Iets dagelijks doen, geeft een andere blik

Dit is een blogpost in twee delen. Ik schreef het eerste stuk gisteren voor ik naar de (opname van) de oratie ging kijken van Chantal Bleeker. En die oratie zette me dusdanig aan het denken dat ik niet meer aan dit blog toekwam. Ik ging nadenken over communicatie, over dat dingen niet te moeilijk mochten zijn. Als iets moeite kost, doe ik het zelf soms ook liever niet. Daar kan ik een heel simpel voorbeeld van geven. Pas 18 jaar na de diagnose bipolaire stoornis deed ik mijn ontdekking over de ergernissen. Een ontdekking die mijn leven op een positieve manier op zijn kop zette. En die ik misschien wel te danken had aan het feit dat ik dankzij een blogger elke dag was gaan wandelen. Nou ja, dat wandelen heb ik natuurlijk zelf gedaan. Maar die blogger kreeg me definitief zover dat ik iedere dag de ene voet voor de andere wilde zetten.

Waar het om gaat, is dat ik de waarde van dagelijkse gewoontes begon in te zien en ze langzaam ook ging toepassen op mijn bipolaire stoornis. Ik ben ervan overtuigd dat het feit dat ik dagelijks over mijn stoornis nadacht mij uiteindelijk misschien wel de oplossing bracht.

Terwijl ik diezelfde oplossing misschien al eerder had bereikt als ik bereid was geweest dagelijks mijn life chart in te vullen. Maar in 2007 en 2014 – toen ik er in mijn behandeling mee in aanraking kwam – vond ik die boekjes maar lastig en apps waren er nog niet (of misschien nauwelijks). Ik denk echter dat dat niet het grote probleem: het probleem was dat ik niet dagelijks en structureel na wilde denken over mijn stoornis. Ik geloofde in medicijnen en die nam ik trouw in. Maar dat hielp niet altijd.

Ik denk dat de ommekeer kwam met het besef dat het wél dagelijks moest. Nadenken over die vervelende stoornis. Ook al is het niet leuk. Maar het mooie is dat nu ik er tóch dagelijks over na ben gaan denken, ik zie dat je véél meer controle over mijn stoornis heb dan ik ooit had durven dromen. En misschien ook wel méér controle dan medici voor mogelijk houden. Ik ben bezig dát uit te zoeken, het wijst nu wel een beetje die kant op. Ik kom er uiteraard op terug want ik vind het een belangrijk vraagstuk. Net als die vraag: hoe krijg je mensen zover dat ze ergens dagelijks mee bezig willen zijn.

En dat alles dankzij de oratie van Chantal Bleeker.

Wat hier onder staat, schreef ik gister voor ik de oratie bekeek, maar het hangt er wel mee samen.

Nu ik de afgelopen bijna twee jaar zo druk bezig ben geweest met het boek over mijn bipolaire stoornis, of liever over hoe ik ermee heb leren omgaan, heb ik gemerkt hoe fijn ik schrijven aan een boek vind. Natuurlijk, ik wist het al een beetje van mijn vertalingen, maar het viel bij het werken aan mijn boek nog meer op.

Ik bleek het heerlijk te vinden om niet meteen op ‘Publiceren’ te hoeven klikken. En dat wat ik wilde schrijven, hoefde ook niet in één dag af. Het boek gaf mij min of meer de gelegenheid om nog een keer na te denken over iets, als ik nog niet helemaal tevreden over was. Het gaf de gelegenheid dieper op een onderwerp in te gaan, te schaven als dat nodig was. Wat dat betreft ben ik ook heel blij met mijn proeflezers. Meer dan bloggen voelde het schrijven van een boek aan als een teamprestatie.

