Ik ben nog volop bezig met mijn boek. Feedback gekregen en dat verwerk ik nu. Ik ben er nog niet helemaal uit. Schijnbaar is het van belang dat er een label op mijn boek te plakken is. En volgens de uitgever begint het als een ervaringsverhaal, maar eindigt het ermee dat ik met mijn boek ook andere mensen – of te wel lotgenoten -hoop te kunnen helpen. En dat past een beetje lastig in het stramien. We komen er wel uit, daar ben ik van overtuigd.
De afgelopen kleine twee weken heb ik nagedacht over wat ze te zeggen hebben. Ik denk dat een deel van het probleem is dat ik een paar keer van koers veranderd ben. De eerste versie van het boek was een duidelijk zelfhulpboek. Maar achteraf gezien kon ik er mijn ei niet in kwijt en ik ben blij dat vrienden zo vriendelijk waren me dat te vertellen. En gelukkig zat er nog een lichtpuntje in die versie waar ik mee verder kon.
De tweede versie was uiteindelijk veel persoonlijker, veel meer in lijn met dit blog, maar ik had nog steeds de intentie te helpen. En nu weet ik ook wel dat het lezen van een ervaringsverhaal de lezer enorm kan helpen door herkenning, maar mijn boek bleek voor de uitgever toch iets te persoonlijk. Het was daardoor mogelijk niet interessant voor andere lezers. Of dat laatste helemaal klopt betwijfel ik door alle reacties van proeflezers. Maar ik begrijp dat een uitgever anders naar een boek kan en misschien wel moet kijken dan een schrijver.
Dus ik ging voor een derde versie. Flink gesnoeid in de persoonlijke verhalen en het gedeelte wat anderen kan helpen, of althans dat gedeelte wat ik met dat doel heb geschreven, flink uitgebreid.
Helaas bleek ik er nog niet helemaal te zijn. Sommige elementen moesten nog aangescherpt worden, ervaringen waren niet altijd te begrijpen. Daar kom ik wel uit. Ook het andere punt van aandacht was dat niet altijd duidelijk was waar ik het vandaan gehaald heb. Veel heb ik zelf uitgevogeld, dat was het hele punt waarom ik weinig aan bronvermelding heb gedaan. Gelukkig heb ik ondertussen veel van wat ik ontdekt heb ook gevonden in allerlei boeken. Dus dat heb ik aangepast.
En de bronnen buiten de psychiatrie heb ik ook maar meteen van wat uitgebreider commentaar voorzien. Het begon met een blogpost die niet meer online staat en die uit zou groeien tot een blogreeks over het aanleren van dagelijkse gewoontes via een boek van Leo Babauta. Ook ga ik in op de MOOC Learning how to Learn (Barbara Oakley & Terrence Sejnowski en het boek A Mind for Numbers van Oakley dat aan de basis stond voor de MOOC.
Het is hoe dan ook een interessant proces, zo’n boek schrijven.
~~~
