Mobile first met een kleurtje

Web development uitdagingen

De uitdaging die ik mijzelf stelde in de eerste aflevering van deze nieuwe serie over de vorderingen die ik maak tijdens mijn opleiding tot webontwikkelaar was om een website te bouwen. De serie heet Web development uitdagingen en toen bleek dat het bijbehorende domein nog vrij was, heb ik dat maar snel geregistreerd.

Het resultaat van uitdaging 1 is dan ook te bewonderen op dat nieuwe domein. Dat geeft mij de vrijheid om te oefenen zonder dat ik mijn blog in de weg zit. Neem vooral even een kijkje, ik loop niet weg.

De uitdaging die ik mij hier stelde viel uiteen in een tweetal deeluitdagingen:

  1. Ontwerp een pagina die responsive is. Of te wel een pagina die er op elk formaat scherm goed uitziet. Natuurlijk had ik het mezelf makkelijk kunnen maken door uit te gaan van een kant-en-klaar Bootstrap ontwerp maar daarmee zou de uitdaging een stuk minder interessant zijn. Het was er mij juist om te doen om een zelf van de grond af een responsive website te bouwen en zo toe te passen wat ik tijdens mijn opleiding heb geleerd.Gelukkig blijkt responsive design niet heel ingewikkeld. Het geheim zit hem vooral in de grid en de media queries. Het eerste is een matrix waarmee je een scherm onderverdeelt in vlakken. Bij grid systems als Bootstrap zijn dat er meestal 12. Een pagina is dan opgebouwd uit rijen met daarin kolommen. De som van het totale aantal kolommen in een volledige rij bedraagt altijd 12. Ik heb in mijn ontwerp gekozen voor een item van drie kolommen (het menu), een van zes voor de hoofdtekst  waar nu nog een dummytekst staat en waar drie kolommen voor Done/To do.

    Bekijk je de pagina echter met een smartphone dan zijn de elementen gestapeld, of stacked, zoals dat in het Engels heet. Dat doe je door media queries op te nemen in je stylesheet. Een media query ziet er bijvoorbeeld zo uit:

    @media screen and (max-width: 767px){
    	[class*="col-"] {
        width: 100%;
    }
    

    Deze regel zorgt ervoor dat op schermen die maximaal 767 pixels breed zijn (smartphones) alle elementen de klasse “col-” in de naam 100% breed zijn en dus gestapeld worden.

    In de stylesheet en de html pagina heb ik ook van jQuery gebruikt om de pagina schaalbaar te maken,  het menu te verbergen bij kleine schermen om de breedte van het middengedeelte breder te maken als er een geen menu in beeld is. In code ziet dat er als volgt uit:

    <script>
    	$(document).ready(function() {
    		$("#menubutton").click(function() {
    			$("#menubutton").hide();
    			$("#menu").show();
    			$("#content").toggleClass("col-md-9");
    		});
    	});
    </script>
  2. Het tweede deel van de uitdaging lag in het grafisch ontwerp van de de site. Zelf heb ik weinig kleurgevoel maar gelukkig is daar Paletton (voorheen Color Scheme Designer). Kleurenlay-outs met 2, 3,  of 4 kleurgroepen of juist varianten van één bepaalde tint, het kan allemaal met een paar klikken. Zelf koos ik via de kleurencirkel voor een ontwerp met 1 hoofdkleur en 2 secundaire kleuren die ik keurig geëxporteerd kreeg naar CSS waarden. Maar het bleek nog een aardige klus om en ander te verwerken in mijn eigen pagina-ontwerp. Eerst had ik ook nog een lichtgroene zijbalk, maar dat vond ik minder mooi. Wat er staat, bevalt me zolang het duurt. Het aanpassen van het kleurenschema hoeft echter – dat heb ik nu wel geleerd – geen heel ingewikkelde zaak te zijn en omdat ik daarbij niet op mijn eigen gevoel voor kleurencombinaties hoef te vertrouwen, heb ik goede hoop dat het resultaat blijft ogen.

