Mijn gehoor deel zoveel

Bijna drie maanden niet geblogd. Ik had er mijn hoofd niet naar staan want ik voelde me behoorlijk verdrietig. Ik had tijdens deze bijna drie maanden soms het gevoel dat ik weliswaar meer controle heb gekregen over het ene, mijn bipolaire stoornis, maar dat iets anders dan weer de kop opsteekt. Ik heb het over mijn slechte gehoor. Dat blijft maar achteruitgaan en dat stemt me af en toe – zeg maar gerust: vaak – best wel somber.

Ik draag al vanaf mijn zevende hoorapparaten en jarenlang kon ik bij controles van het audiologisch centrum het nieuwste audiogram gewoon op het oude leggen. Het was hetzelfde gebleven. Ik ging dan per saldo iets beter horen omdat de techniek van de hoortoestellen weer vooruit was gegaan. Het spectaculairst was dat toen ik op mijn zeventiende overging van analoge naar digitale hoorapparaten. Ik wist soms niet wat ik hoorde.

Zo gingen jaren voorbij waarin ik mijn slechtere gehoor voor lief nam en ik blij was met iedere technische vooruitgang in de toestellen, denk aan richtingsmicrofoons. De laatste iets meer dan vijf jaar begon ik echter steeds meer problemen te krijgen. Ik moest mijn toestellen harder zetten om wat te kunnen verstaan, maar had soms het gevoel dat het niet hielp. Het dieptepunt wat dat betreft, was een test in twee delen, eind 2019 en begin 2020. Het was een mondelinge test en ik moest regelmatig navragen wat de mevrouw die de test afnam, zei. Maar: “We mogen geen vragen herhalen.” Dat zei ze zo vaak dat ik het verstond 😉 Het was om tureluurs van te worden.

Het bleek een voorbode.

Een klein halfjaar later zat ik weer bij het audiologisch centrum. De test wees uit dat mijn toenmalige categorie 4 toestellen niet meer toereikend waren. Dat verklaarde veel. Mij werd een toestel uit categorie 5 toestel aangeraden. Dat is een toestel uit de sterkste categorie. Het was behoorlijk schrikken, maar het hielp wel.

Toch had ik al snel weer twijfels. Door corona duurde het weliswaar bijna twee jaar voor ik mijn gehoor opnieuw liet testen, ditmaal door een audicien, maar helaas bleek mijn voorgevoel te kloppen, het was weer achteruitgegaan. Het schoonhouden van mijn oren en hoortoestellen bleek niet genoeg te helpen.