Dit blog tik ik zelf en ik druk ook zelf op de al genoemde knop ‘Publiceren’. Natuurlijk, er zijn ooit reacties. Maar dat valt in het niet bij wat ik mee mocht maken als schrijver van een boek. En ik zal het ook maar meteen zeggen: ik wil het zo nog wel een paar keer doen. Ik heb ideeën genoeg. Misschien zijn het wel dingen waar de wereld op zit te wachten.

Zo valt er over het onderwerp dagelijkse gewoontes meer te zeggen dan ik heb gedaan in het boek dat hopelijk in het najaar verschijnt. Volgens mij is een groot deel van de daarin beschreven successen te danken aan dagelijkse gewoontes. Ze kunnen daarom volgens mij van belang zijn binnen een ggz-behandeling. En ik zie dat belang ook bij revalidatie. Dus wie weet wordt dat nog een boek.

Een andere dwarsstraat is dat er volgens mij veel meer mensen rondlopen met een verhaal dat het ook waard is om te vertellen. Omdat het inzicht biedt, omdat het inspirerend is, of omdat het vertellen en het lezen zelfvertrouwen geeft.

Nou was ik eigenlijk van plan te gaan zeggen dat ik voorlopig wilde stoppen met bloggen, maar na dit korte blog denk ik daar toch weer anders over. Ik wil nog wat promotie blijven doen voor mijn boek en ik heb nog wat onderwerpen liggen waar ik posts van kan maken. En ik kan vast onderzoek doen voor nieuwe boeken en dat misschien hier vastleggen. Bloggen heeft voor mij toch al jaren een bepaalde charme en het zou zonde zijn om niet van die charme te blijven genieten.

~~~

Afbeelding van Larisa Koshkina via Pixabay

Gewoontes en mijn bipolaire stoornis

Tijdens het wandelen vanmiddag dacht ik niet voor het eerst na over de combinatie van gewoontes en mijn bipolaire stoornis. Als ik voor mezelf mag spreken heb ik namelijk de indruk dat ze heel wat gemeen hebben en dan vooral waar het gaat over mijn manische episodes. Charles Duhigg heeft het in The Power of Habit over vier componenten van een gewoonte:

  1. Cue
  2. Routine
  3. Reward
  4. Belief

Eerst is er de cue, de aansporing of het signaal, dat ervoor zorgt dat je een bepaalde routine gaat uitvoeren, goed of slecht, die een bepaalde beloning oplevert. Als het gaat om slechte gewoontes kan het heel moeilijk zijn om die de breken. Het zijn namelijk automatische reacties. Dat kan nog versterkt worden door het geloof: ik kom nooit van die slechte gewoonte af.

Voor nieuwe gewoontes geldt weer dat het lastig is om een nieuwe routine aan te wennen. Wat volgens Duhigg kan helpen – en dat geldt voor zowel het aanleren van nieuwe gewoontes als voor het afleren van slechte – is om het signaal en de beloning hetzelfde te laten, maar de routine die daartussen zit te vervangen. En een sterk geloof, al dan niet religieus, kan daarbij helpen, stelt Duhigg.

En nu voor mijn manieën

Wat ik me steeds duidelijker realiseer, is dat mijn manieën ook dit patroon volgen. Een belangrijk instrument bij het voorkomen van een manie of depressie heet niet voor niets signaleringsplan. Laat ik een simpel praktijkvoorbeeld geven. Klinkt misschien ongeloofwaardig maar het is echt gebeurd: langdurig blootstelling aan spelfouten zorgde ervoor dat ik me gruwelijk aan een persoon en wat zij deed, ging ergeren. Ik begon steeds meer bij anderen op die persoon af te geven en voelde dat ik veel beter in taal was en begon me steeds beter te voelen in mijn gelijk. Beter en beter. Mijn geloof in mezelf groeide en groeide.

Maar dat beter was niet echt. Het ging van kwaad tot erger, zonder dat ik het merkte. Tot de bom barstte en er geen andere conclusie mogelijk was dat ik manisch was. En dat ik er al een tijd heerlijk naar op weg was geweest. De beloning is de manie en die moet ik in tegenstelling tot bij de gewoontes waar Duhigg het over heeft absoluut zien te vermijden. Ik moet dus hoe dan ook met een andere routine reageren op bepaalde signalen. Taalfouten kom ik echt nog wel vaker tegen. En ben ik al veel vaker tegen gekomen. Maar nu schiet ik niet meer in zo’n superioriteitsroutine. Misschien zeg ik het eens tegen iemand, maar ik raak niet meer streek. En de beloning is niet de manie maar juist dat ik rustig en evenwichtig blijf. Want een manie lijkt leuk, de ellende die daarna komt gun ik niemand.

Steeds duidelijker merk ik ook dat het geloof er is dat we de manie de baas kunnen en blijven. Ik zeg we want ik doe het niet alleen. Mijn huisgenoot, mijn behandelaar: ze zijn enorm belangrijk voor me. Als klankbord voor wederzijdse twijfels. Samen komen we er dan wel.