Web development uitdaging 2

Tot zover mijn uitwerking van de uitdaging van anderhalve week geleden.  Nu staat er nog dummycontent op de site en werken de links nog niet. Voordat ik aan mijn opleiding begon heb ik ook wat gewinkeld bij Udemy. De uitdaging voor volgende week is om de opdrachten die ik daarvoor gemaakt heb nog eens door te nemen en te verwerken in mijn nieuwe site.

PS: bij nader inzien leek het mij handiger om de verschijningsdagen van Van lezen naar doen en Web development uitdagingen om te draaien. De tweede aflevering van Van lezen naar doen verschijnt dan ook komende vrijdag en de web development uitdagingen blijven op de maandag.

Van lezen naar doen: aftrap

start

Weet ik van mijn serie Web development uitdagingen ongeveer wat daarvan het doel is, van deze serie is dat me iets minder duidelijk. Grondgedachten achter het idee zijn dat alleen lezen op zichzelf geen handige manier is om iets te leren  maar dat ik vaak juist dingen die het onthouden bevorderen vermijd.

Een kleine greep:

  • Uitstelgedrag (inclusief nogmaals lezen)
  • Alles voor mezelf houden (in plaats van het met een ander bespreken)
  • Geen aantekeningen maken
  • Niet oproepen uit geheugen
  • Niet toepassen

Deze serie kon wel eens een zoektocht gaan worden naar hoe ik deze en andere punten op kan lossen. Ik vrees dat ik daarvoor nog meer ga lezen. Maar nu met het oogmerk op toepassen. Hoewel ik nog geen Waanzinnig Plan heb, lijkt het (bijna) gelijknamige boek van Marcel van Driel of zijn Geen tijd, geen geld, toch doen uit wat ik ervan heb begrepen met doorbladeren redelijk actiegericht. Juist actie waar ik iemand anders voor nodig heb, ligt mij niet echt. Durf te vragen, zeg maar.

Voor de eerste week ga ik op zoek naar manieren om informatie te kanaliseren. Voor deze serie en voor Web development uitdagingen ben ik namelijk van plan veel meer gebruik te gaan maken van bronvermelding. Simpelweg omdat het minder mijn eigen ervaring is die ik deel maar mijn leerproces. En leren doe je vaak van een ander.

Evernote c.s. Here I come.

Overigens wil ik behalve eenmalig lezen en toepassen er ook voor zorgen dat ik wat ik schrijf ook een blijvend onthoud/toepas. Strategieën die ik daarvoor inzet of uitprobeer, zal ik ook in deze serie bespreken.

@foto VIA PIXABAY met CC0 verklarinG

Web development uitdagingen nr. 1

Web development

Zoals ik afgelopen maandag al schreef ben ik begonnen met een opleiding tot webontwikkelaar. Programmeren heeft me al tijd al getrokken en het einde van mijn vorige baan leek me een mooie gelegenheid om te kijken of ik me niet alsnog in die richting kon specialiseren. Ik heb uiteindelijk voor web development gekozen omdat de talen die daarvoor nodig zijn het minst abstract zijn. Een van de redenen dat ik na de middelbare school niet voor informatica/ict koos, was dat ik van wiskunde weinig kaas gegeten had.

Nu dus alsnog

Vorige maand ben ik met mijn opleiding gestart. Ter voorbereiding had ik al het nodige gegaan. Ik las Lezen, weten en niet vergeten van Mark Tigchelaar, volgde de MOOC Learning how to learn en ging aan de slag met het boek waarop die cursus is gebaseerd, A mind for numbers van Barbara Oakley. Het leek me nuttig om mijn kennis over leren te actualiseren omdat het toch al weer even geleden is dat ik nog studeerde.

Een van de dingen die ik opstak was dat dagelijks er bezig zijn het leren bevordert. Dat gaat me gelukkig met al mijn training met het wandelen aan de hand van deze serie van Peter over het boek Zen Habits – Mastering the Art of Change van Leo Babauta uitstekend af. Dagelijks ermee bezig zijn, versterkt het geheugen, losse onderdelen smelten samen waardoor je ze gemakkelijker onthoudt en je krijgt routine.