Dit voorjaar had ik iemand op bezoek en ik kreeg achteraf van mijn huisgenoot te horen dat ik bijna had zitten schreeuwen. Hoorapparaten (lees: vooral het microfoontje) schoon laten maken en een gehoortest bij de audicien. Ditmaal gaf ik bij een bepaalde toonhoogte zelfs geen respons, kortom daar hoorde ik niets meer. Schrikken dus en een reden om toch maar weer naar de audioloog te gaan. De audicien had weliswaar de toestellen bijgesteld en dat hielp, maar voor hoelang? Ik wilde dus een second opinion van een audioloog. Hoe dat tot nu toe ging, en wat ik daarbij voelde, vertel ik morgen want ik ik merk dat ik het bloggen heb gemist en dat het me inderdaad goed doet om dit verhaal toch maar te vertellen.

~~~

Afbeelding van Gordon Johnson via Pixabay

Ik hoor weer maar voor hoelang?

Met mijn experiment gaat het de goede kant op maar dat kan ik helaas niet van alles zeggen. Het heeft gelukkig een keer niets met mijn bipolaire stoornis te maken maar met mijn gehoor. Drie jaar geleden, toen ik na vijf jaar weer recht had op nieuwe toestellen, bleek bij de test van de audioloog dat mijn gehoor in vijf jaar zo hard was achteruit gegaan dat niet meer kon volstaan met een categorie 4 hoorapparaat, maar toestellen nodig had uit de zwaarste categorie, categorie 5.

Het jaar daarna heb ik het vanwege corona niet laten testen, maar vorig jaar werden mijn vermoedens bevestigd: mijn gehoor was verder achteruit gegaan. Dat betekende dat ik nog meer moet letten op het schoon houden van de toestellen en het vervangen van de slangetjes. Ik kom dan ook regelmatig bij de audicien.

In april was ik er voor het laatst. De avond daarvoor had ik bezoek en het viel zelfs mij op dat ik hard had gepraat. Meestal een teken aan de wand. Gelukkig konden de toestellen wel weer schoongemaakt worden waardoor ik weer beter hoorde. Dat effect bereik ik ook ongeveer met jaarlijks mijn oren uit laten spuiten in de winter.

Vorige week leek het me nodig om mijn gehoorapparaten weer na te laten kijken. En omdat dat niet meteen ging: een afspraak maken voor een gehoortest. Vanmorgen was het zover. En inderdaad, vooral rechts was mijn gehoor achteruitgegaan. Gelukkig was er ruimte om mijn huidige toestellen bij te stellen en heb ik, en ik niet alleen, nu het idee dat ik weer beter hoor.

De vraag is alleen: voor hoelang? En kan ik er nog wat meer aan doen? Wordt vervolgd dus. Ik vind dit echt lastig: ik heb geen controle. Goed, ik kan mijn toestellen goed (laten) onderhouden, maar als het gehoor zelf achteruitgaat, dan wordt het lastig. Het kan nog opgevangen worden door de techniek, maar we hebben vanmorgen uiteraard mijn gehoor zonder hoorapparaten gemeten.

En de uitslag was duidelijk. Ik heb nu al grote moeite om dingen te verstaan in groepen. Gelukkig is veel van mijn communicatie getypt en ben ik voor nu weer even gered tijdens gesprekken. Maar ik herhaal: voor hoelang?

Het doet me ergens toch denken aan mijn bipolaire stoornis. Die lijk ik onder controle te hebben gekregen, deels door eigen toedoen. Maar met mijn gehoor heb ik het idee dat ik minder controle heb, dat het maar afwachten is hoe mijn gehoor zich ontwikkelt, en of dat te ondervangen blijft met het bijstellen van hoorapparaten.

#WOT Niet-storen

Eerst dacht ik nog: wat moet ik daar nou weer mee: #WOT niet-storen? Maar al snel werd het me duidelijk. Ik heb regelmatig niet-storen-momenten. En het heeft ook nog eens met mijn beperkingen te maken. Alleen al deze week twee voorvallen.

Maandag had ik een verjaardag. Die conona-verjaardagen waren maar balen. Toch waren ze voor mij niet eens zo heel onhandig. Dat bleek maandag. Weer met meer mensen bij elkaar: het was me al eerder opgevallen, dat dat voor mij niet handig is. Sterker nog, ik weet het al jaren. Het is een terugkomend fenomeen en dat het tijdens corona eindelijk eens niet speelde, beviel me eigenlijk wel. En het heeft allemaal met niet storen te maken.

Al die mensen, al die stemmen door elkaar heen. Het is voor mij ondanks mijn gehoorapparaten vaak haast ondoenlijk van die brij verstaanbare chocola te maken. Ik heb al de grootst mogelijke moeite om de buurman of buurvrouw te verstaan. Mijn hoorapparaten hebben tegenwoordig wel richtingsmicrofoontjes maar hoe drukker het is, hoe eerder die dingen dienst lijken te weigeren. En dan probeer ik een interessant gesprek te volgen, maar moet ik helaas regelmatig ‘niet storen!’ roepen. Helaas denk ik het dan alleen maar: iedereen behalve de spreker die ik wil volgen: even koppen dicht! Zodat ik wat kan verstaan. Om beurten praten, niet door elkaar heen! Ik hoor dan namelijk van alles behalve dat wat ik wil horen, namelijk de woorden van mijn gesprekspartner(s).

En gisteren had ik weer zoiets bij de hand tijdens de boeiende en interessante bijeenkomst van de cursus ‘Wijzer Werken Met Ervaring. We hadden een opdracht gemaakt en moesten we nabespreken met degene die naast je zat. Dat werd dus een kakofonie. En ik dacht regelmatig: niet storen! Met vragen om herhaling is het uiteindelijk toch goedgekomen. En ik merkte gelukkig dat anderen er ook last van hadden. Ik was al weer bijna vergeten hoe dat ging, maar ik ben wel blij dat het zich vanzelf oploste.

Toch was het een moment van: oh ja, die handicap heb ik ook. Ik kan me herinneren dat dit ook school ook altijd de nodige moeite kostte. Bij opdrachten in paren. Maar ook in de pauzes was het behelpen. Gelukkig dat het gisteren alleen wat doorzettingsvermogen vergde om het op te lossen. Dat geeft deze burger moed, want dit type doorzettingsvermogen is nou net niet mijn sterkste punt. Dus ik hoop dat ik daar gisteren wat stappen in heb gezet. Deze #WOT helpt ook bij dat proces, merk ik.