~~~

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

Lezen als gewoonte: gewoon genieten

Het mooie aan gewoontes is voor mij dat ik ze uitvoer. Dat klinkt als een open deur maar hoe vaak verzandt een goed voornemen niet omdat je het te weinig doet en het daardoor niet in je systeem terechtkomt? Dat overkwam mij regelmatig. Met lezen bijvoorbeeld. Ik doe het ontzettend graag, ik vind het leuker nog dan zelf schrijven. Maar toch zijn er de afgelopen jaren tijden voorbij gegaan zonder dat ik las. Nou wil ik niet omkijken in wrok, maar zonde vind het wel.

Vandaar dat ik dit jaar in mijn dagelijkse to do lijstje – dat vol staat met leuke dingen die ik graag doe en geen plichten bevat maar dingen waar ik naar streef – een kolom ‘lezen’ heb aangemaakt. Het lijstje is overigens een bewerking van dit lijstje voor 2021 van Elja. Tot nu toe is het me nog elke dag gelukt en wat voelt het net als schrijven/bloggen prettig aan vergeleken met het gedachteloze tv-kijken waar ik me voorgaande jaren nogal aan bezondigde.

Het lijkt wel er een soort geheimzinnige magie van gewoontes uitgaat. Misschien heb die met mijn vele blogs over het onderwerp gezocht. Ik geloof dat ik het voor lezen nu gevonden heb. Misschien wil ik nog wat meer tijd vrij maken voor lezen en ik lees misschien langzamer dan ik wil. En Goodreads wil nog niet helemaal wennen, maar ook dat komt. Ik heb geen idee of ik mijn uitdaging van 52 boeken per jaar ga halen, want ik wil best een aantal dikke boeken gaan. Tonio staat al tijden op mijn lijstje. In de ban van de Ring ging vorig jaar na deel 1 per ongeluk toch weer de kast in.

En ik wil iedere maand iets van Captain Johns lezen in het Engels. Deze maand is dat alvast gelukt met Gimlet goes again. Hij heeft zo’n 165 boeken geschreven, dus ik kan een paar jaar vooruit, ook als vertaler.

