Van fundament naar inzoomen

Vorige week schreef ik over mijn leerdoelen rond het communicatievak. Terecht kreeg ik in de commentaren al de vraag van Elja of het niet te breed was. Dat is het natuurlijk ook als ik al in al die gebieden specialist zou willen worden.

Maar dat is niet mijn bedoeling. Misschien had ik dat wat duidelijker mogen stellen. Wat wel mijn bedoeling is, is om een stevig theoretisch fundament te leggen onder het vakgebied waar mijn interesse naar uitgaat en waarin ik gelukkig ook mag werken, namelijk dat van content management.  Als dat fundament er ligt, weet ik ook welke specifieke onderdelen mij het meest boeien en daar kan ik verder op inzoomen.

Leren is schrappen

Het gezegde luidt anders, maar zo als het hier staat geldt het volgens mij ook. Vandaar dat ik dus eerst het vakgebied wil verkennen en een basiskennis op wil doen voor zo veel mogelijk deelgebieden. Vervolgens veel schrappen (waarschijnlijk gaat dat voor die vakgebieden betekenen dat ik me beperk tot het volgen van blogs) en echt inzoomen en meer lezen op het weinige dat overblijft.

Wat die onderwerpen gaan worden weet ik nog niet. Behalve dus met wat ik interessant vind, heeft dat natuurlijk ook te maken met wat ik op het werk het meest nodig heb. Ook dat ga ik uitzoeken.

Techniek

Vorige week gaf ik aan dat ik ook geboeid werd door de technische kant van het internet, de programmeertalen – al weet ik dat er een flinke discussie woedt of HTML/CSS, JavaScript en jQuery en zelfs PHP/MySQL daar wel toe behoren, wat de reden was dat ik vorige week koos voor de term webtalen.  Ik heb vaak genoeg gelezen dat het voor mensen die zich op een of andere manier met internetcommunicatie bezig houden handig is om HTML en CSS te beheersen. En dat geloof ik zelf ook.  Deze week ben ik daarom begonnen aan HTML & CSS van Jon Duckett. Het boek had ik eens gelezen en er staat genoeg in om een basis te leggen. Enige nadeel vond ik dat er geen oefeningen in stonden, omdat ik op dit moment geen plan heb om een website op te zetten. Daarom heb ik bij de bieb het boek HTML en CSS de basis van wijlen Andree Hollander geleend. Daar staan wel oefeningen in. Hopelijk gaat deze tweecomponentenlijm werken.

Vanuit de HTML/CSS basis kijk ik dan wel verder. Maar ik ben wel nieuwsgierig naar PHP omdat mijn werkgever bij mijn sollicitatie vroeg of die taal beheerste. Ik ben er toen mee aan de slag gegaan maar ik kreeg al snel een programmerende collega. Daarom en omdat ik na een vervelende periode in mijn leven nu bijna 3 jaar geleden lange tijd misschien wel te alert ben geweest.

In ieder geval de komende week staat dus HTML/CSS op het programma – en afronding van mijn vertaling zodat ik ook na de de vakantie wat meer leertijd heb. Morgen nog een anekdote rond programmeertalen.

Leesdoelen – #50books 2015 vraag 1

Nadat ik eergisteren mijn leerdoelen voor de komende tijd formuleerde, ontkom ik er natuurlijk niet aan om ook mijn leesdoelen openbaar te maken, en laat de vraag naar je leesvoornemens voor 2015 nou net vraag 1 zijn van Peter in zijn nieuwe #50books reeks.

Mijn leerdoelen hebben als consequentie dat ik veel informatieve non-fictie zal gaan lezen. Mijn eerste doel is daarom al deze non-fictie af te wisselen met voldoende fictie. Romans, thrillers,  ik vind toch al dat ik ze wat weinig lees. Om van fantasy en Sciencefiction  maar te zwijgen.

Een ander vrij eenvoudig doel is om op te schrijven wat ik nu eigenlijk heb gelezen, welke boeken ik zoal oppak gedurende het jaar. Ik merk dat ik daar vaak geen idee meer over heb dus ik heb begin januari maar eens een simpel Word-document aangemaakt. Voorlopig nog geen Goodreads voor mij.