~~~

Afbeelding van Amy Z via Pixabay

Nieuw oorstukje net op tijd klaar voor de cursus

Vandaag kon ik dan eindelijk mijn nieuwe rechter oorstukje op gaan halen bij de audicien. Hoewel ik in die kleine drie weken dat ik noodgedwongen maar één hoorapparaat in had, best goed hoorde, merkte ik dat ik in sommige situaties toch extra gehandicapt was. Maar twee hoortoestellen in doen, was gewoon geen optie. Ik hoorde het zelf niet, maar ik heb me laten vertellen dat het klonk als het fijnknijpen van een blikje frisdrank. En dat continu.

Dus ik was vanmiddag toch wel een beetje gespannen of het nieuwe oorstukje wél goed zou passen. Ik heb in het verleden gehoord dat ik rechts een nauwe gehoorgang heb waardoor oorstukjes lastig blijven passen. Je oren blijven namelijk je hele leven groeien, of beter gezegd: de vorm van je oorschelp blijft veranderen. Vandaar dat ik dit probleem nu had en dat ik de afgelopen drie weken vier keer bij de audicien ben geweest.

Ik was me ervan bewust dat het ook een ander probleem kon zijn en dat er misschien aan de instellingen voor het gehoor zelf gesleuteld moest worden. Ik hoopte dat dat niet nodig zou blijken. De spanning werd nog even verder opgebouwd want ik was te vroeg. Maar toen ik aan de beurt was en het nieuwe oorstukje aan het hoorapparaat zat, heb ik allerlei bewegingen gemaakt met mijn mond en de audicien heeft flink met haar handen bij mijn oren lopen zwaaien, maar we hoorden allebei geen gefluit.

Dat was een hele opluchting en het gaf me ook de moed om te zeggen dat er links ook een probleem was. De afgelopen maanden was tot twee keer toe bij kriebelen in mijn oor het slangetje losgeschoten dat het oorstuk verbindt met het hoorapparaat. Het toestel hing los in het oor. We zagen al snel wat er aan de hand was: het verbindingsstukje tussen oorstuk en slangetje zat los. We kregen het tot twee keer toe thuis gerepareerd maar het leek me vandaag – nu ik niet meer het risico liep zonder toestellen te komen te zitten – handig om er wat van te zeggen. Gelukkig bleek het eenvoudig te verhelpen met een nieuw verbindingsstukje dat vastgelijmd werd.

Als klap op de vuurpijl liet ik de instellingen van mijn linkertoestel bijwerken op basis van het gehoorverlies dat in juli was geconstateerd maar waar ik toen niets aan had laten doen omdat het schoonmaken van de microfoontjes ook al veel hielp. Maar ik moet inmiddels toegegeven dat ik met deze nieuwe instellingen nog beter hoor, al vertekent het natuurlijk wel dat ik een hele tijd maar één hulpoor heb gehad in plaats van twee. En mijn huisgenoot heeft ook nog geen gefluit gehoord

