If else

if else

Als je mijn blog vaker leest, dan weet je misschien dat ik bezig ben met een omscholingstraject richting web development. Dat gaat prima maar binnenkort meer daar over.

Net viel me echter een bekend patroon op. Of beter gezegd, het viel me op dat mijn beslissingsproces over de vraag of ik vandaag wel of niet blog sterk lijkt op de manier waarop een computer keuzes maakt. In wezen is er daarbij alleen ja of nee en dat ja of nee wordt bepaald door allerlei voorwaarden – waaraan wel of niet wordt voldaan.

Als dit of dan voert de computer een bepaald codeblok uit. Wordt aan een voorwaarde niet voldaan, dan wordt er geen of een ander stuk code uitgevoerd.

En eigenlijk blog ik vaak op dezelfde manier

Ik stel allerlei voorwaarden. Als ik een onderwerp heb, als ik tijd heb, als ik vandaag niet heb toegegeven aan allerlei slechte gewoontes; dan blog ik. Voldoe ik aan al die voorwaarden niet, dan treedt de else constructie in werking: ik blog vandaag niet.

Vandaar dat het dus nog niet echt wil vlotten met de activiteit op dit blog. En dan zit me behoorlijk dwars. Daar dacht ik dus vanmorgen al nieuwsbrief lezend over na. Eigenlijk gaan van de dingen die ik vaker wil doen vooral die dingen me gemakkelijk af waar ik geen voorwaarden aan heb gekoppeld en en waar ik mee ben begonnen terwijl ik mee las met het project over het aanwennen van gewoontes waar Peter vorig jaar over blogde aan de hand van het Zen habits boek van Leo Babauta.

Grote verschil: geen voorwaarden maar gewoon doen.

En dat me ook voor dit blog een goede insteek. Dus laat ik voortaan mijn if (voorwaarde) {doe dit;} (else {doe dat;}) constructies aan de programmeertalen en zijn schrijfvoorwaarden op dit blog hopelijk taboe.

@foto VIA PIXABAY met CC0 verklarinG

#blogpraat meetup

Eigenlijk kom ik zelden in een café vanwege mijn slechte gehoor, gecombineerd met nog iets anders – zoals ik beschreef in Waarom ik niet het middelpunt ben op feestjes, mijn nieuwste column voor Onzichtbaar Ziek – maar voor een meetup van #blogpraat maak ik graag een uitzondering.

Daarom kwam ik  eergisteren rond kwart voor vijf ’s middags de hoek om van Tivoli/Vredenburg en daar zag ik hem al staan: Raymond, op Twitter bekend als @rsnijders. Hij stond er nog helemaal alleen, wat voor mij qua verstaanbaarheid wel handig is.

Het gesprek kwam al snel op boeken, taal(fouten) en bloggen en voelde net zo vertrouwd als op maandagavond. Het was alleen wat fris buiten maar we bleven nog wachten op Elja en Karin voor we naar binnen gingen. Langzaam druppelden meer blogpraters binnen. We stonden redelijk in een hoek van Het Gegeven Paard en dat maakte het leuk iedereen zoekend te zien binnenkomen: herken ik avatars? Die vraag stelden wij onszelf ook regelmatig en ik moet zeggen dat het aardig klopte.

En dan is toch ontzettend gezellig om al die blogpraters (weer eens) in het echt te zien. Dan blijkt toch maar weer hoe een blog bij de schrijver ervan past. (En van sommigen ga ik dat nog uitvinden, want dat is ook #blogpraat irl: offline inspiratie opdoen voor offline.)

Conclusies: leuke gesprekken gevolgd en gehad en zoals Irene al schreef: voor herhaling vatbaar op een terrasje (zoals tijdens mijn eerste #blogpraat meetup in 2012).

PS: zoals gewoonlijk weer totaal vergeten foto’s te maken.