Een laatste doel – ik wil na eergisteren niet nog eens al te ambitieus worden – is om iedere week met een boek bezig te zijn. Dat zou met al dat leren wel moeten lukken, maar om dat plan deze week te laten slagen, zal ik dadelijk toch echt een boek moeten pakken.

Het jaar is natuurlijk al een dikke maand aan de gang maar ik kan gelukkig zeggen dat ik me aan bovenstaande voornemens redelijk aardig heb gehouden, tot nu toe.  En als het me lukt om mijn ideeën te realiseren kunnen jullie in in ieder volgen of ik non-fictie leest en misschien geeft #50books nog wel aanleiding om te laten zien welke fictie ik ter afwisseling lees.

Nieuwsgierig naar het (online) communicatievak

Als ik ergens langere tijd mee bezig ben, ga ik er vaak helemaal in op. Ik begin het steeds interessanter te vinden en zou het liefst alles willen lezen over dat onderwerp wat ik maar kan vinden.  Omdat dat niet gaat, blijft het in de praktijk vaak bij vluchtig lezen wat Google mij voorschotelt. Dan weet ik meestal weer even voldoende maar ik merk nu steeds meer dat het me eigenlijk niet tevreden stelt.

Ik wil meer weten, ik zoek echte verdieping, wil aan de slag met wat ik lees, niet om dat ene probleem op te lossen, maar om echt de diepte in te laten en me de materie eigen te maken zodat die in mijn systeem komt te zitten.

Dat klinkt waarschijnlijk veeleisend, maar ik die kennis natuurlijk niet van vandaag op morgen vergaren. Daar wil ik een langetermijnproject van maken. Je hoort en leest steeds over een leven lang leren. Nou, laat dit mijn vorm maar zijn. Lezen doe ik al behoorlijk veel, maar te weinig kritisch om er echt wat van op te steken. Ook boeken die ik voor studie oppik, lees ik te veel als leesboeken: te snel, te weinig aandachtig en zonder dat ik als ik het interessant vond er tijdens en na het lezen daadwerkelijk mee aan de slag ging.

Dat gaat hopelijk veranderen. Ik loop al een tijdje met het idee maar na komende week heb ik een week carnavalsvrij. Dat feest is niet helemaal aan mij besteed dus die week zou ik mooi als leesstudieweek kunnen gebruiken. De komende week is dan inventarisweek van mijn studiewensen. En dit blog wordt mijn openbare studieboek als stok achter de deur.

Interessegebied

De aankondigende stok achter de deur is geplaatst. Leren dus, maar wat? Na mijn studie Cultuurwetenschappen ben ik het communicatievak ingerold en dat is ook het vakgebied waar ik me verder in wil specialiseren. En online communicatie trekt mij op dit moment het meest omdat mijn baan vooral draait om het ontwikkelen van online concepten.

Zowel de technische achtergrond (webtalen als HTML/CSS, JavaScript/jQuery en PHP/MySQL) als de uitvoerende kant zoals hoe je goede webteksten schrijft,  hoe je een sociale media campagne opzet of nog groter, hoe je een (online) concept in de markt zet, heeft mijn interesse.

De komende week ga ik een leerlijst met blogs en boeken opstellen plus een soortement van leerplan. Voor de webtalen heb ik al boeken gevonden en ben ik voorzichtig begonnen. Voor de inhoudelijk kant heb ik de volgende boeken al gelezen, maar niet kritisch: Webdesign. Van concept tot realisatie van Hedwyg van Groenendaal, Meer omzet met je webshop (Jurjen Jongejan) en verschillende deeltjes in de Frankwatching/HayStack reeks In 60 minuten.

Mijn nieuwsgierigheid in daden omzetten en een theoretisch fundament bouwen onder de dingen waar ik me mee bezig houd, dat is de bedoeling. Volgende week vrijdag meer maar als jullie nog tips voor me hebben dan hoor ik het graag.