Al met al heb ik hiermee en met mijn onderzoekingen naar uitstelgedrag het gevoel dat ik klaar ben voor de cursus ervaringsdeskundigheid van de ggz die morgen begint.

~~~

Afbeelding van Clker-Free-Vector-Images via Pixabay

Kan ik leren via podcasts?

Sinds een tijdje krijg ik elke week een mail met daarin een link naar de nieuwste podcast van Hal Elrod. Ik had zijn boek Miracle Morning gelezen en me op zijn site ingeschreven. Ja, ik had er dus om gevraagd. Ik wilde weleens een idee krijgen wat een schrijver allemaal kan doen om zijn lezers bij zijn boek betrokken te houden.

Ik wilde er van leren wat ik allemaal kan doen ter promotie van mijn eigen boek. Ja, natuurlijk, ik moet een nieuwsbrief beginnen. Maar goed, ik ben het kunstje nog af aan het kijken en het boek is er nog niet. Dus ik heb nog even de tijd. Dat afkijken werd vandaag afluisteren want ik kreeg weer een link naar de podcast van Hal Elrod. Over he thema van die uitzending had ik het hier op dit blog pasgeleden ook nog: imposter syndroom. Daarom leek het me wel aardig om eens te kijken of ik er wijs uit kon worden, uit wat er gezegd werd tijdens die aflevering. Daar twijfelde ik aan.

Vanwege mijn slechtere gehoor heb ik namelijk de podcast als informatiebron links laten liggen. Ik dacht: bij Engels op tv heb ik ook altijd ondertiteling nodig, dus dat wordt niks. En nu heb ik tijdelijk ook nog eens maar één hoorapparaat in omdat er een nieuw oorstukje moet komen. Dus ik had geen hoge verwachtingen toen ik de podcast opstartte. Maar wat bleek: ik kon het keurig verstaan. Ondanks dat het dus in het Engels was. Het transcript, dat er wel keurig bij stond, had ik niet nodig. En het volume stond ook nog niet eens hard.

Dat was een aangename verrassing met perspectief

Daar had ik niet op geteld maar ik ben er wel blij mee want het opent perspectief nu ik weer nadenk over leren. Podcasts zijn dus een bron waar ik uit kan leren. Net als YouTube filmpjes. Eigenlijk een beetje stom, want ik heb een jaar of zeven geleden dus wel de MOOC Learning how to learn gevolgd. Dat ging prima. Maar daar zat Nederlandse ondertiteling bij. En toen hoorde ik nog beter. Coursera is dus (weer) een optie.

Binnenkort maar eens uit gaan zoeken wat ik met deze kennis doe en hoe ik het beste kan leren via deze nieuwe wegen. Ik zie ze voorlopig maar als een soort colleges. Tijdens mijn studententijd maakte ik mijn aantekeningen in een collegeblok en tikte die vervolgens meestal nog dezelfde dag uit. Dat was geen overbodige luxe met mijn handschrift. Nu zou ik mee kunnen typen. En vervolgens misschien het geheel in de vorm van vraag en antwoord in Anki kunnen stoppen. Ik heb nog even tijd om daarover na te denken.

En natuurlijk ook om op zoek te gaan naar interessante podcasts. Jammer alleen dat ik met mijn hoorapparaten niet rechtstreeks de mogelijkheid heb om geluid van mijn pc of smartphone af te spelen. Maar dat zien we later wel.

~~~

Afbeelding van Daniel Friesenecker via Pixabay

Weer problemen met een van mijn hoorapparaten

Half juli liet ik mijn hoorapparaten schoon maken en liet ik mijn gehoor testen. Eén oor bleek achteruitgegaan te zijn maar omdat ik na het schoonmaken van mijn toestellen al meteen merkte dat ik beter hoorde, liet ik het er verder bij.

Alleen merkte ik de voorbije week of wat dat ik toch weer slechter hoorde. Dus ik besloot een afspraak te maken voor een nieuwe test of om de toestellen opnieuw in te stellen op basis van de genoemde test in juli. Daarnaast ging ik naar het inloopspreekuur om te kijken of er sneller iets aan kon worden gedaan. De afspraak stond namelijk pas over een kleine twee weken.

Schoonmaken kon wel in het inloopspreekuur. En dat bleek weer te helpen. Maar toen ik een uur later mijn huisgenoot enthousiast dat ik weer beter hoorde, onderbrak ze me meteen. Ze hoorde continu een fluit of ruis, zelf hoorde ik die niet. Anders was ik zeker niet zó vertrokken bij de audicien.

Het was even zoeken, maar het bleek mijn rechtertoestel te zijn. Het bleef maar fluiten of ruisen, hoe ik het ook indeed en aandrukte. Er zat niets anders op dan vandaag terug te gaan naar het inloopspreekuur. Maar toen bleek dat de audicien net was vertrokken en het meisje dat me gisteren geholpen had, durfde er verder niets aan te doen, behalve nog een keer kijken of het schoon was. Er moest echt een audicien naar kijken want er konden veel verschillende oorzaken zijn voor het probleem. De afspraak kon wel nog naar voren gehaald worden, naar komende donderdag.

En toch heb ik het idee dat ik beter hoor

Dat is misschien wat vreemd, maar mijn microfoontjes werden gisteren weer schoongemaakt. En dat hielp. Ik heb namelijk wat last van berg, net rond mijn oren, en misschien ben ik daar niet alert genoeg op geweest. Het eerdergenoemde meisjes zei namelijk dat er huidschilfers in de microfoontjes zaten.