Leesplannen genoeg dus en ik wil me ook vooral laten verrassen door wat me te binnen schiet. Zo kreeg ik vanmiddag het idee na al die jaren weer eens een boek in het Frans te lezen, maar dat is voer voor een andere post.

~~~

Afbeelding van Click on 👍🏼👍🏼, consider ☕ Thank you! 🤗 via Pixabay

Van theorie naar praktijk: kan ik lezers van mijn boek in wording daarmee helpen?

Het doel van het lezen van al die boeken over gewoontes waar ik het gisteren over had, is natuurlijk dat ik van theorie naar praktijk ga. En daar schort het juist nogal aan. Dat was dus een reden om met de genoemde cursus van James Clear mee te doen. De cursus is trouwens gratis, anders had ik er wel bij gezegd dat het betaald was en had ik er waarschijnlijk zelf niet aan deelgenomen en dus ook niet op gewezen.

Op zich denk ik wel dat het goed gaat komen met mij en mijn gewoontes, de slechte zijn af en toe lastig, maar daar is dus die opfriscursus voor. En het activiteitenlijstje dat ik ooit uit de blogpost Plannen voor succes van Elja had gedownload en dat ik ieder jaar hergebruik. Weliswaar meestal maar een paar maanden, maar ik ben nu van plan het langer vol te houden. Wat Elja zegt: het voelt motiverend om iets af te vinken (een eentje waardoor de cel ook nog eens groen wordt). Dat gaat ook wel helpen tegen de slechte gewoontes. Vanaf morgen dus aan gaan werken, want daar is het vandaag te laat voor. Voor bloggen ook, maar ja, ik ben schrijver, schreef ik gisteren, als titel van het artikel nog wel.

Die laat ik staan maar die komt niet zoals ik schreef van James Clear maar gewoon van mezelf. Toen ik de mail later teruglas zag ik dat er iets anders stond. “Niet: ik wil een boek schrijven maar ik wil wil het type persoon zijn dat elke dag schrijft.” Dat geeft dus wel product versus proces en dat is de tweede rectificatie want die heb ik uit A mind for numbers van Barbara Oakley en niet uit The power of habit van Charles Duhigg.

Tot zover de rectificaties. Ik zal de blogpost zelf later aanpassen. Nu terug naar de theorie en de praktijk. Ik geloof dat ik er al eerder over heb geblogd, van lezen naar doen. Het is een onderwerp dat me af en toe fascineert. Ik merk dat ik van veel boeken, artikelen, documentaires, online cursussen na afloop zelden meer iets onthoud. Net als vroeger na het proefwerk, zeg maar. En nu ik hopelijk voor het einde van het jaar (en liefst een flink stuk daarvoor) een boek zal hebben gepubliceerd, zit ik me af te vragen hoe ik er als auteur voor kan zorgen dat de boodschap blijft hangen. Het is mijn verhaal maar er zijn wel dingen die voor een ander ook relevant kunnen zijn. En dan is het wel handig als een lezer dat dan onthoudt. Moet/Kan ik dat als auteur faciliteren en zo ja, hoe dan? Dat lijken me interessante vragen om uit te zoeken.

~~~

Afbeelding van eko pramono via Pixabay

Dit moment is goed genoeg

Vanmiddag heb ik toch maar weer een keer Mastering the art of change van Leo Babauta erbij gepakt. Het was even nodig. Te veel twijfel: kan ik dit wel? Wil ik dit wel? Ben ik wel het goede voorbeeld? En als ik niet het goede voorbeeld ben: waarom ben ik dan niet het goede voorbeeld? En heeft dat consequenties? Of: moet dat consequenties hebben?

Dat soort vragen dus. Babauta noemt het in het in zijn boek ontevreden over jezelf zijn. Dat je een prachtig schema maakt maar dat je diep in je hart niet gelooft dat je het kunt. En daardoor ga je jezelf saboteren. Babauta noemt het voorbeeld van een cliënt die hij coachte. Ze was te zwaar en moest dus afvallen en meer bewegen. Dit lukte haar echter niet en dat werd volgens Babauta veroorzaakt doordat zij niet geloofde dat ze dit kon en daardoor werd ze ongelukkig over zichzelf en trad een soort selffulfilling prophecy in werking. Of te wel een vicieuze cirkel. Je voldoet niet aan het beeld dat je van jezelf hebt en van daaruit wordt het lastig.

Je wilt wel veranderen maar je gelooft niet dat je het kunt waardoor het ook niet lukt. Nieuwe gewoontes aanleren? Dat gaat dus niet lukken. Terwijl je slechte gewoontes erg hardnekkig blijken te zijn. En dat alles vanuit het gevoel niet goed genoeg te zijn. Is dat gevoel herkenbaar? Voor mij in ieder geval wel. Gelukkig verkeer ik in goed gezelschap want ook Babauta zelf had er last van. Zijn oplossing: denk alleen aan het huidige moment en voel je ‘OK’. Oké, denk ik dan. Dat is mij iets te zweverig.