Wat mij bezig houdt

En daar bedoel ik dus niet mee dat ik het ergens zo druk mee heb dat ik niet meer aan bloggen toekom. Ik ben met een aantal dingen bezig en het lukt nog niet om ze allemaal gestroomlijnd uit te voeren. Is niet erg maar het bloggen schiet er als eerste bij in omdat daar geen extern moeten bij hoort. Nou is dat moeten absoluut niet negatief bedoeld, ik doe doe een heleboel dingen die moeten maar die ik toch heel erg leuk vind om te doen. Mijn werk bijvoorbeeld, mijn volgende vertaling. Mijn uitgever annex voorzitter en penningmeester van de International Biggles Association was niet helemaal enthousiast over mijn blogplan dus dan maar niet, maar we zijn inmiddels gevorderd tot de correctierondes.

Bij werk en vertaalhobby is er dus een extern moeten. Die nieuwe site moet dan en dan worden gepresenteerd en daar moet dit en dat nog voor gebeuren. En die vertaling moet ook voor een bepaalde datum af. Gezonde werkdruk, wat mij betreft.

Misschien hebben mijn blogs ook gezonde werkdruk nodig.

Mezelf een reden geven om te bloggen. Om het mezelf niet te moeilijk te maken neem ik me dus voor om gewoon te bloggen over wat mij bezighoudt. En wat ik daar dan weer van vind.

Richtingsensoren en onhoorbaar geluid

Zo was ik vanmorgen bij het audiologisch centrum. Mijn hoorapparaten zijn weer bijna vijf jaar oud, dus ik heb weer recht op nieuwe. Na wat tests het verwachte nieuws dat mijn gehoor in beide oren stabiel was. Als het anders was geweest, had het me verbaasd omdat mijn gehoor gelukkig al jaren hetzelfde is. Daarna werd het natuurlijk spannender: nieuwe toestellen. Welke zouden het gaan worden en wat kunnen die toestellen dat mijn huidige apparaten niet kunnen? De techniek staat niet stil en er kan steeds meer. Volgens de audioloog kwamen twee toestellen in aanmerking.

Beide hadden de voor mij nieuwe functie van richtingsensoren. Daar ben ik toch wel heel nieuwsgierig naar omdat ik dan misschien eindelijk een gesprek in een rumoerige ruimte kan volgen. Een andere eigenschap van het toestel dat de voorkeur had van de audioloog was dat deze onhoorbaar geluid hoorbaar kan maken. Ja, ja, dat dacht ik ook. Maar dit toestel kon blijkbaar hoge geluiden lager maken waardoor ze weer hoorbaar zijn.

Ik ben benieuwd. Wordt dus vervolgd.

Doe mee

Anderhalve week geleden kondigde Peter naar aanleiding van een blogpost van Elja een blogestafette of -marathon aan rond goede doelen. Welke vorm dat moest gaan krijgen, wist hij nog niet maar Kerstavond deed hij een oproep om mee te doen. Schrijf een blogpost waarin je aandacht vraagt voor een goed doel en zorg dat deze blogpost een week lang bovenaan je blog blijft staan.

Zelf vroeg Peter aandacht voor OneWorld. Wat OneWorld doet kun je het beste lezen op Peters blog. Ruud en Carel namen het estafettestokje van hem over en vroegen op hun beurt aandacht voor KiKa, kinderen kankervrij. Lees de verhalen van Ruud en Carel en doneer. Carolien vroeg aandacht voor het kerstpakket van Artsen zonder Grenzen dat levens redt. Lees ook haar verhaal.

Zelf herinnerde ik me toen ik Eerste Kerstdag Peters oproep las ook meteen een doel waar ik graag de aandacht op zou willen vestigen. Daarvoor moeten we bijna tien jaar terug in de tijd. Toen las ik namelijk in de Univers, het weekblad van de UvT, dat de schrijver Thomas Rosenboom geïnterviewd zou worden ter gelegenheid van de aansluitende opening van de Books 4 Life winkel. Dat leek mee allebei wel interessant dus ik ben daar uiteraard naartoe gegaan.

Books 4 Life bleek opgezet naar Engels voorbeeld (Oxfam Charity Shops). Het ging om een antiquarische boekwinkel die volledig op vrijwilligers draaide. Je kunt er boeken kopen en doneren en 90 procent van de opbrengst komt ten goede aan goede doelen. De helft naar Amnesty International en OxfamNovib en de andere helft gaat naar goede doelen die iedere winkel zelf uitkiest. Dat zijn vaak lokale initiatieven.