Met die ruis was het in houden van mijn rechtertoestel sinds gisteravond geen optie meer. Het ligt nu op mijn nachtkastje. En toch heb ik het idee dat ik helemaal niet zo slecht hoor, misschien wel beter dan voor het schoonmaken. Ik kan mijn huisgenoot goed verstaan. Zelfs de toespraak van King Charles III kon ik prima volgen, ondanks dat de ondertiteling niet helemaal soepel liep. Alleen het woordje queen-con… (waarschijnlijk consort) miste ik. Verder gaat het nog niet zo slecht.

Evengoed baal ik wel van de hele toestand. Wordt over zes dagen vervolgd…

~~~

Afbeelding van shatishira via Pixabay

Gisteren een middagje Helmond: hoe hoor ik nu?

Gistermiddag zag ik eindelijk weer eens de bibliotheek van Helmond van binnen. Ik was er al een hele tijd niet meer geweest. De reden daarvoor zag wel bekend zijn. Daarnaast maak ik vaak gebruik van de Online Bibliotheek. Maar het prentenboek van Ted van Lieshout en Sieb Posthuma, Spin op sokken, dat Leonoor me aanraadde tijdens een leuke Twitterdiscussie, bestond alleen op papier. En nieuw was het niet meer te krijgen, dus ik besloot het een keer te lezen als ik weer eens in Helmond was.

Alleen duurde dat even. Gisteren kon ik er echter niet meer aan ontkomen omdat ik al een een tijdje problemen had met mijn gehoor. Afgelopen donderdag toch maar voor gebeld want mijn hoorapparaten twee tandjes harder zetten, hielp te weinig. Gelukkig kon ik al snel terecht bij de audicien. Ik was er best een beetje zenuwachtig voor. Toen twee jaar geleden mijn oude toestellen vervangen konden worden, bleek bij de audioloog dat ik met die oude toestellen, categorie 4, nog maar 90% spraakverstaan haalde. De test bestond uit een gedeelte met piepjes en een deel met woordjes. Die piepjes kostten de grootste moeite. Volgens de audioloog had ik regelmatig op het knopje gedrukt terwijl er geen piepje te horen was.

En ik had toch echt wat gehoord. Als het heel stil is en ik me goed concentreer, hoor ik weleens geluiden die er niet zijn: tinnitus, vooral in de vorm van piepjes. Dat komt goed uit bij zo’n test. We kwamen er toch uit. Ik had sterkere toestellen nodig, uit categorie 5, de zwaarste. Toen ik die een tijdje had en op controle moest, scoorde ik weer 100% op de spraaktest.

Gistermiddag bij de audicien begon het ermee dat ik binnengeroepen werd en we een kort gesprek hadden over hoe ik nu hoorde en wat de procedure was. Daarna werden mijn hoorapparaten schoongemaakt. De volgende stap was een gehoortest, zonder toestellen, maar mét piepjes.

Rechts in de hoge tonen iets achteruit maar…

Toen ik klaar was met de test, mocht ik mijn toestellen weer in doen en ik hoorde het meteen: dit was weer het gehoopte volume, terwijl mijn toestellen op normale sterkte stonden. Dus niet twee tandjes harder, zoals de laatste tijd. De audicien legde uit: het gehoor links was hetzelfde gebleven, rechts hoge tonen was iets achteruitgegaan. Ze had ook nog wat aan mijn toestellen gedaan: nieuwe slangetjes eraan gezet. En ze had mijn hoorapparaten schoongemaakt: er had wat vuil op de microfooningang gezeten. Dát had ik dus al gemerkt (en stiekem gehoopt). Ik hoorde weer normaal en besloot het genoemde gehoorverlies voorlopig even te negeren, ook met het piepjesavontuur bij de audioloog in gedachten.

Dat was toch wel een opluchting. Het was al een mogelijkheid waarmee ik rekening had gehouden omdat ik vroeger mijn hoorapparaten ieder half jaar liet controleren. Deze toestellen hadden die controle door de eerder genoemde bekende omstandigheden niet gehad. En dit kun je helaas zelf niet verhelpen. In de gaten houden dus. En net voor ik aan deze blogpost begon, bevestigde mijn huisgenoot dat ik nu beter hoorde dan voor ik gisteren naar Helmond ging.

En tussendoor nog een boek

Toen ik Spin op sokken uit had, had ik nog tijd over voor de afspraak bij de audicien en dacht ik: zou hier ook wat staan over bipolaire stoornissen? Dat bleek het geval te zijn, Pillendoos van Cornelie Egelie-Sprenger. Maar terwijl er aan begon op het terras van de bieb, merkte ik bij de voorwoorden dat het me behoorlijk aangreep omdat ik iets te veel herkende. Dus zette ik het terug op de plank. Even later realiseerde ik me dat ik mijn biebpasje niet bij me had. Thuis heb ik nog even de preview van het boek gelezen, dat waren willekeurige pagina’s. Weer herkenbaar maar niet meer emotioneel. Ik ga het dus nog lezen.