Maar uiteraard heb ik er langer over nagedacht, anders had ik er geen blogpost aan besteed. Ik begin het namelijk langzaam te geloven. Misschien is het wel heel simpel: als je je op dit moment ‘OK’ voelt – of goed genoeg – dan is dit moment goed genoeg om je gewenste gedrag uit te voeren en hoef je het dus niet (tot sint-juttemis) uit te stellen.

Het moment waarderen = jezelf waarderen?

Het moeilijke is natuurlijk dat jezelf waarderen verdomd lastig kan zijn, je eigen falen maakt geloven in jezelf lastiger. Misschien is het moment waarderen en je realiseren dat je goed genoeg bent op dat moment makkelijker. Ik ga het in ieder geval een tijdje proberen, samen met wat afvinklijstjes. Want waarom zou ik mezelf tegenhouden?

~~~

Afbeelding van sulox32 via Pixabay

Terugblik op januari

De maand is dan nog wel niet helemaal afgelopen maar ik was van plan mijn maandelijkse terugblik op de maand op de laatste dag van die maand te schrijven, dus daar houd ik me aan. Bovendien, de terugblik op het weer van het afgelopen kwartaal komt ook altijd op de laatste dag van dat kwartaal…

Kijk ik naar bloggen dan heb ik mijn doel gehaald. Dagelijks bloggen is niet gelukt maar ik weet voor die dagen dat ik niet blogde waarom ik die dag oversloeg. Inclusief deze post heb ik 24 van de 31 dagen een post gepubliceerd. Wat mij betreft een mooie score, maar ik moet toch alert zijn want in december sloeg ik maar 1 dag over. Dus ik moet zorgen dat dat geen dalende lijn wordt.

Gelukkig heb ik nog wel wat onderwerpen liggen. Ik denk aan mijn boek, aan mijn vertaling en aan gewoontes. Aan lezen. Aan mijn handicaps. Dus voorlopig hoop ik nog even vooruit te kunnen. Ik had me voorgenomen om tot aan het einde van de lockdown dagelijks te bloggen, dus ik mag nog even door. Na de lockdown kijk ik verder.

Ik merk in ieder geval dat ik er veel plezier aan beleef. Wat me ook veel plezier oplevert is lezen. Maar daar heb ik wat meer moeite mee. Ik heb deze maand Reisgenoten, deel 1 van In de ban van de Ring van J.R.R. Tolkien uitgelezen, maar daarna bleef ik al snel hangen in De twee torens. Gelukkig las ik dan wel weer Atomic habits van James Clear. Maar al met al heb ik zeker de helft van de dagen van deze maand niet gelezen. En dat vind ik jammer.

Tegelijkertijd merk ik sinds de (eerste) lockdown dat ik moeite heb mezelf te motiveren. Ik heb er geen zin in en stel het daarom uit. Van lezen komt dan vaak niets meer. Een soort van onzinnige ‘Als niet X, dan niet Y’-constructie. Ja, ik weet hoe stom dat klinkt, maar dankzij die nog stommere stoornis die ik heb, heb ik veel te lang niet goed in mijn vel gezeten.

En helaas kan ik de oorzaak niet zo één, twee, drie wegnemen. Natuurlijk, ik reageer zoals ik reageer door mijn stoornis maar ook die is een blijvertje. Ik kan er alleen maar zo goed mogelijk mee omgaan, vandaar ook mijn boek in wording. Maar al met maakt dat ik me af en toe moedeloos en heb ik soms de neiging mijn kop in het zand te steken.

Dat helpt uiteraard niets dus probeer ik vanaf vanaf morgen iedere ochtend iets te hebben waar ik me op verheug: lezen. Begin de dag met een boek. Om dat sombere tegen te gaan dat ik sinds de (eerste) lockdown toch wel heb. Het gaat wel over maar met moeite. Dus wil ik het lezen in de ochtend over een andere boeg gooien en hopelijk vrolijk en energiek aan de dag beginnen. In ieder zolang ik thuis werk.

