Toch maar Start with Why

Start with why

Vanmorgen en vanmiddag had ik hier een heel blog bedacht, maar ik weet niet of het er komt te staan. Jaren geleden had ik het plan om bij het lezen van non-fictie een maand uit te trekken voor het betreffende boek en er die periode dagelijks mee bezig te zijn. Op die manier zou ik het kunnen lezen, beoordelen of het wat voor me is en toepassen. Want lezen alleen lijkt me niet zo nuttig als ik echt wat wil doen met wat in het boek staat.

Een maand actief met een boek bezig zijn dus: en met een maand is er een gewoonte. En over gewoontevorming heb ik het vaker gehad en dat zal vermoedelijk in de toekomst niet veranderen.

Ruim een half jaar terug raadde iemand mij aan om naar ‘The Golden Circle’ te kijken van Simon Sinek. Van hem had ik natuurlijk nog nooit gehoord maar bij een hype ben ik altijd een beetje huiverig. Ik las bijvoorbeeld dit jaar pas De steen der Wijzen. Met veel plezier overigens. Maar terug naar Sinek. Ik heb de vrouw die hem aanbeval hoog zitten, dus heb ik mijn antihypegevoelens aan de kant gezet en ben ik vorige week aan Start with Why begonnen. En ik heb al besloten Vind je Waarom van Sinterklaas te vragen. In het Nederlands en op papier omdat ik meer mensen ken die er misschien wat aan hebben.

Wat ik van plan ben is om de komende maand op zaterdag te vertellen hoe ik de boeken ervaar en wat ik er mee doe. Samenvattingen over de boeken zijn er al meer dan voldoende.

Het is allemaal niet dringend; ik heb het prima naar mijn zin op mijn werk – het Wat past – maar het is commercieel en daar ligt niet helemaal mijn hart. Dus iets erbij, ik heb er de tijd voor, lijkt me mooi. Iets wat meer aansluit bij mijn waarom, wat daar heb ik wel al een idee van omdat ik me tijdens het lezen van Start with Why steeds duidelijker realiseerde dat het werk dat ik 7,5 geleden deed toen ik manisch werd nauw aansloot bij mijn Waarom.

De reden van mijn twijfel over het schrijven van deze blogpost was dat ik toen zo diep geraakt werd door dat Waarom dat ik er in doorschoot; ik verschilde grondig met mijn werkgever van mening over het Hoe. Te weinig medicatie was ook niet bevorderlijk, dat ik niet alert was en dat mijn omgeving daardoor machteloos stond; allemaal redenen dat het mis ging.

En de reden dat ik twijfelde over het schrijven van deze blogpost; ik leg toch een bepaalde keuze vast waar risico’s aan verbonden zijn. Maar:

  • ik gebruik meer medicatie
  • ik hanteer nu wel het signaleringsplan
  • ik luister naar mijn omgeving

Dus ik ga op zoek naar mijn Waarom en ga dat hier beschrijven omdat bloggen voor mij vaak verwerken en leren is.

Uitdagingen

Het ging zo mooi goed. Zes jaar lang. Maar vorig jaar zomer voelde ik het gebeuren. Laat ik kijken wat er gebeurt. En het gebeurde. Ik wist dat het kwam dus ik was voorbereid. Een weekje of wat vakantie, gesprekken en meer medicatie en ik kon er weer tegen.

Alles leek goed te gaan. Nou ja, alles. Op het werk wel, plichtsgetrouw zet ik me daar altijd voor in, maar de hobby, het vertalen van Mossyface, waar ik het hier ook al over heb gehad, ging moeizaam. Geen zin; met de grootst mogelijke moeite lukte het me om er toch toe te zetten mijn deel te vertalen. Moeite, moeite en nog eens moeite. Terwijl ik het wel leuk vond en vind om te doen.

Maar ergens klopte het niet. Het speelde al langer. Sinds 2012, vanaf dat moment ging moeizaam. Laat dat nu samenvallen met het moment dat mijn medicatie flink werd uitgebreid.

Dat het iets met medicatie te maken had bleek ook afgelopen januari. Na de zomer met bijna ziek worden – net wel/net niet – mocht ik mijn medicatie weer afbouwen. Gelijk had ik meer energie en ik maakte in ijltempo mijn vertaling af.