~~~

Afbeelding van OpenClipart-Vectors via Pixabay

Ietsjes langer

Een paar weken geleden zag ik ’s avonds toen ik naar bed ging dat mijn kussen bebloed was. Ik wist meteen hoe laat het was en dat lag niet aan de wekker op het nachtkastje. Nee, ik wist dat het aan het oorstukje van mijn linker hoorapparaat lag. Daar had ik al eerder problemen mee gehad en al een keer een nieuw laten maken. Dat hielp nog niet helemaal, maar oorschelp bleef beschadigd. Vervolgens nog een beetje bij laten schaven en dat leek te helpen.

Tot twee, drie weken geleden dus toen mijn kussen bebloed was. Precies op de plek waar ik met mijn linkeroor had gelegen. Vreemd genoeg had ik van tevoren nauwelijks gemerkt dat het oorstukje te strak zat. Wel strak, maar niet te stak, dacht ik. Al moest ik toegeven dat mijn oor de week daarvoor wel af en toe zeer had gedaan als ik het toestel uitdeed voor ik naar bed ging. Er was dus wel iets aan de hand. Maar wat was nu wijsheid? Ik kon een nieuw oorstukje laten maken, maar daarvoor moest de oorschelp eerst weer genezen zijn. Dat zou een paar weken duren. Ik had van de vorige beschadigingen in mijn oor een truc geleerd. Als ik het oorstukje niet helemaal in het oor drukte, bleven de beschadigde plekken vrij en konden ze genezen. Dit had ook als voordeel dat het uitdoen geen pijn deed.

Dat heb ik dus een paar weken gedaan en inmiddels is mijn oor genezen. En zijn de batterijtjes bijna op. Maar ook heb ik het slangetje dat oorstukje en hoorapparaat met elkaar verbindt laten vervangen. Ik heb nu een iets langer slangetje. En nu kan ik het oorstukje wel helemaal in mijn oor duwen zonder dat het pijn doet. Het lijkt er op dat het vorige slangetje te kort was waardoor er constant aan het oorstukje getrokken werd. Dat oorstukje schuurde daardoor min of meer tegen de binnenkant van mijn oorschelp aan waardoor beschadigingen ontstonden.