Wat me naar aanleiding van de boeken en de MOOC ook van belang leek, was om te oefenen en daarbij meerdere bronnen te gebruiken. De een legt het toch iets anders uit dan de ander uit en bovendien zorgen ze voor divers oefenmateriaal. Jezelf testen is een van de beste manieren om te toetsen of je iets begrijpt.

Oefenstof

Al met al heb ik afgelopen maanden al behoorlijk wat geoefend met HTML/CSS, JavaScript/jQuery, PHP/MySQL en Bootstrap. Het lijkt me daarom nu mijn opleiding echt begonnen is tijd voor de volgende stap: een wekelijkse web devopment uitdaging waarmee ik wat ik leer kan toepassen. Ik ga proberen om de opdracht steeds net iets moeilijker te maken dan ik al heb geleerd omdat dat ik dan de hard start, jump to easy techniek kan toepassen. Maar daarover waarschijnlijk meer in een van mijn afleveringen en mijn nieuwe serie Van lezen naar doen, waarvan maandag het eerste deel verschijnt.

Wat is het idee?

Het is mijn bedoeling om (mijzelf)* voortaan iedere vrijdag (voor de eerste aflevering heb ik vanwege onverwacht bezoek een dag gesmokkeld) een web devopment uitdaging te geven. De week daarna presenteer ik dan de oplossing en de uitleg daarbij plus een nieuwe opdracht. Op die manier hoop ik een leuke manier wat ik leer nog eens extra toe te passen en met een beetje geluk bouw ik dan ook een aardig portfolio op.

Uitdaging 1

  • Bouw een website om alle web development uitdagingen op te presenteren.

*Uiteraard mag je meedoen en jouw oplossing van de uitdaging hier of volgende volgende week als reactie achterlaten.

@foto VIA PIXABAY met CC0 verklarinG

Blogplannen

PHP

Half februari gebeurde er een aantal dingen waardoor mijn mooie blogritme van daarvoor flink verstoord werd. Het lukte me daarna niet mijn ritme te hervinden. Druk met andere dingen. Toch mis ik het wel en heb ik daarnaast het idee dat bloggen mij helpt mijn doelen te verwezenlijken.

Zo halverwege het jaar maakte ik dan ook een kleine tussenbalans op. Een van de dingen waar ik de laatste maanden mee bezig ben geweest, is web development. Mezelf dat leren omdat het voor mijn gevoel beter bij me past dan (online) marketing, content management of communicatie, de richtingen van mijn vorige banen. Een test bevestigde dat vermoeden.

Toch schrijf ik best graag en ben ik graag met taal bezig. Punten en komma’s recht zetten; d’s en t’s. Maar: schrijven voor mezelf of herschrijven van iets wat een ander al heeft geschreven. Daar liggen mijn beperkingen.

Ritme herpakken

Een conclusie van de tussenbalans was dat ik voor iemand die graag schrijft dat te weinig doe. Terwijl ik ritme juist zo prettig vind. Dat blijkt wel uit het wandelen en andere dagelijkse gewoontes die me makkelijk afgaan. Ik ben bijvoorbeeld dagelijks met web development bezig. Juist door er dagelijks mee bezig te zijn, kruipt de code me als het ware onder de huid.

In de derde hadden we een leraar Latijn die vond dat we dagelijkse met zijn vak bezig moesten. 20 jaar verder begrijp ik wat de beste man bedoelde.

Daarmee heb ik de twee onderwerpen die me het meest bezighouden genoemd: gewoontes en web development leren. Beide wil ik inzetten om van bloggen ook weer een gewoonte te maken. Ik moet nog nadenken over hoe ik hier handen en voeten aan ga geven maar ik heb twee blogreeksen op het oog. Voor maandag: van lezen naar doen en voor de vrijdag: web development uitdagingen.

Van lezen naar doen

Op de maandagen ben ik van plan uit te zoeken waarom ik zo weinig doe met wat ik lees. Vaak hooguit herlezen en dat op zichzelf is al een buitengewoon slechte manier om iets te onthouden. Hoe dat beter kan hoop ik al lezend/kijkend en schrijvend te ontdekken.  Zodat van lezen vaker actie komt.

