#SG16-51: lakens

Toevallig heb ik net ‘De val van Turing’ gelezen. Niet helemaal toevallig. Het breken van de Enigma-code en de persoon Turing fascineren me al jaren, al doe ik niet veel met die fascinatie. En al zeker geen codes breken. Maar het is een prachtig boek dat van harte aanraad, zeker als je in het onderwerp bent geïnteresseerd.

Volgens de schrijver, David Lagercrantz, is alles wat in het boek geschreven staat over Alan Turing waar. Ik wil eigenlijk niet te veel over het boek zeggen behalve dan dat lakens er een in spelen. Ja, ze komen letterlijk in het boek voor. En er zijn figuurlijk mensen die de lakens uitdelen.

Het boek begint met de zelfmoord van Alan Turing in 1954 en omvat het onderzoek daarnaar door agent Leonard Correl. Lagercrantz speelt met het genre doordat de lezer nu meer weet dan de agent toen. De ontdekkingstocht brengt je af en toe op het puntje van je stoel. Wanneer? Hoe?

Terug naar de lakens. Die zijn spreekwoordelijk ook van belang in het boek. Hoewel er inmiddels een wetenschapper is – zo bleek toen ik me er na het lezen verder in ging verdiepen – die beweert dat Turings zelfmoord geen zelfmoord was maar een ongeluk, is Alan Turing natuurlijk niet alleen bekend vanwege het kraken van de Enigma-code, maar ook om zijn geaardheid en de manier waarop daar in die tijd tegenaan werd gekeken. Homoseksualiteit was in die tijd strafbaar (tot 1967) en je riskeerde een gevangenisstraf of een chemische castratie. Turing koos voor het laatste.

Die homofobie komt in het boek goed naar voren en – hoe onvoorstelbaar ook – ik kan me er bijna iets bij voorstellen. En dat is misschien de paradox van Turing: genie, maar ook beschimpt en vernederd; enkel en alleen omdat hij er de voorkeur aan gaf de lakens te delen met mannen.

~~~~

#SG16: iedere week geeft Carel een woord uit spreekwoorden en gezegden op, waarmee je dan los kunt gaan als blogger.

Van lezen naar doen: aftrap

Deze blogpost is deel 1 van 2 in de reeks Van lezen naar doen

start

Weet ik van mijn serie Web development uitdagingen ongeveer wat daarvan het doel is, van deze serie is dat me iets minder duidelijk. Grondgedachten achter het idee zijn dat alleen lezen op zichzelf geen handige manier is om iets te leren  maar dat ik vaak juist dingen die het onthouden bevorderen vermijd.

Een kleine greep:

  • Uitstelgedrag (inclusief nogmaals lezen)
  • Alles voor mezelf houden (in plaats van het met een ander bespreken)
  • Geen aantekeningen maken
  • Niet oproepen uit geheugen
  • Niet toepassen

Deze serie kon wel eens een zoektocht gaan worden naar hoe ik deze en andere punten op kan lossen. Ik vrees dat ik daarvoor nog meer ga lezen. Maar nu met het oogmerk op toepassen. Hoewel ik nog geen Waanzinnig Plan heb, lijkt het (bijna) gelijknamige boek van Marcel van Driel of zijn Geen tijd, geen geld, toch doen uit wat ik ervan heb begrepen met doorbladeren redelijk actiegericht. Juist actie waar ik iemand anders voor nodig heb, ligt mij niet echt. Durf te vragen, zeg maar.

Voor de eerste week ga ik op zoek naar manieren om informatie te kanaliseren. Voor deze serie en voor Web development uitdagingen ben ik namelijk van plan veel meer gebruik te gaan maken van bronvermelding. Simpelweg omdat het minder mijn eigen ervaring is die ik deel maar mijn leerproces. En leren doe je vaak van een ander.

Evernote c.s. Here I come.

Overigens wil ik behalve eenmalig lezen en toepassen er ook voor zorgen dat ik wat ik schrijf ook een blijvend onthoud/toepas. Strategieën die ik daarvoor inzet of uitprobeer, zal ik ook in deze serie bespreken.