Dat lijkt nu verholpen. Alleen komt het hoorapparaat nu regelmatig achter mijn oor vandaan als ik omlaag kijk en hangt het dan in het luchtledige. Misschien toch nog een keer proberen met een iets korter slangetje. Maar niet te kort.

~~~

Afbeelding van mcmurryjulie via Pixabay

Meer te luisteren

De radio is nooit echt aan mij besteed geweest. Alleen toen ik net hoorapparaten kreeg luisterde ik veel. Het was allemaal nieuw en ik verslond cassettebandjes met sprookjes. Ik was toen zeven, dus dat zal mijn smaak verklaren. Maar ook daar raakte na een tijd het nieuwe vanaf en de radio bleef daarna gewoontegetrouw weer voornamelijk uit. Televisie kon ik nu goed verstaan, behalve dan bij Nederlandse series. Daar moet eigenlijk altijd de ondertiteling bij aan. De spannende achtergrondmuziek maakt de voorgrond moeilijk te verstaan.

Bij buitenlandse series lees ik – ook al vanwege de spannende achtergrondmuziek – mee met de ondertiteling. Een nieuw fenomeen als de podcast heb ik om die redenen langs me heen laten gaan. Nederlandstalig zou ik waarschijnlijk wel kunnen verstaan, net als de gewone radio. Maar die maakt dus echt geen overuren bij ons. Allemaal overkomelijke bezwaren natuurlijk maar sinds ik sterkere hoorapparaten heb, begint er toch iets te kriebelen. Ik liet het bij kriebelen, tot ik deze week de The Tim Ferriss Show met Leo Babauta luisterde. Gewoon om te horen of dat zou lukken. En het ging boven verwachting goed. Het Engels was geen probleem en de auditieve verstaanbaarheid ook niet. Dat was een aangename verrassing.

De aflevering zelf was dat niet echt, maar dat verbaasde me niet omdat ik regelmatig in Babauta’s blog duik en ik laatst nog The One Skill las en zijn Zen Habits – Mastering the art of change zo veel mogelijk probeer toe te passen. Dus het kwam bekend voor wat ik hoorde, maar daar ging het me ook helemaal niet om. Ik wilde gewoon weten of ik het verstond en of de vorm wat voor me is. Dat verstaan is nu duidelijk, het tweede punt zal nog moeten blijken. Daar moet ik toch wat vaker voor luisteren, podcasts en webradio. Ze hebben die dingen erg goed verstopt maar ik kwam laatst in een een leuk lijstje tegen waar ik helaas niet naar linken, dus daar ga ik eens naar luisteren.

Een ander punt waar ik dan ook nog benieuwd naar ben, is of ik podcasts of webradio ook als achtergrondmuziek kan luisteren. Of dat ik met mijn gehoor toch bewust moet luisteren. Wat in ieder geval nog niet kan is een koptelefoon of oortjes. Als ik mijn hoortoestellen uitdoe, hoor ik zo’n 65 procent en dat is – heb ik ooit geprobeerd – te weinig voor een koptelefoon. En dan is mijn gehoor sindsdien nog achteruit gegaan. Nu zijn er wel mogelijkheden om een ringleiding op mijn hoorapparaten te zetten die ik dan weer koppelen aan mijn computers of telefoon. Maar dat zien we later wel. Eerst maar eens kijken of het echt wat voor me is, en of ik het na al die jaren zonder in mijn systeem raakt.

~~~

Afbeelding van OpenClipart-Vectors via Pixabay

Nieuwe hoorappaten: podcasts

Een paar maanden terug kreeg ik nieuwe gehoorapparaten. Bij het onderzoek vooraf bij het audiologisch centrum was gebleken dat mijn gehoor in de voorbije vijf jaar flink achteruit was gegaan en dat categorie 4 niet meer voldoende geluidwinst zou opleveren om goed verstaan bij normaal spraakvolume mogelijk te maken. Ik was niet echt verbaasd omdat ik al een paar jaar met de oude toestellen worstelde. Ik moest ze eigenlijk bijna voortdurend harder zetten.

Dus dat er nu categorie 5 toestellen moesten komen, lag voor de hand. Het was nog een hele toer om de goede toestellen te vinden en de juiste afstemming maar dat is nu gelukt. En wat ben ik daar blij mee. Ik hoor beter met de nieuwe, sterkere toestellen. En dat zette me aan het denken. Het fenomeen podcast had ik bijvoorbeeld altijd overgeslagen. Wel eens geprobeerd, maar het lukte niet. Ik kon het eigenlijk niet verstaan, had ondertiteling nodig. Datzelfde gold voor YouTube filmpjes. Zeker als het Engelstalig was, had ik ondertiteling nodig. Nu is die er wel steeds vaker omdat ik toch vaak naar cursussen en dergelijke kijk. En daar is ondertiteling meestal goed geregeld.

Deze week ging het in een Facebookgroep waar ik lid van ben over podcasts. Iemand vroeg naar suggesties en die kwamen er. Ik heb er net een aantal geprobeerd en ik kon ze prima verstaan terwijl de luidsprekers nog niet eens helemaal open stonden en er bovendien wat achtergrond geluid was. Engels of Nederlands maakte daarbij geen verschil. Daarna nog een YouTube filmpje bekeken uit een nieuwsbrief van Learning how to learn en ook dit Engelstalige filmpje kon ik goed verstaan zonder dat ik de (Engelstalige) ondertiteling nodig had.

Hier ben ik dus echt wel blij mee want ik merk het ook bij het offline verstaan. Ook dat gaat stukken beter. Volgens het audiologisch centrum had ik mij normaal spraakverstaan een honderd procent score, maar ik weet ook wel dat de praktijk weerbarstiger is. Maar dit opent online nog meer deuren en daarover vertel ik morgen meer.

~~~

Afbeelding van Florante Valdez via Pixabay.