Web development uitdagingen

Op dit moment ben ik dus bezig met een loopbaanswitch richting ICT/web development. Ik volg daar een opleiding voor met behoorlijk wat opdrachten. Maar al voor de cursus begon, leerde ik al dat iets uitleggen aan iemand de beste manier is om het leren. Van die wijsheid wil ik gebruikmaken. Het plan tot dit moment is om mijzelf voortaan iedere vrijdag een (kleine) opdracht in lijn van de leerstof te geven, maar dan net iets moeilijker. De vrijdag daarna geef ik dan de uitwerking en een nieuwe uitdaging.

Hopelijk krijg ik zo het blogritme weer te pakken en helpt het mij ook nog eens in mijn opleiding.

@foto VIA PIXABAY met CC0 verklarinG

#WOT Onwelgevallig

Het waren spannende boeken. De eerste verhalen las ik op aanraden van van mijn fyaiotherpeute die haar zolder had opruimd. Biggles van de speciale luchtpolitie zat niet bij die zes Spectrum-pockets. Ik begon met Met Biggles in vijandelijk gebied en was meteen verkocht. Toen had ik echter nog totaal geen idee van hoe verkocht dat later zou blijken.

Dat er iets was met Captain Johns en Biggles wist ik toen ook nog niet. Pas jaren later hoorde ik dat ook hij van racisme was beschouwd. “Ook” omdat ik ongeveer tegelijkertijd hoorde dat Tien kleine negertjes van Agatha Christie in de ban was gedaan. Dat boek verscheen oorspronkelijk in het VK in 1939 Ten little niggers maar in de VS al gelijk in 1940 als And then there were none.

Biggles was dus enigszins besmet vanwege racisme en ik moet toegeven dat blackies tegenwoordig toch wat vreemd leest hoewel het in mijn Van Dale Groot Engels slechts de kwalificatie informeel meekrijgt. En ja, ik weet dat er een zin verwijderd is uit de heruitgave van Biggles in France uit de jaren negentig. Toch is dat niet het onwelgevallige van Biggles waar ik nu bij stil wil staan. Er is namelijk nog een eigenaardigheid aan de sommige verhalen van Captain Johns.

Van verhalen voor volwassenen naar de jeugd

Biggles verscheen voor het eerst in 1932 in het tijdschrift Popular Flying. Dat blad was bedoeld voor volwassenen. De Biggles-verhalen ook. Maar het was al snel duidelijk dat ook jongens de verhalen gretig lazen.

Biggles werd een jongensboekenheld. Dat had eigenaardige gevolgen. De eerste korte verhalen uit Popular Flying werden als boek gebundeld en aangevuld uitgebracht als The Camels are coming. Toen dat boek uitverkocht raakte, gebeurde er iets merkwaardigs: het boek werd niet meer herdukt, net als Biggles in France*. Pas in de jaren negentig kwam daar verandering in. Wel werden in de jaren vijftig de losse verhalen uit beide boeken verdeeld over twee andere boeken.

En die boeken werden vertaald. Biggles of the Special Air Police las ik bijvoorbeeld als Biggles van de speciale luchtpolitie. Maar ik durf niet te zweren dat ik het merkwaardig vond dat Biggles en zijn vrienden hun leven riskeerden voor limonade. Echt waar, voor limonade!

Wat was er aan de hand?

In de verhalen uit The Camels are coming werd gevloekt en in het verhaal The Balloonatics weet kolonel Raymond de hand te leggen op flessen vooroorlogse whisky. Die whisky wordt de prijs die Biggles’ 266e en Wilkinsons 287e squadron kunnen winnen voor het neerhalen van een Duitse observatieballon. Dat alles vergt natuurlijk veel te veel voor die tere kinderzieltjes. Dat moet limonade worden!

15 jaar geleden

Vandaag is het precies 15 jaar geleden dat Marvel M. Wagenaar-Wilm en ik Biggles en zijn basis presenteerden, onze vertaling van The Boy Biggles.

Biggles92

*Verhalen uit The Camels Are Coming  en Biggles in France verschenen overigens in 1941 ook als verhalen met een WO II-setting in Spitfire Parade.