~~~

Afbeelding van S. Hermann & F. Richter via Pixabay

Het nieuwe jaar eindelijk begonnen

Door omstandigheden heb ik ieder jaar het gevoel dat het nieuwe jaar niet op 1 januari begint, maar op 9 januari. Dan pas kan ik een vervelende periode weer afsluiten. En net als ieder jaar ging het dit jaar weer precies zo. Op 8 januari zelfs niet geblogd, gisteren wel maar niet op Publiceren gedrukt. Vandaag dus weer een nieuwe poging. Wat ik merk is dat ik er mijn gedachten nog niet helemaal bij had, bij die goede voornemens bedoel ik dan. Ik vergeet steeds het projectenlijstje erbij te pakken en het lijkt daardoor of ik ook de dingen vergeet die op dat lijstje stonden. En dat vind ik dan weer jammer.

Maar zoals ik al zei, het nieuwe begint voor mij eigenlijk op 9 januari (en Nieuwjaarsdag gaat altijd wat moeizaam, nietwaar?). Niet getreurd dus, maar vrolijk de draad weer oppakken. Gewoon dat documentje er wat vaker bij pakken. Ik heb daar vorig jaar zeker het eerste kwartaal consequent de dag mee afgesloten en daar hoop vanaf vandaag weer mee te beginnen. En ik kan al mooi een paar dingen afvinken. En dan volle kracht vooruit want ik vind dat ik leuke, belangrijke en uitdagende dingen op het lijstje heb staan.

Verder heb ik de afgelopen dagen nog nagedacht over de maandprojecten waar ik het woensdag over heb gehad, in combinatie met een maandelijkse terugblik op de laatste dag van de maand. Is dit interessant genoeg om mee door te gaan? En hoe ga ik dat dan doen? Door die terugblikdag iedere maand te doen heb ik meteen een soort van ‘verplichting’ ingebouwd om niet te snel op te geven, maar door te zetten. Want ik wil hier natuurlijk niet afgaan. Nou ja, afgaan, je begrijpt wat ik bedoel.

Thema van de maand

Deze maand ga ik verder met het project over gewoontes dat ik ik vorig jaar gestart ben. In het kader daarvan ga ik Atomic habits van James Clear bespreken. Ik ben nog steeds niet helemaal tevreden over manier waarop mijn gewoontes lopen. En ik weet donders goed dat dat niet aan de tot nu gelezen boeken over het onderwerp ligt maar aan mij, maar toch ben ik benieuwd naar het boek van Clear. En nu het dus ook op mijn kalender na nieuwjaar is, ga ik zelf ook weer wat scherper om met gewoontes. Ik wil immers wel wat af te vinken hebben op het projectenlijstje.