@foto VIA PIXABAY met CC0 verklarinG

#WOT 3: taboe

Er is één onderwerp waar ik lang niet over heb durven schrijven. Tenminste, niet hier. Een onderwerp waar ik ook pas met moeite over heb leren praten. Laat, in sommige opzichten misschien zelfs te laat. Omdat het onderwerp een taboe is. Maar ook omdat ik me er zelf onvoldoende van bewust was. Ja, ik wist dat ik het had, maar zolang ik mijn medicijnen maar slikte, was er niets aan de hand en hoefde ik het er niet over te hebben.

Dat was een vergissing. Ik slikte braaf mijn medicijnen maar toch ging het mis. Weer mis. Een depressie op mijn achttiende en nog voor ik 32 was, stond de teller daarna op 3 manieën.

Die depressie was een hel, manie nummer één en twee waren geweldig. Niemand om me heen begreep me, maar wat boeide dat. Toch escaleerde de situatie steeds en werd mijn medicatie tijdelijk verhoogd. Dat slikte ik letterlijk en figuurlijk.

Maar dat er met mij echt wat aan de hand was. Nee, dat wilde er bij mij niet in. Ja, ik wist het, maar voor mijn gevoel lag het toch vooral aan anderen. Dat was de situatie nu iets meer dan drie en een half jaar geleden.

Ik had een prachtige baan waar ik echt thuis voelde. Ik leerde veel en verdiepte in dingen die ik nuttig vond. Maar waar mijn werkgever niet echt het belang van inzag. Langzaam begon mijn gedrag te veranderen. Ik werd geobsedeerd door wat ik las. Ik had gelijk en als anderen dat niet zagen, werd ik boos en bozer. Ik ging mijn gelijk elders halen. Had alleen niet door dat er met mij niet te praten viel.

Tot het op een futiliteit echt escaleerde en ik naar huis mocht. Maar niet voor bij de GGZ langs te zijn geweest: manisch. Medicatie stevig verhogen. Gelukkig stemde ik daarmee in en binnen een paar dagen drong nu echt de ernst van de situatie tot me door.

Helaas bleek alleen dat ik weer opnieuw mocht beginnen want door dit alles werd mijn contract niet verlengd. Ik wist nu dus dat ik manisch depressief was en dat dat echt was en kwaad kon. Ik wilde ten koste van veel herhaling voorkomen, wilde ervan leren en wilde misschien anderen ervoor behoeden dat hun hetzelfde overkwam als mij, of mensen duidelijk maken dat een depressie of manie bespreekbaar moest zijn. Want ik had het wel gezegd tijdens mijn sollicitatiegesprek. Maar verder was ik er niet op in gegaan. Terwijl er thuis wel een prachtig signaleringsplan stof lag te happen.

Afijn, ik zocht iets om erover te schrijven. Maar het was wel een taboe dus liever niet hier. Gelukkig kende ik Onzichtbaar Ziek en ben ik daar columnist geworden, bijvoorbeeld over mijn depressie. Dat helpt en ik leer er veel van.

Het gaat nu al drie en een half jaar goed. Meer medicatie, een bijgewerkt signaleringsplan waar ik nu wel acht op sla en erover praten. Toch hoorde ik vanmorgen nog van iemand die me goed kent dat ik misschien nog steeds te voorzichtig ben uit angst dat er iets misgaat.

~ ~ ~ ~

Taboe is het derde woord in #WOT (Write On Thursday), dit jaar georganiseerd door DrsPee (Martha Pelkman).

Heb ik nou afkickverschijnselen?

Vandaag een mooie dag gehad. Ik was eigenlijk van plan daar een impressie van te schrijven maar besloot dat het niet nodig was. En dat ik niet hoefde te bloggen, want een nieuw blogonderwerp hoefde niet zo nodig.

Maar daar zat ik dan voor de tv. Het kon me niet meer boeien, ik wilde zelf iets actiefs doen, merkte ik. Blijven zitten en tv-kijken is de laatste weken steeds lastiger. Sinds ik mijn blogfrequentie serieus omhoog heb gebracht, wil ik actiever zijn. Ik wil zelf iets schrijven, scheppen. Zelfs met lezen heb ik enigszins moeite, al weet ik dat te ondervangen door te mezelf als doel te stellen te bloggen over wat ik lees. En Goodreads helpt ook.