#WOT Word On Thursday: Iedere donderdag geeft Martha/DrsPee een woord waarover je dan kunt bloggen/vloggen of anderszins invulling aan kunt geven onder de noemer #WOT.

 

SG16-24: Grond

penguin-160539_640

Het voelt allemaal enigszins dubbel. Aan de ene kant ben ik blij dat de richting die ik heb gekozen de juiste lijkt te zijn. Communicatie en teksten schrijven past niet echt bij mij. Ik heb vaste grond onder mijn voeten nodig als ik iets schrijf.  Moet het zelf meegemaakt hebben om erover te kunnen schrijven. Heb ik een ander nodig voor die tekst dan vind ik het een stuk moeilijker.

Dat is een van de redenen om toch te kiezen voor iets anders, web development. Heeft me ook altijd aangetrokken. Nou ja, toen ik mijn vakkenpakket moest kiezen, was er nog amper web development en voor wat je in die tijd aan programmeren had, had je Wiskunde B nodig. En bij exacte vakken kreeg ik geen poot aan de groot, deels door mijn hanenpoten.

Maar nu er wel web development is, zijn er wel mogelijkheden voor mij. Wat ik typ, kan ik in ieder geval lezen. Dus nieuwe ronde, nieuwe kansen. En de eerste test over HTML en CSS ging prima. Daarover later meer, want ik wil het nu hebben over waarom ik me dan nu toch een beetje dubbel voel.

Dat heeft te maken met een periode dat ik alle vaste grond onder mij miste en dat zelf niet in de gaten had. De laatste keer dat dat gebeurde, is nu vier jaar geleden. Daarom denk ik daar de afgelopen tijd weer iets vaker aan terug. Gebeurt ieder jaar en dat is op zich helemaal niet erg. Ik wil het namelijk nooit meer meemaken.

Toch heeft een manie een manie ook mooie kanten. Hoewel het in strijd is met elke vorm van realiteitszin, voelde ik me toen geweldig. Ik had fantastische ideeën, wist alles beter en sprak alles en ieder aan van wie ik dacht dat geïnteresseerd zouden zijn in mijn ideeën. Ideeën die ik totaal niet uit kon leggen omdat er niets aan ten grond lag.

Terwijl ik als ik niet manisch ben, juist eerder wat teruggetrokken ben. Dan verlang ik wel eens naar een (vleugje) manie maar niet heus. Maar ik neem me wel voor iets meer de interactie aan te gaan. Dat leidt heus niet tot een manie. Daar ben ik serieus nog bijna bang voor geweest.

~ ~ ~ ~
SG16: iedere dinsdag geeft Carel een woord op dat in spreekwoorden en gezegdes voorkomt. Als je wil, mag je daar dan over bloggen.

@foto VIA PIXABAY met CC0 verklarinG

Een jaar lang (bijna) elke dag wandelen

Vorig jaar op 7 juni* daagde Peter zichzelf uit om aan de hand van een serie blogposts die hij wilde gaan schrijven over Mastering the Art of Change van Leo Babauta een kleine dagelijkse verandering in zijn leven aan te brengen.

Volgens mij had ik zijn uitnodiging om mee te doen al niet eens meer nodig. Ik koos uit het lijstje voor dagelijks 5 minuten wandelen. Dit omdat ik merk dat wandelen ontspannend werkt voor mijn spastische rechterarm. Het was me alleen eerder nooit gelukt om wandelen structureel in mijn schema te krijgen. Ik deed het regelmatig en dan weer tijden nauwelijks.

We zijn nu dus een jaar verder. En ik heb geloof ik afgezien van een griepje zes of zeven dagen niet gewandeld. Alle overige dagen heb ik minimaal een half uur gewandeld. En daar ga ik mee door want behalve voor ontspanning in mijn arm, zorgt het voor een betere conditie en na het wandelen zie ik vaak de oplossingen voor problemen waar ik voor het wandelen mee zat.

En het mooie aan de methode Babauta zoals beschreven door Peter is dat het hierdoor makkelijk wordt om allerlei dagelijkse gewoontes aan te wennen. Ik heb ik inmiddels een heel lijstje, maar daarover later misschien meer.