Maar helaas was ik binnen twee maanden ziek; en dit keer echt ziek. Weinig slapen toch nog redelijk veel ideeën. Wel iets in de gaten, te veel vertrouwen in mezelf en daardoor te laat met ingrijpen. Allemaal verklaarbaar maar gewoon niet handig van mezelf. Ik had het moeten zien.

Gelukkig kreeg ik zo veel medicijnen dat een olifant er ook van zou slapen. Ik dus dus ook. Waar de medicijnen ook bij hielpen, was bij het op orde brengen van mijn gedachten.

Afijn, ik ben nu acht maanden verder en wijzer (dat laatste hoop ik althans). Het gaat goed; ik slik iets meer medicijnen, doe mijn werk met plezier, vertaal, blog enzovoort. Toch blijven er nog uitdagingen: lusteloosheid en gewicht. Maar aan die dingen werk ik met liefde (voor mezelf).

Morgen nog een plaatje zoeken en nog eens nalezen op spelfouten; publiceren voor ik me bedenk.

Zen habits plan Mossyface week 2 (10 – 17 november 2019)

Deze week (vorige week maandag 10 novemer tot en met gisteren, zondag 17 november 2019) ging het een stuk moeilijker met elke dag een stukje (twintig minuten) vertaling controleren. Of het nu kwam doordat ik van tien minuten naar twintig minuten vertalen ben gegaan, of dat het kwam doordat het op het werk hectisch was, het ging moeizaam. Het lukte me niet om steevast meteen na het eten mijn pc aan te zetten en aan de slag te gaan. Nee, het kostte moeite en meestal was ik later op de avond pas met vertalen bezig. Nou ja, vorige week maandag een stuk eerder vanwege GLOW Eindhoven.

Vrijdag heb ik het vertalen zelfs helemaal overgeslagen. Niet dat ik het vergat; nee, ik moest de hectische werkweek eerst een plekje geven en dat was pas rond half elf gebeurd en toen stond de computer nog niet eens aan. Ik besloot een dag over te slaan.

Maar zes uit zeven dagen succes lijkt me helemaal niet verkeerd, ook omdat ik me er steeds op verheugde en het als ik daadwerkelijk bezig was, leuk vond. Blij mee, maar ik doe wel enige aanpassingen aan mijn zen habits plan. Ik start voortaan mijn pc op als ik thuiskom van mijn werk zodat ik sneller aan de slag ken, zeg half zeven. Mijn computer is al niet helemaal nieuw meer en goed opstarten tot startklaar duurt een kwartier of zo.

Een tweede aanpassing die ik doe, is een toevoeging: wat als ik twee dagen achter elkaar niet vertaal? Dan een avond geen hoorapparaten. Dat gaat me dus niet gebeuren; één dag missen kan, twee dagen achtereen echt niet.

Verder verander ik nog niks: ook deze week twintig minuten per dag vertalen. Tot zondag. Daarna kijk ik weer verder.

Zen habits plan Mossyface: week 1

De eerste echte week met het Zen habits plan Mossyface zit er, na een week voorbereiding vooraf, op en de score is 7 uit 7. Ik ben elke dag 10 minuten met vertalen bezig geweest. Meer precies: mijn vertaling controleren.

En er lijkt nog iets belangrijks te zijn gebeurd: het vertalen is weer mogen geworden. Ik mag weer elke dag vertalen. Ik heb er weer veel zin in en kijk er elke dag naar uit. Dat is wat ik zocht. Het is geen moeten meer. Dan moeten zorgde er juist voor dat het me tegenstond en ik er maar sporadisch toe kon zetten om aan de vertaling te werken.

Nu lukt dat dus veel makkelijker. Het begin is gemaakt en het is nu een kwestie van doorgaan. En dat, naar het gezegde, kampioen worden is niet moeilijk, kampioen blijven wel, is een stuk moeilijker. Toch kijk ik ernaar uit. Ik voel me gewoon prettiger zoals het nu gaat.

Daarom durf ik ook rustig de druk wat op te voeren: in plaats van 10 minuten per dag wil ik komende week 20 minuten per dag bezig zijn, in 1 sessie.

Volgende week dus een nieuwe afspraak. Op naar 14 uit 14.