Wat ik eerder met het wandelen al merkte, valt me nu dus ook op met bloggen. Ik wil er mee bezig blijven en als net als ik denk: vandaag sla ik een dag over, begint het toch wel ontzettend te kriebelen.

De behoefte steekt de kop op en gelukkig is het geen gewoonte die de gezondheid schaadt, dus schuif ik graag kranten en bijbehorende magazines nog even aan de kant om toch wat te bloggen.

Maar nu vraag ik me dus wel af of ik ontwenningsverschijnselen heb. Mooie vraag voor de #blogpraat tweetup.

Over meetups gesproken; waarom ik vandaag zo’n mooie dag had: ik was met een klein gezelschap in Apeldoorn voor de Arendsoog nieuwjaarsborrel. Ja,echt waar, ik lees meer dan alleen Biggles. Een of twee keer per jaar zien we elkaar in iemands saloon en het blijft ontzettend leuk, onder elkaar met een gemeenschappelijke hobby.

Note to self: wat ook nog kan

Inspirerend, vandaag. #blogpraat. Voor mij is tekst primair. Ik probeer al af en toe een afbeelding toe te voegen, maar het lijkt me leuk om ook met andere middelen mijn verhaal te vertellen. Ik schreef ooit een plan uit op de achterkant van bierviltjes. Dat waren nog steeds steekwoorden maar kleine tekeningen tekeningen moeten ook lukken.

Tekenen is nooit mijn sterkste kant geweest, woorden gingen me beter af. Misschien moet ik toch eens vaste dag in de week gaan experimenteren met de vorm. Het klinkt misschien gek, maar als slechthorende vind ik gesproken blogs toch mooi. Dat wil ik zelf ook eens proberen, gewoon om te merken of ik er lol aan beleef.

Gisteren en vandaag las ik Amoras deel 1 Suske. Suske en Wiske voor volwassenen. Kan ik een blog vertellen als strip of comic? Of een blog in beeld? Genoeg om mee te experimenteren. Nog een note to self: vergeet het transcript niet nog een keer na te lopen.

Kort samengevat

  • Blog in SoundCloud
  • Blog als strip
  • Blog in quotes
  • Conclusie in een infographic
  • Vormexperiment; maar: inhoud boven vorm.

 

De Goodreads challenge 2016

Goodreads_2016

Al jaren neem ik mij voor om meer te gaan lezen. Ik heb namelijk het idee dat ik door de opkomst van internet, smartphones en wat dies meer zij minder ben gaan lezen. Minder boeken dan, blogs lees ik dan weer stukken meer. En er is altijd wel een vertaling die ‘lezen in de weg zit.’

Maar het gekke is: eigenlijk heb ik geen idee hoeveel ik lees. Ik leg van alles vast, ben wat dat betreft net een archivaris maar ik heb nog nooit bijgehouden welke boeken ik nu daadwerkelijk lees in een jaar.  Bij benadering heb ik wel een idee, maar dat is het dan ook wel.

En dat vind ik jammer

Vandaar dat ik nu, na al een aantal jaren een slapend account te hebben bij Goodreads, de uitdaging voor 2016 vastleg. Hoewel ik geen idee heb hoeveel ik dit jaar ga lezen, heb ik de uitdaging op 25 boeken gezet. Gezien mijn plan waar ik het gisteren over had om 2016 als het jaar van de themamaanden te zien – en waarschijnlijk iedere maand een boek als basis daarvoor te gebruiken, wat dus al zou betekenen dat ik minimaal 12 boeken  lees – zou dat doel haalbaar moeten zijn.

Wat ik wil lezen

Ik wil proberen tot een mix van informatieve non-fictie en fictie te komen. Zowel Engelstalig als Nederlandstalig. Romans, thrillers, jeugdboeken, maar ook strips – zo was ik vanmiddag nog in de stripboekenwinkel om het nieuwste album van Biggles-illustrator Eric Loutte aan te schaffen. Ik zag dat het album nog niet in Goodreads stond, maar ik ben er wel heel nieuwsgierig naar. Het is overigens het album Solo uit de reeks Alfa – Eerste wapenfeiten, met Emmanuel Herzet als scenarist.