Naast een winkel in Tilburg zijn er inmiddels namelijk ook winkels in Amsterdam, Eindhoven, Groningen, Maastricht, Nijmegen en Utrecht. En er is zelfs een filiaal in het Oostenrijkse Graz.

Tijdens mijn studie liep ik als boekenliefhebber regelmatig binnen bij de Tilburgse vestiging. Boeken doneren lukte mij niet, maar ik heb wel leesplezier beleefd dankzij Books 4 Life. Na mijn studie ben ik Books 4 Life een beetje uit het oog verloren, maar ik ga binnenkort zeker weer eens kijken want lezen en goede doelen steunen vind ik een fantastische combinatie. Misschien lukt het me zelfs wel om behalve boeken te kopen er enkele te doneren.

Meer informatie over Books 4 Life is te vinden op de website www.books4life.nl. Daar staan ook de sites, locaties en openingstijden van de winkels. Ik zou zeggen: loop eens binnen, koop of doneer een boek en steun daarmee goede doelen!

Update 30 december: voor goede doelen zet ik natuurlijk graag afbeeldingen met links op mijn blog.

 Peter Pellenaars schreef over OneWorld

doemee

Ruud Ketelaar en Carel de Mari schreven allebei over KiKa, kinderen kankervrij

kika

Carolien Geurtsen schreef over Artsen zonder Grenzen.

artsenzondergrenzen

Zelf schreef ik over Books 4 Life.

doemeebooks4life

Geen idee wat hier komt te staan

Kennelijk is het alweer morgen alweer vier weken geleden dat ik mijn vorige blog postte. Ik voelde me prima toen ik dat verhaal schreef maar dat sloeg enigszins om. Hartstikke leuk, al die dingen die ik wilde gaan doen, maar op wat ik ga doen kan ik me altijd enorm verheugen. Ik kondig het aan en ik kondig het nog een keer aan.

Maar beginnen, daar draai ik omheen.

Eigenlijk doe ik dat nu alweer, want ik heb vandaag nog geen pagina uit Biggles does some homework vertaald en al ook al geen regels PHP-code geschreven. Wel al gewerkt voor de baas. Maar ik had dus een blogpauze te beëindigen.

Dat dus heb ik dus nu gedaan.

Ik heb nog wel meer ideeën rond mijn blogs maar daar zeg ik nu dus niets over. Eerst maar eens een begin maken. Wat het voor nu nog lastig maakt is dat ik nog niet dusdanig in het ritme zit dat ik verder kan gaan me dat waar ik mee bezig was. Nu voelt het iedere keer als opnieuw beginnen. Gelukkig weet ik uit ervaring met vorige vertalingen dat ik uiteindelijk wel in een ritme kom waarin ik iedere verder ga. Dus die vertaling gaat er gewoon. En naar PHP ben ik gewoon nieuwsgierig en dat is ook een aardige drijfveer

Op mijn zeventiende hoorde ik de vogeltjes pas fluiten

Door dit ontroerende filmpje van een baby die voor het eerst zijn ouders hoort praten en door deze open brief aan horenden van Jacob Jan ben ik zelf ook weer over mijn gehoor na gaan denken. In JJ’s open brief herken ik veel. Ik draag weliswaar geen CI’s maar tamelijk geavanceerde digitale hoorapparaten en het vermoeidheidsaspect merk ik minder. Wel kost luisteren (=verstaan) me soms zo veel moeite dat ik nauwelijks aan het gesprek deelneem.Verder kan ik de brief zo uitprinten en uitdelen aan mijn familie, vrienden en kennissenkring.

Het zette mij dus aan het denken en het leek me nuttig om dat denkproces min of meer op te schrijven. Chronologisch is niet meer te achterhalen sinds wanneer ik slechthorend ben. Niet vanaf mijn geboorte waarschijnlijk omdat toen niets is vastgesteld. Op school, de Mytylschool, maakte ik wel een afwezige indruk en gaf ik soms merkwaardige antwoorden. Maar omdat mijn woordenschatontwikkeling bovengemiddeld was, werd er niet aan slechthorendheid gedacht. Pas na lang aandringen van mijn ouders – thuis miste ik ook veel – werd er toch onderzoek gedaan. Met beide oren hoorde ik rond de 65 procent, vooral in de hoge tonen ontging mij veel.