Mocht je zelf nu ook zin krijgen. Pak de blogs van Peter erbij, te beginnen bij ‘Love moved me to write this for you‘, en doe mee. Zijn verhalende schrijfstijl alleen is al genieten. Mocht je mee willen doen, dan merk je dat Peter ook blogde over zijn voortgang met zijn rek- en strekoefeningen. Dat doe ik niet omdat dat voor mee 2 nieuwe gewoontes zouden betekenen en ik het volgens Babauta beter bij 1 tegelijk kan houden. Vandaar dus. Maar als dit stand houdt wil ik het gebruiken voor meerdere gewoontes en daar zou bloggen bij kunnen horen. Maar dat is zorg voor later want ik ben nu te veel te veel met mijn idealen bezig en dat is volgens Babauta juist niet de bedoeling. Geniet van en concentreer je op 1 gewoonte is zijn devies. Dat doe ik trouwens niet helemaal want als beloning voor het uitvoeren van mijn vertaalwerk mag ik een stukje lezen. Daarover misschien in een later blog meer.

Zen habits plan Mossyface

Mossyface, eerste druk 1922

Het is alweer bijna vijf maanden geleden dat ik voor het laatst blogde. Daarvoor zijn volgens mij twee redenen. Ten eerste begon de extra hoge dosis medicijnen die ik na mijn manie van begin april slikte, zijn tol te eisen. Het lijkt haast een bekend patroon: net als nu ging zeven jaar geleden de manie ook snel weg maar had ik ondanks meer medicatie nog een maand of twee energie te over. Maar daarna was het ook echt op.

Wat gelukkig verschilt met zeven jaar geleden is dat ik nu mijn baan heb kunnen behouden. Daar had ik energie voor maar vanaf half juni of zo was de pijp leeg wanneer ik thuis kwam van mijn werk. Dat werd pas eind augustus beter toen ik mijn medicatie afgebouwd had naar het huidige niveau. Ik kon/kan weer wat doen ‘s avonds. Ik pakte web development weer op, ditmaal als hobby en ik nam mijn vertaling van Mossyface weer ter hand.

Het eerste lukte prima, het tweede niet. Soms gingen er weken voorbij zonder dat ik iets deed terwijl ik het wel heel leuk vond om te doen. Stof tot nadenken dus: bij de boeken uit 2001 – 2003 en 2009 – 2011 was het geen enkel probleem om er iedere dag voor te gaan zitten, maar vanaf 2012 werd dat een stuk moeilijker.

Het leek alsof ik het verleerd had. Toch klopt dat niet want ik wandel pas vanaf medio 2015 elke dag en mijn dagelijkse web development oefeningetjes maakte ik in 2016, 2017 en na twee jaar pauze vanaf eind augustus dit jaar opnieuw.

Beide met veel gemak en plezier. Dagelijks dus. Ik verheug me er al de hele dag op. En ik heb het voor elkaar gekregen dankzij de Zen Habits methode die ik leerde bij Peter. Eén en één is dan twee en in januari ben ik een tijdje dagelijks gaan vertalen. Maar waarschijnlijk had ik toen mijn medicatie net te ver afgebouwd en waren er nog wat andere oorzaken waardoor ik snel in een manie schoot.

Nu ben ik wat voorzichtiger en gebruik ik meer medicatie. De voorbije week heb ik onderstaand Zen habits plan opgesteld met als doel:

  • iedere dag met Mossyface bezig zijn totdat het bij de drukker ligt (ingangsdatum: maandag 4 november).

Zen habits plan Mossyface

  • nieuwe dagelijkse routine: tien minuten werken aan de vertaling van Mossyface, op dit moment bestaande uit het controleren van mijn al vertaalde hoofdstukken;
  • motivatie: het plezier terugkrijgen in het vertalen; meer specifiek: het verlangen naar vertalen terugkrijgen dat ik (mogelijk door medicijnen) kwijt ben geraakt;
  • kleinst mogelijke stap om te beginnen: twee zinnen nakijken;
  • belofte: aan mijn medebestuursleden van de International Biggles Assocation en mijn medevertalers;
  • wanner: ‘s avonds na het eten;
  • trigger of aanleiding: opstarten pc met daarop mijn woordenboeken en vertaalbestanden;
  • herinneringen: printje omslag op mijn bureau; dagelijkse reminder Wunderlist;
  • verplichtingen: wekelijks bloggen over voortgang; twee weken niet wandelen wanneer ik voortijdig opgeef;

Op deze manier hoop ik het plezier vooraf snel weer terug te krijgen en daarmee het vertalen zelf ook weer in gang te zetten. En uiteraard is het de bedoeling de tien dagelijkse minuten uit te bouwen.