Inspiratie opdoen

Wat me ook leuk lijkt aan deze uitdaging en aan Goodreads is dat je anderen kunt volgen en je dus door hen kunt laten inspireren. Zo wil ik best een keer een manga album proberen. Wat me laten inspireren betreft wil ik ook weer wat actiever gaan meedoen aaan #50books. Ben je benieuwd naar mijn leesvorderingen, zoek me dan op en voeg me toe op Goodreads. Dan ben ik daarna benieuwd naar jouw vorderingen.

Laat het samenkomen

Deze blogpost is deel 25 van 25 in de reeks De Zen Habits methode (ronde 2)

knitting-404701_640

Dit is mijn laatste blogpost over het boek Zen habits – Mastering the art of change van Leo Babauta. Niet dat ik er klaar mee ben – integendeel, ik ben van plan de methodieken die hij beschrijft en die zowel voor Peter Pellenaars als voor mij reden waren voor een serie blogposts, te blijven toepassen.

Ik heb me de afgelopen maanden diverse nieuwe (dagelijkse) gewoontes eigen gemaakt en hoewel ik dit typ zonder hoorapparaten in heb ik er alle vertrouwen in dat het mij ook gaat lukken slechte gewoontes af te leren.

Het boek is nog steeds niet uit

De methodes blijf ik dus toepassen maar ik stop met erover te bloggen, al zal ik in ieder geval 4 weken lang mijn Zen habits Stop plan blijven invullen. Maar ik heb nog niet alle hoofdstukken behandeld. Van de zes hoofdstukken uit het zesde en laatste deel van het boek behandel ik hieronder slechts het eerste hoofdstuk waarin de belangrijkste onderdelen uit zijn methode samenkomen. Van de andere vijf hoofdstukken geef ik kort aan wat erin wordt behandeld.

Hopelijk niet nodig

De titel van part VI is The Change Process & Life Problems. Op zich interessant maar op dit moment voor mij (gelukkig) minder relevant. Vandaar dat ik er verder hier nu niet op inga, ook omdat ik al een maand over dit boek aan het bloggen ben. Ik neem nog wel even hoofdstuk 37 mee, een samenvattend hoofdstuk. Dat blijkt ook wel uit de titel: The Zen Habits Method. In het hoofdstuk staat nog een kortere samenvatting van de methode, die ik indachtig Babauta’s uncopyright overneem.

De Zen habits methode, kort samengevat:

1. Spotlight: Be mindfully in the moment.
2. Plum Blossoms: See everything as change (impermanence), and embrace it.
3. Create a Space: Deal with things as they come, one at a time.
4. Mind Movie: Don’t be attached  expectations and ideals.
5. Grow a Plant: Focus on Intentions, without attachment to Outcomes.
6. Childish Mind: Let go of the Self that wants the ideals.
7. See the Mountains: With Appreciation and Gratitude.
8. Dewlike Life: Don’t waste a moment.

Leo Babauta, Mastering the art of change, p. 170.

Of nog korter in een gedichtje:

Be in the moment, embracing life’s impermanence
Deal with things as they come, without expectations,
without ego
With good intention, appreciation and gratitude
Without wasting a moment

Leo Babauta, Mastering the art of change, p. 171.

Na deze korte samenvatting volgt een iets uitgebreidere behandeling, maar daar hebben we al heel wat blogposts aan besteed, dus ik hoop dat voor hier bovenstaande volstaat.

De Zen habits methode en levensproblemen

Babauta wil in part VI vooral laten zien dat de Zen habits methode ook in te zetten is voor grote levensveranderingen, zoals een verhuizing (hoofdstuk 38), een verlies (hoofdstuk 39), gezondheid (hoofdstuk 40), frustraties over anderen – realiseer je dat je het gedrag van de ander niet in de hand hebt, maar wel jouw reactie daarop – (hoofdstuk 41) en ontevredenheid over jezelf – een veelvoorkomend probleem dat gedragsverandering lastig maakt. Het gaat erom dat leert jezelf te zien zonder het filter van de Mind Movie (hoofdstuk 42).