Voor februari staat dan Fluent forever van Gabriel Wyner op het programma. Zoals ik al vaker hier heb gezegd, lagen de talen mij altijd meer dan de exacte vakken. De methode van Wyner maakt me nieuwsgierig omdat deze aansluit bij de gespreid herhalen methode die ik met Anki gebruik. Daarnaast is de methode visueel en het belang daarvan ben ik, meen ik, onder andere in gaan zien door Lezen, weten en niet vergeten van Mark Tigchelaar en A mind for numbers van Barbara Oakley (en daarvoor natuurlijk via de MOOC Learning how to learn). Een laatste aspect aan de methode van Wyner is dat het auditief ingesteld is, wat niet vreemd is omdat Wyner van oorsprong operazanger was. Juist dat aspect hield me misschien tegen maar ik heb voldoende vertrouwen in mijn nieuw gehoorapparaten om het toch te proberen. En doe daar vanaf februari verslag over.

~~~

Afbeelding van StockSnap via Pixabay

Mijn kinderlijke geest houdt te veel vast aan zijn geestesprojectie

Zo zou je althans kunnen omschrijven waarom volgens Leo Babauta het afleren van slechte gewoontes niet lukt. Je kinderlijke geest wil niet dat je ergens moeite voor moet doen. In zijn film gaat alles je makkelijk af en waar je moeite voor moet doen, ziet hij niet zitten. En dus is er niks gemakkelijker om je kinderlijke geest zijn zin te geven.

Maar of dat nou zo handig is?

Alles wat de moeite waard is – of laat ik zeggen, veel wat de moeite waard is – wordt pas de moeite waar doordat je er moeite voor doet. Doordenkertje maar de uitdrukking is niet voor niets dat ‘iets de moeite waard is’. Daarom ga ik de rest van deze week na wat voor mij de moeite waard is geweest in 2020 en of dat gelukt is of niet. En eventueel: waarom het niet gelukt is. En daarbij probeer ik dieper te graven dat 1x keer waarom. Wat wil ik meenemen? En hoe kan ik daarbij mijn kinderlijke geest en zijn geestesprojectie stil houden?

Kinderlijke geest en geestesprojectie zijn vertaling van de begrippen Childish Mind en Mind Movie uit het boek Zen habits – Mastering the art of change van Leo Babauta waar Peter Pellenaars uitgebreid over blogde (ik trouwens ook).

Ik zocht bij mijn leerproces over gewoontes nog een stok achter de deur. Heel leuk dat je van alles leert over gewoontes, maar als je het het alleen maar daar deelt en vervolgens (te) weinig mee doet, dan schiet het nog zijn doel voorbij.

Maandelijkse stok achter de deur dag

Waar ik nu aan denk, ik denk er nog paar dagen over na, is om van de laatste dag van iedere maand een soort stok achter de deur dag te maken. Wat heb ik geleerd, wat lukte, waarom wel/niet? Welke tools heb ik ingezet? Wat moet volgende maand echt anders? En wat neem absoluut mee naar de volgende maand? Misschien een onderwerp van de maand? Was het interessant? Of waarom viel het tegen? Zo zijn er vast nog meer vragen te bedenken.

Ik ga er tot zondag over nadenken. Dan hoor je meer.

~~~

Afbeelding van mohamed Hassan via Pixabay

Waarin web development en bloggen op elkaar lijken

programmer

Dit jaar alweer vijf jaar geleden begon ik aan mijn omscholing tot webdeveloper. Ik had altijd al interesse in programmeren maar in de tijd dat ik op de middelbare school zat, was Wiskunde B nog verplicht als je die richting in wilde en mijn kennis van exacte vakken schoot daar schromelijk voor tekort.

Geen informatica of iets wat daarop leek voor mij dus. Het werd de KUB waar ze binnen de Letterenfaculteit een opleiding Taal & Kunstmatige Intelligentie hadden. Die begon na een algemene propedeuse. Interessant maar wel erg veel grammatica naar mijn zin en ik maakte na het eerste semester de overstap naar Cultuur & Letteren. Heerlijke opleiding, nooit spijt van gehad.

Toch bleef het programmeren kriebelen en toen er in de crisis na 2008 nauwelijks werk te vinden was in de cultuursector, kwam ik eerst terecht op een communicatiebureau. Later bleek het ook in de communicatie moeilijk een baan te vinden en werd het na een tijd werk te hebben gedaan dat aan ict raakte toch een omscholing in de richting van programmeur: webdevelopment.

Dat begon allemaal net na medio 2015 te spelen toen ik van wandelen een dagelijkse gewoonte maakte. Het was dan ook logisch dat ik van programmeren ook een dagelijkse gewoonte maakte. En mede daardoor werd het ook leuk en slaagde ik ook voor de opleiding, als echte alfa.