Tot en met dag 100 gaat grotendeels offline verder – Dag 11 van 100

Toen ik twee weken geleden op het idee kwam om me honderd dagen iedere dag na te denken over een probleem waar ik mee worstel, was ik vooral van plan dat offline te doen. Door de #blogpraat chat van vorige week maandag leek het me aardig om het honderd dagen online te doen.

Welnu, we zijn anderhalve week verder en ik merk dat het niet goed voelt om er online te veel aandacht aan te besteden. Offline ben ik er wel iedere dag mee bezig en ik heb echt het idee dat ik stappen zet, dat ik verder kom. Maar alles online gooien voelt niet prettig. En dan kan ik wel andere onderwerpen bespreken maar ik denk dat ook het dagelijkse in het geval van bloggen voor mij niet prettig aanvoelt. En ik blog natuurlijk wel voor mijn plezier.

Dus zal de frequentie omlaag gaan. Mijn zelfonderzoek van honderd dagen gaat offline gewoon verder en af en toe ga ik er misschien iets over vertellen. Net als in die afvalprogramma’s die ik af en toe met zappen tegen kom. Die volgen mensen 365 dagen maar gaan in de uitzending ook van dag 64 naar dag 82. Dat kan ik natuurlijk ook.

Andere onderwerpen die vermoedelijk aan de andere orde komen zijn html/css en responsive design, de onvermijdelijke Biggles en hopelijk blijf ik andere onderwerpen vinden waarover ik mezelf kan verwonderen.

Want ik vind bloggen weer heerlijk nu ik de slag te pakken heb en ik ga dus ik gaan gewoon door, alleen wil ik mezelf geen dagelijkse verplichting opleggen, al kan het best zijn dan ik nog eens een week of langer achter elkaar volhoud. Je weet maar nooit.

Bron afbeelding: Pixabay.

Baalavond en thema’s – Dag 8 van 100

Nou, dat viel uiteindelijk mee met die baalavond. Toch nog een hoofdstuk gelezen uit Zo schrijf je een goed managementboek van Geerhard Bolte. Interessant. En BNM 166 uitgelezen. BNM = Biggles News Magazine. Verder lukte er weinig, al had ik wel een fijne werkdag en dat is natuurlijk ook niet onbelangrijk.

Verder heb ik mij gerealiseerd dat wat ik gisteren schreef over dagelijks ritme natuurlijk ook geldt voor deze 100 dagen. Vandaar dat ik besloten heb ten minste vier thema’s te introduceren.

  1. Een terug- en vooruitblik op de vorige en nieuwe week. Iedere maandagochtend want dan ben ik vrij. Wat heb ik vorige week geleerd, wat neem ik mee de nieuwe week in.
  2. Boekrecensies. Ik lees afwisselend fictie en non-fictie en ga daarover op een willekeurige dag verslag van doen.
  3. HTML/CSS Wat heb geleerd en wat kan ik laten zien?
  4. Hoe gaat het met Mossyface, de vertaling waar ik aan werk?

Vier thema’s dus nog drie dagen vrij in te vullen. Dat gaat me enerzijds hopelijk wat houvast geven en anderzijds interessante blogs opleveren.

Iedere dag een beetje – Dag 7 van 100

Vandaag merkte ik dat ik al een week niets meer had gedaan aan de vertaling van Mossyface. En aan HTML/CSS leren nog minder.

Drie jaar geleden heb ik me omgeschoold tot web developer. Dat ging prima; alleen de stage na afloop die had moeten uitmonden in een nieuwe baan eindigde in een teleurstelling omdat ik niet goed genoeg was voor een baan. Helaas maar al snel vond ik mijn huidige baan. Alleen ben ik nu webmaster en hoef ik niet te programmeren. Dat houdt dus in dat ik er tot twee weken geleden amper meer iets mee had gedaan, terwijl ik er tijdens mijn opleiding dagelijks mee bezig was. En ik mis het soms wel.