Ik sluit af met een citaat uit hoofdstuk 42:

With practice, you can learn that you are good enough. Perhaps not good enough to achieve some fantasy success, but good enough for yourself, in this moment. Sit for awhile without going to check on anything, without doing anything useful, just sit and notice everything around you. Sit and notice yourself. See that you’re sufficient, right now.

Leo Babauta, Mastering the art of change, p. 201.

Dat was het.

Het was voor mij een mooie reis. Ik wil je bedanken voor het lezen van deze of andere blogposts. Ik hoop dat het jou ook lukt gewoonteveranderingen tot stand te brengen, mocht je dat willen. En voor het geval je interesse hebt in het boek, het valt dus onder het uncopyright en vragen staat vrij. Bovendien heeft Babauta deze maand een gewijzigde, dunnere editie van het boek uitgebracht.

~ ~ ~

Afgelopen zomer las ik mee met Peter Pellenaaars’ serie The Zen Habits Method naar aanleiding van het boek Zen Habits – Mastering the art of change van Leo Babauta en liet ik me uitdagen dagelijks te gaan wandelen. Dat lukte. Wat niet lukte, was gewoontes afleren. Misschien kwam het doordat Peter dat niet behandeld had, vandaar dat ik deze tweede ronde verder ben gegaan met het boek waar hij gebleven was, uiteraard met verwijzingen naar Peters blogposts waar dat verhelderend werkt.

@foto via Pixabay met CC0 verklarinG

Van start met improvisatie

Gisteren en vandaag waren dus de officiële startdagen van mijn nieuwe  gewoonte,  5 minuten wandelen per dag. Ik was er dan al wel vorig weekend  mee begonnen maar omdat toen het plan dat de kans op succes aanzienlijk moet verhogen nog in de maak was, telt die week slechts als een officieuze.

Maar op de eerste officiële dagen werd mijn plan al danig op de proef gesteld en moest ik er flink op los improviseren. Trigger van mijn nieuwe goede gewoonte is namelijk het eten van een bakje yoghurt. En aangezien we gisteren barbecueden werd het schema in de war gestuurd. Na een barbecue eet ik geen bakje yoghurt. Wat ik dan wel doe, als het niet te laat wordt, is naderhand nog een rondje lopen. En dat kon nu ook prima. Dus dag 1 was gered.

Voor vandaag was me ook al op voorhand duidelijk dat er geen bakje yoghurt in zou zitten. Oktober vorig jaar had ik natuurlijk nog geen flauw idee dat ik met zen habits bezig zou zijn. Toen reserveerden we namelijk onze tickets voor Soldaat van Oranje. En ja, je bent er misschien zelf al geweest of hebt van vrienden en bekenden gehoord hoe goed-ie was. Zo goed was-ie dus.

Gelukkig waren we ruimschoots op tijd en konden we van tevoren nog even naar zee en konden we daar nog wat rondlopen. En van parkeerplaats naar theaterhangaar. Kortom, alles kwam goed en ook vandaag heb ik mij aan mijn nieuwe gewoonte gehouden zodat morgenavond mijn hoorapparaten in mag houden.

PS: voortaan integreer ik mijn verslag over mijn nieuwe gewoonte in mijn blogs, tenzij er echt veel over te melden valt.

Meer handgeschreven

Eergisteren schreef ik mijn blog dus met de hand om het vervolgens in de ochtend uit te typen. Ook dit blog is oorspronkelijk handgeschreven. In tegenstelling tot gisteren plaats ik nu alleen de uitgetypte versie online omdat je mijn handschrift al hebt mogen bewonderen en dat vandaag dus niet meer nodig is, al was het maar omdat de scans veel serverruimte in beslag nemen. Ja, ik weet dat ik mijn afbeeldingen ook extern kan opslaan en dat ik dan alleen de linkcode in WordPress hoef te plaatsen. Dat kan bijvoorbeeld met ImageShack.