Iets maken met taal

Het leuke aan programmeren vond en vind ik dat je met een taal iets maakt waar een ander wat aan heeft. En zelf heb ik ook een hoop lol tijdens het maken. Met duurde lang maar sinds kort realiseer ik me dat ik de lol die ik tijdens de opleiding beleefde voor een belangrijk deel te maken had met het feit dat ik er dagelijks mee bezig was.

En dat was het grote verschil met schrijven en bloggen. Dat deed ik toen maar af en toe en ik realiseerde me niet echt hoeveel plezier ik eraan beleefde. Dat doe ik eigenlijk pas sinds ik van 1 november dagelijks schrijf of blog.

Zo blijken programmeren en bloggen twee dingen die iets met taal te maken hebben en waar ik van genoot door er een dagelijkse gewoonte van te maken. Misschien dat ik dus de hiaten uit mijn opleiding alsnog ga aanvullen.

~~~

Afbeelding van 200 Degrees via Pixabay

To blog on or not to blog on?

Toen ik 29 november besloot om iedere dag te gaan bloggen, beloofde ik mezelf dat ik na ongeveer een maand een zou evalueren. Dat heb vanavond gedaan en de uitkomst is duidelijk: ik blog door. Omdat ik in november al elke dag was gaan schrijven voor mijn boek, had ik natuurlijk gemerkt dat ik dat leuk vond. Het verschil met een boek is je dan meer vanuit een inhoudsopgave werkt. Mijn blogonderwerpen komen iets spontaner tot stand, al sluit ik niet uit dat ik ook hier met een onderwerpenlijst ga werken. Niks mis mee, ik ben er alleen nog niet mee aan de slag gegaan.

Voorlopig heb ik ook nog wel ideeën genoeg en bloggen over boeken is me dit jaar weer prima bevallen dus daar ga ik mee door. En misschien nog wat bloggen over mijn boek of vertaling in wording. Er dient zich altijd wel wat aan. En mijn beperkingen waar dit blog ooit mee begon, zullen ook nog wel stof opleveren.

Toch gebeurde er ook iets wat ik niet had verwacht

De grootste verrassing die een maand iedere dag schrijven en daarna dito bloggen opleverde, was er eentje die ik allang door had moeten hebben, gezien mijn interesse in gewoontevorming. Simpel gezegd komt het hierop neer: als je ergens plezier in hebt, bijvoorbeeld in een hobby, maar je doet het weinig, dan heb je daarin niet vaak plezier. Doe je datgene waarin je plezier hebt vaker, dan heb je vaker plezier. Doe je het elke dag, dan heb je elke dag plezier.

Het is bepaald niet de ontdekking van de eeuw maar toch is dat wat mij met bloggen of schrijven gebeurde. Ik deed het voorheen af en toe als ik inspiratie had of als er iets moest worden geschreven. En dan vond ik het leuk om te doen. Maar nu doe ik het al twee maanden iedere dag en heb ik daardoor veel meer plezier, elke dag. Het bloggen of schrijven zelf en je erop voorhand al op verheugen. En doordat je iets plezierigs vaker doet, herken je dat plezier ook veel beter.

En de extra bonus is natuurlijk dat ik me nu echt ben gaan realiseren wat de kracht van goede gewoontes is: meer plezier. Waarom zou je jezelf dat niet gunnen?

Dus ik blog met dezelfde frequentie door.

~~~

Afbeelding van DarkmoonArt_de via Pixabay


1 gedachte bij “To blog on or not to blog on?”

Ali Molenaar 2 januari 2021

Ik heb bijna zes maanden lang dagelijks geblogd, maar ik had er op een gegeven moment gewoon niet voldoende plezier meer in. Het werd een moetje, dus nu zit ik weer op een lage frequentie, wat dan eigenlijk weer jammer is, maar okee, ik ga het dit jaar wel zien.