In 1986 kreeg ik dus buisjes om te kijken of dat hielp. Het bood geen soelaas en een jaar later volgden toch hoorapparaten. Er ging een wereld voor me open, op school kon ik ineens meer dan goed mee en thuis luisterde ik uren en uren naar cassettebandjes, vooral sprookjes waren favoriet. Wat ik ook erg leuk vond was mezelf opnemen en wat ik gezegd had steeds opnieuw beluisteren.

Met of zonder hoorapparaten bleek dus een levensgroot verschil. Een verschil dat 10 jaar later nog groter werd. Ik kreeg de nieuwe digitale toestellen in plaats van analoge. Ik herinner me nog goed hoe ik weer buiten kwam nadat ik de toestellen aan had laten meten. Het was zomer en ik hoorde me toch een hoop geluid. Geen idee wat het was, nooit eerder gehoord. Het bleken kwetterende vogels te zijn. Tja, ik had weleens een uil, kippen of een koekoek gehoord, maar kwetterende vogels. Nee, die hoorde ik echt voor het eerst op de dag dat ik mijn digitale hoorapparaten kreeg.

Zo werd de wereld steeds groter, maar het spreekwoord “Het is een klein wereldje” blijft helaas toch gelden. Niet dat mijn wereldje te klein is, maar mijn gehoor blijft me parten spelen. Het is een van de oorzaken dat ik in groepen, bijvoorbeeld op school of tijdens mijn studie, toch een buitenbeentje bleef.In die groepen en rumoerige omgevingen heb ik eigenlijk niks te zoeken, maar ik heb natuurlijk ook mijn strategieën om er in voorkomende gevallen – ik kan ik niet aan ontkomen en soms zoek ik ze bewust op – maar daarover later meer. Voor nu: hoe goed hoorapparaten ook zijn, normaal functionerende levende oren blijven altijd beter.

 

Even rustig genieten

Raar, mijn column afgelopen zaterdag op Onzichtbaar Ziek,  plus datgene wat ik daarna hier uiteindelijk niet publiceerde, de reacties en mijn mijmeringen over dit geheel, lijken iets teweeg te brengen. Iets wat ik nu niet kan en wil duiden, maar wat veel vertrouwen geeft.

Het is ook niet nodig er precies de vinger op te leggen, maar het voelt aan of ik afscheid neem en tegelijkertijd aan iets heel moois ga beginnen. En dat terwijl het al mooi was. Het is dan ook geen pijnlijk afscheid – nu ben ik toch aan het duiden – maar misschien een vervolgstap waar ik misschien nu aan toe ben, waar ik nu het vertrouwen voor heb.

Laat ik er nu geen lange blogpost van maken, maar koesteren wat ik ervaar.

Het voelt vrijer

Gisteren schreef ik een post die nog steeds een concept is. Ik heb het net opnieuw gelezen en het was een prima tekst maar ergens klopte het niet. Ik hoefde het niet te publiceren. Wat ik in dat concept schreef mag ik namelijk ook ergens anders vertellen. En daar voelt het wel goed om te schrijven wat hier niet hoeft.

Hier schrijf ik over andere dingen maar dat ene onderwerp past hier voor mijn gevoel minder. Dus ga ik mezelf niet forceren maar schrijf ik mijn columns over dingen die me ook aan het hart gaan liever op Onzichtbaar Ziek.

Daar voelt het goed en het me iedere keer weer aan het denken. Een denken dat inzicht biedt, ruimte schept en dat helpt een lastig stemmetje te duiden of gerust te stellen. Ik hoop zover door te groeien dat dat stemmetje zo veel vertrouwen in mijn doen en laten heeft dat het me laat begaan en zich pas meldt als er iets aan de hand is. Want ik heb er vertrouwen in dat er dan nog tijd genoeg is.

Nu meldt het stemmetje zich nog op voorhand, ik luister nog wel maar zet mijn plannen wel door omdat ik voel dat ik mijn plannen op een realistische manier uit wil voeren.

Als het schrijven van en nadenken over columns voor Onzichtbaar Ziek mij dat allemaal brengt en me ook een gevoel van vrijheid geeft, waarom zou ik er dan hier nog over schrijven?