Omdat ik dit blog alleen in getypte vorm laat zien kan ik nu wel links naar andere blogs en artikelen plaatsen. Ik kwam op het idee van mijn handgeschreven door deze post van Elja over flow. Dat gaat volgens haar niet over de inhoud maar over het proces. Die post werd gistermorgen door Cor nog eens dunnetjes overgedaan omdat hij onderwerp was van Elja’s blog. Meteen na het lezen van haar blog zag ik de reportage Wie schrijft er nog met een pen? van Nieuwsuur. Hierdoor ging ik nadenken over mijn eigen processen, zeker ook omdat de relatie tot mijn eigen handschrift een nogal moeizame is. Dat schreef ik gisteren al. Toch blijf ik met de hand schrijven.

Deels omdat ik moeite heb moeten doen om het te leren. Ik wil het dus vooral niet verleren. Ook verscheen er vorig jaar een onderzoek waaruit bleek dat notities met een pen leiden tot een beter begrip. De mogelijke verklaring hiervoor was dat studenten die met de pen schreven, langzamer waren en dus moesten parafraseren. Dit zou leiden tot extra nadenken en extra selecteren.

Zelf schreef ik tijdens mijn studie hele collegeblokken vol. Alleen tentamens en werkstukken gingen op de computer. ik zorgde er wel voor dat ik die collegeaantekeningen zo snel mogelijk uittypte. Voor mij werkte dit erg prettig en ook mijn medestudenten profiteerden ervan. Een win-win-situatie dus.

Misschien was het deze nostalgie die mij eergisteren naar de pen deed grijpen. Maar ik vond het eigenlijk wel leuk om zo te werken, vandaar dat ik er vandaag mee doorga. Geen pc, tv of smartphone in de buurt die me kan storen. Hyperlinks onderstrepen zodat ik in de uitgetypte versie de links erbij kan zoeken. Ongestoord schrijven dus en ook echt alleen maar bezig zijn met schrijven. Dat wil ik een paar keer proberen want ik ben nieuwsgierig of een handgeschreven blog voor mij anders werkt dan een getypt blog. Natuurlijk typ ik het manuscript uit, maar ik doel hier vooral op met pen en papier scheppend bezig zijn. Werkt dat voor mij wezenlijk anders dat het proces van alleen typen? En zo ja, wat zijn de verschillen en wat daarvoor (de) mogelijke verklaring(en).

Blijf het volgen. Ik doe verslag.

Leesdoelen – #50books 2015 vraag 1

Nadat ik eergisteren mijn leerdoelen voor de komende tijd formuleerde, ontkom ik er natuurlijk niet aan om ook mijn leesdoelen openbaar te maken, en laat de vraag naar je leesvoornemens voor 2015 nou net vraag 1 zijn van Peter in zijn nieuwe #50books reeks.

Mijn leerdoelen hebben als consequentie dat ik veel informatieve non-fictie zal gaan lezen. Mijn eerste doel is daarom al deze non-fictie af te wisselen met voldoende fictie. Romans, thrillers,  ik vind toch al dat ik ze wat weinig lees. Om van fantasy en Sciencefiction  maar te zwijgen.

Een ander vrij eenvoudig doel is om op te schrijven wat ik nu eigenlijk heb gelezen, welke boeken ik zoal oppak gedurende het jaar. Ik merk dat ik daar vaak geen idee meer over heb dus ik heb begin januari maar eens een simpel Word-document aangemaakt. Voorlopig nog geen Goodreads voor mij.

Een laatste doel – ik wil na eergisteren niet nog eens al te ambitieus worden – is om iedere week met een boek bezig te zijn. Dat zou met al dat leren wel moeten lukken, maar om dat plan deze week te laten slagen, zal ik dadelijk toch echt een boek moeten pakken.

Het jaar is natuurlijk al een dikke maand aan de gang maar ik kan gelukkig zeggen dat ik me aan bovenstaande voornemens redelijk aardig heb gehouden, tot nu toe.  En als het me lukt om mijn ideeën te realiseren kunnen jullie in in ieder volgen of ik non-fictie leest en misschien geeft #50books nog wel aanleiding om te laten zien welke fictie ik ter afwisseling lees.