Eind vorig jaar kreeg ik van Peter en het kader van Babauta’s uncopyright het boek en begon ik zelf een serie over het afleren van slechte gewoontes. Ondanks een stroeve start gaat het daarmee nu ook de goede kant uit.

 

*Dat meende ik me toch zo zeker te herinneren, maar het blijkt dus een dag eerder te zijn geweest. Hoe dan ook, op 6 juni heb ik ook al ruimschoots aan de door mij gekozen opdracht voldaan want ik had die dag een jeugdliteraire speurtocht door Den Bosch omdat het Bob Evers Genootschap jubileerde.

#SG16 nr. 20 arm

Hier moet ik een slag om de arm houden, maar ik zou bijna mijn eerste bijdrage aan SG16 opnieuw in kunnen sturen. Immers, mijn ‘andere hand’ zit vast aan een arm.

Maar, daar is de slag om de arm, die arm heb ik bij mijn beste weten nooit andere arm genoemd. Niet dat ik met die arm nou veel meer kon dan met die hand. Toegeven, wel iets. Klemmen of iets ophangen gaat er uitstekend mee dus als ik zware boodschappen mee moet zeulen is dat nooit een probleem. Die hang ik gewoon in de elleboog aan mijn rechterarm en dan blijven ze wel hangen.

Wat dat betreft heb ik wel een sterke arm maar gelukkig heb ik met die andere sterke arm weinig te doen gehad.

Zowel voor mijn rechterarm als rechterhand heb ik veel therapie gehad om mij letterlijk en figuurlijk wat meer armslag te geven. Dat heeft helaas niet echt mogen baten, maar gelukkig is er tegenwoordig botox en kan ik met wat kleine oefeningen en voldoende beweging de dag goed doorkomen zonder dat ik al te veel hinder ondervind van mijn rechterarm.

Nu ik erover nadenk: iemand in de arm nemen is voor mij nogal lastig. Dat moet altijd links en als mensen mij in de arm proberen te nemen, doen ze dat negen van de tien keer rechts, wat toch enigszins lastig is. Maar uiteraard ontvang ik iedereen die denkt dat ik hem of haar ergens mee helpen, of andersom, met open armen. Zolang je dat maar niet al te letterlijk neemt.

~ ~ ~ ~

SG16: iedere dinsdag geeft Carel een woord op uit spreekwoorden en gezegden waar je je eigen draai aan mag geven.

Het themamaandenplan revisited

calendar-924930_640

Op 1 januari kondigde ik stoer aan dat 2016 het jaar van de themamaanden zou worden. De eerste maand met A mind for numbers ging nog wel goed, al duurde de themamaand anderhalve maand.

Daarna ging het eigenlijk mis. Misschien kwam het omdat ik in bovengenoemd boek over interleaving las. Dat je onderwerpen niet achter elkaar moet leren, maar juist naast elkaar. De gedachte daarachter is dat als er ergens lang achter elkaar mee bezig bent, je in de vaste patronen gaat denken. Je blijft met dat ene probleem bezig en blijft er met een hamer op inslaan.

Enter Interleaving

Het is dan zaak weg te lopen – lopen is trouwens volgens verschillende bronnen die ik las bevorderlijk voor de creativiteit. Weglopen en iets anders gaan doen. Door iets anders te gaan doen verleg je je gefocuste aandacht. Dat kan zijn dat je iets ontspannends gaat doen, maar je kunt er ook een ander onderwerp bij pakken waarover je wilde leren. Je aandacht gaat daar dan naar uit.

En nu komt het mooie

De kans bestaat dat het probleem waar je bij onderwerp A tegenaan liep, zich vanzelf oplost. Keer je na een uurtje ontspanning of onderwerp B terug naar onderwerp A, dan kan het zomaar zijn dat je de oplossing die je eerder maar niet kon vinden meteen ziet. Dat heeft ermee te maken dat je hersenen informatie op twee manieren kunnen verwerken. Gefocust, maar ook verstrooid. Deze modi kunnen niet tegelijk werken. Maar bij goed leren gebruik je ze allebei.