Tijdens de afwikkeling van mijn stage gaven mijn niet toekomstige werkgevers aan dat ik te weinig kennis van PHP/MySQL en Objectgeoriënteerd Programmeren had. Wat ik volgens hen wel zou kunnen was front end development, HTML en CSS, waarbij ik moest zorgen voor een goede beheersing van responsive design – met grids of flex boxes -en CSS variabelen. Omdat mijn opleiding maar acht maanden deeltijd was, waren al die onderwerpen, net als Bootstrap, niet aan bod gekomen. Maar die kennis werd wel van me verwacht.

Al met al was het een grote teleurstelling en ik deed nauwelijks nog iets met wat ik had geleerd, laat staan dat ik nog iets nieuws bijleerde. Maar twee weken geleden realiseerde ik me dat het zonde zou zijn als ik alles wat ik geleerd had zou laten versloffen. Ik begon aan FreeCodeCamp. Dat had ik al eens eerder kort geprobeerd en beviel me wel. Vorige week deed ik weer helemaal niets.

Aangezien het bloggen en het wandelen wel prima ging, viel het kwartje: iedere dag (een beetje). Dan doe ik iets en krijg ik dingen af; anders is het voor mij een stuk lastiger. Dus we zullen zien hoe het met met Mossyface en FreeCodeCamp vergaat.

Bron afbeelding: Pixabay.

Musea met andere ogen – Dag 6 van 100

Door Jazz in Duketown was het vandaag iets drukker.

Je zou het misschien niet verwachten van iemand die een universitaire bachelor en master Algemene Cultuurwetenschappen afgerond heeft, maar toch kijk ik met een andere blik naar musea sinds ik met mijn medebestuursleden de tentoonstelling ‘Biggles en de Keizer’ in Huis Doorn mocht inrichten.

Hoe bijzonder die ervaring was, bleek vanmiddag maar weer eens in Den Bosch, in het Noord-Brabants Museum en het Design Museum, dat daar nog niet zo lang zit. Over de tentoonstellingen die indruk op me maakten, kom ik een een latere blogpost nog wel te spreken. Maar het gekke was dat ik niet alleen van de tentoonstellingen genoot, maar ook het gevoel had als een halve curator rond te lopen.

Een verhaal vertellen

Normaal bekijk ik de individuele kunstwerken die te zien zijn, probeer ik een beetje te onthouden over de kunstenaars, maar merk ik achteraf dat er weinig blijft hangen. Ja, misschien kon ik me een week of wat later nog een paar schilderijen of voorwerpen herinneren. Ik denk dat dat vandaag anders gaat zijn.

Dat komt denk ik omdat ik me door ‘Doorn’ nog meer ben gaan realiseren dat musea verhalen willen vertellen. En daardoor had ik het gevoel met een heel andere blik rond te kijken. Nee, ik heb nog steeds geen tentoonstellingscatalogi gekocht, maar ik weet vrijwel zeker dat ik me verder ga verdiepen in de exposanten. Juist omdat ik nu niet naar losse schilderijen en objecten keek maar naar de samenhang die het museum heeft willen aanbrengen. Daarop kom ik volgende week voor deze tentoonstellingen nog terug.

Biggles in Huis Doorn

Het lijkt me namelijk leuk om eens te beschrijven hoe de inrichting van de tentoonstelling ‘Biggles en Keizer’ in zijn werk ging. Het begon er allemaal mee dat Jan de Haas, ons hoofd evenementen na zijn pensioen vrijwilligerswerk ging doen bij Huis Doorn. Er lag toch wel een connectie met Biggles dus Jan hield zijn ogen en oren open en polste regelmatig bij het museum. Biggles heeft toch wel enige naam en uiteindelijk kwam de ruimte voor gasttentoonstelling tijdelijk leeg te staan.

Zouden wij? – Ja, dat mocht

Maar dan kom je er dus achter dat een tentoonstelling inrichten nog niet zo makkelijk is. Gelukkig had een enkeling van ons nog ervaring uit de tijd van de Biggles in Holland tentoonstelling uit 1993. Maar goed, we wisten hoeveel vitrines we mochten vullen en dat we een groot televisiescherm hadden.

Dan ga je dus kijken welk verhaal je wilt vertellen, hoe ga je de vitrines vullen. Via een lid van onze vereniging kregen we de beschikking over modelvliegtuigjes, zowel Britse als Duitse, dus die konden altijd. Verder hadden we natuurlijk heel veel boeken van Johns uit die tijd. Die konden ook.