Hoe werkt dat?

Verstrooid leren wil zeggen dat je hersenen ergens mee bezig zijn zonder dat je het zelf in de gaten hebt. Verstrooid denken werkt daardoor veel associatiever juist omdat je het zelf niet stuurt. Als jij bepaalt waarover je denkt, kun je alleen maar patronen volgen waar je zelf bewust aan denkt. Als je ergens onbewust aan denkt, nemen je hersenen het roer als het ware van je over en kom je op plekken waar je zelf nooit aan zou denken.

Bij het afwisselen van onderwerpen maak je weliswaar geen gebruik van het wisselen van verwerkingsmodus omdat je nog steeds gefocust bezig bent, alleen dan met een ander onderwerp. Maar je voorkomt wel dat je maar naar dat ene probleem blijft staren. Als je dan een tijdje wat anders gedaan hebt, kun je terugkeren naar onderwerp A en zie dat er vlak voor die doodlopende straat een zijweggetje is en kun je weer verder.

Zelf maak ik nu al een tijdje gebruik van interleaving en andere technieken uit het boek en MOOC Learning how to learn die bij het boek hoort. Het bevalt me prima en ik heb het idee dat het me scherp houdt qua leren. En wat ik ook niet onbelangrijk vind: het zorgt voor afwisseling.

Wordt vervolgd.

~ ~ ~ ~

@foto via Pixabay met CC0 verklarinG

#WOT 16-19 Opluchting

De grootste opluchting is natuurlijk dat het me eindelijk weer eens lukte om én in te loggen bij mijn blog én op ‘Nieuw bericht’ te klikken. Nu maar afwachten of het me dadelijk ook lukt om op ‘Publiceren’ te klikken.

Laat ik eerst een blogpost schrijven, wel zo handig. Over opluchting dus. Dat doet mij vandaag denken aan mijn hobby. Aan de boeken die ik vertaal. Iedere keer als een boek af is, ben ik opgelucht. Tegelijkertijd wil ik ook altijd weer meteen beginnen aan het volgende. Het lukt altijd om netjes te wachten tot het boek verschenen is voor ik met het volgende begin.

Ik vertaal gelukkig niet alleen. Ik vertaal altijd met een collega – die het ook voor z’n hobby doet. En we hebben een heel bestuur dat meeleest. Dat wil zeggen dat er toch redelijk wat mensen bij het vertaalproces betrokken zijn. We hebben in de loop der jaren wat afspraken gemaakt om een en ander te stroomlijnen. Dat loopt eigenlijk altijd soepel. Vooruit, op die ene keer na dan dat ik tot een uur of vijf in de nacht door heb moeten werken terwijl ik vier uur later al weer bezig was om de uitgestelde deadline te halen.

Gedurende het hele proces zijn er momenten dat je je werk met anderen deelt. We verdelen meestal de hoofdstukken en als je de jouwe af hebt, mail je ze naar je collega en het bestuur. Enerzijds voel ik dan altijd opluchting, het is weer even volbracht, maar natuurlijk ben ik anderzijds ook altijd gespannen. Is het wel goed genoeg? Net als veel mensen heb ik toch wel last van het bedriegerssyndroom. Ik doe maar wat, ik kan er eigenlijk niks van.

Gelukkig blijkt tot nu altijd dat ik er wel wat van kan. Het valt altijd mee met het commentaar. Natuurlijk gaan we hier en daar in discussie, maar altijd om de vertaling nog beter te krijgen. En altijd opbouwend. Ik ben zelfs tegenwoordig eindverantwoordelijk voor het hele proces, terwijl mijn collega nota bene een afgestudeerd classicus is die ooit errata et addenda samenstelde voor heel wat jeugdseries.

Tijdens het het hele proces ken ik toch heel wat momenten van spanning maar gelukkig is er altijd achteraf opluchting. Zoals eind maart toen Biggles en de nieuwe rekruut verscheen.

Biggles en de nieuwe rekruut

~ ~ ~ ~

#WOT Write On Thursday. Iedere donderdag geeft Martha/DrsPee een woord op waar je als blogger dan mee aan de slag mag.