Er bleek ook wat documentatie te zijn over Der rote Baron en over 55 Squadron waar Johns zelf diende tijdens de Eerste Wereldoorlog. En natuurlijk kwamen de uitgaven van onszelf ook aan bod. Het was leuk om mijn eigen werk en naam in het museum te zien.

Zelf had ik een videopresentatie met Johns als publieke intellectueel tijdens de jaren dertig. Voor wat een publieke intellectueel is, zie volgende week. Heeft iets met mijn studie te maken.

Al met al een leuke ervaring die mijn kijk op musea veranderd heeft.

Bron afbeelding: Wikipedia.

Een optimist met af en toe een terugval – Dag 5 van 100

Over het algemeen ben ik smiley nummer 2.

Vandaag kom ik nog even terug op Existentiële twijfel van dag 2. De opmerking die Niek daaronder plaatste zette me aan het denken. Datgene waarop zij reageert, heb ik niet helemaal juist geformuleerd.

Wat als

Het gaat om het stukje ‘Wat als’. Ik beschreef dat ‘wat als’-scenario’s makkelijk opdoemen na afloop van een manie. Dat klopt niet; ze doemen al eerder op, tijdens de manie. Sterker nog, ik herken een manie aan een ‘wat als’-scenario. Heb ik daar last van, of zelfs van meerdere van dergelijke scenario’s, dan kon er wel eens iets aan de hand zijn. Dan moet ik alert worden en grijp ik in waardoor ik met een paar dagen van de echte manie af ben, hoewel het ‘wat als’ nog een week of wat kan blijven hangen.

‘Wat als’ komt dus al tijdens de (hypo)manie naar boven. In de vorm van boosheid op dingen uit het verleden. Normaal heb ik daar juist helemaal geen last van en daar ben ik blij mee.

Het is wat het is

Eigenlijk heb ik zelden of nooit last van boosheid om hoe dingen gelopen zijn. Ik ben niet boos vanwege mijn lichamelijke handicap, niet op mijn slechtere gehoor, niet terneergeslagen door de bipolaire stoornis waar ik af en toe hinder van heb. Eigenlijk ook nooit last van gehad ook. En daar ben ik heel blij want het heeft me dus ook weinig verdriet gedaan.

Natuurlijk, er zijn af en toe van die momenten, maar die spelen zich vooral af tijdens manieën. Verder gebeurt het me eigenlijk nooit dat ik me afvraag waarom mij dit allemaal moet overkomen. Het is wat het is en daar doe ik het zo goed mogelijk mee.

Wel leren van het verleden

Dat ik het ermee doe, wil niet zeggen dat ik alles wat me overkomt voor lief neem. Ik probeer wel van het verleden te leren. Voor de manie die net achter de rug is, wil dat zeggen dat ik binnenkort met mijn behandelaar om tafel ga zitten om te kijken wat er in aanloop naar die manie is gebeurd en hoe ik mij daarbij voelde. Ik ga met haar mijn signaleringsplan weer actualiseren zodat dingen die nieuw waren – vooral slapeloosheid en niet snel genoeg contact opnemen met de ggz en daardoor te lang wachten met het ophogen van de medicatie – mij in de toekomst niet meer verrassen.

Zo wil ik blijven leren, wat ook de reden is dat ik er ondanks het mogelijk stigmatiserende toch over blog. Uitleggen scherpt het denken. En het lucht op omdat het mij steeds duidelijker wordt dat ik niet in mijn eentje manisch ben. Anderen zien problemen misschien eerder dan ikzelf. Daarom mijn tip: als je samen met de ggz symptomen die op een manie of depressie kunnen duiden in kaart brengt, zorg er dan altijd voor dat er nog een derde persoon meer bij betrokken is. Iemand die jou goed kent en dus snel kan signaleren. Wat daarbij ook van groot belang is, is dat deze derde persoon – het mogen uiteraard ook personen zijn – goed contact heeft met de ggz en dat de signalen voor een manie of depressie die hij of zij waarneemt door jou en de ggz serieus genomen worden.

Binnenkort dus weer aan tafel, maar ik heb er alle vertrouwen dat ik weer voldoende heb bijgeleerd om misschien wel voorgoed van mijn bipolaire stoornis af te zijn. Vertrouwen in elkaar, signaleringsplan en medicatie. Dat geeft deze optimist hoop.

Bron afbeelding: Pixabay.