Met zonder beperking

Een dagelijks signaleringsplan bij bipolariteit

Bipolaire stoornis_ signalen vroeg zien én bekijken

Natuurlijk snap ik dat handig gebruik maken van dagelijkse gewoontes niet voor iedereen meer inzicht in en controle over een bipolaire stoornis oplevert. Maar voor mij dus wel. En achteraf vind ik dat alleen maar logisch. Hoe langer ik erover nadenk, hoe duidelijker het wordt dat ik in april 2020 de triggers van mijn manieën vond door er een halfjaar eerder via dagelijkse gewoontes naar op zoek te zijn gegaan.

En vandaaruit bekeken is het ook logisch dat mijn boek gaat over hoe ik leerde dagelijkse in te zetten voor zover dat betrekking had op mijn stoornis. Vanaf eind 2019 drong bij mij definitief het inzicht door dat ik alles wat ik deed rondom bipolariteit een dagelijkse gewoonte moest zijn.

Dat had te maken met dagelijks wandelen en dagelijks studeren en hoe makkelijk beide gingen. Dan moet dat met bipolariteit toch ook zo succesvol kunnen?

Tot dan toe had ik alleen maar dagelijks mijn medicijnen ingenomen. Maar medicijnen werken nu eenmaal binnen een bandbreedte. Wordt de manie door allerlei omstandigheden te sterk, of de depressie juist te diep, dan moet je je medicatie ophogen. Maar dan moet in de eerste plaats wel in de gaten hebben dat er iets aan te hand is. En ik had dat nooit als ik manisch werd en dus verhoogde ik de medicatie niet. Dat leidde tot problemen en maakte uiteindelijk duidelijk dat medicijnen op zichzelf niet zaligmakend zijn. Je hebt nog een extra hulpmiddel nodig.

Tweede kandidaat: life chart. Helemaal bedoeld voor dagelijks gebruik, Ideale kandidaat. Maar ik had die boekjes niet, een app zag ik niet zitten en mijn behandelaars hadden me er nooit echt serieus over verteld. Ik had er ook nog nooit over gelezen. Die optie viel dus af. Ik zag de life chart nooit als optie.

Sociaalritmemeter? Toen nog nooit van gehoord.

Ik wilde vooral de triggers van mijn manieën leren kennen. En triggers hoorden bij een signaleringsplan. Maar een signaleringsplan is toch geen dagelijks instrument? Dat maakte ik er dus wel van. Het was makkelijker en deed zijn werk beter dan ik ooit had durven dromen. Hoe ik dat precies deed, een dagelijks instrument maken van mijn signaleringsplan, beschrijf ik in mijn boek.

Ik kom er vast hier ook nog op terug want gezien mijn ervaringen wil ik een pleidooi houden voor het dagelijkse signaleringsplan bij bipolariteit.

Bedankt

Inzicht krijgen in mijn bipolariteit bleek achteraf helemaal niet zo moeilijk te zijn. Er ging alleen een heel traject vooraf aan de ontdekkingen die uiteindelijk mijn leven zouden veranderen. Want ja, ik ontdekte mijn triggers en ik slaag er tot nu toe in die triggers onder controle te houden. Maar daar ging dus wel het een en ander aan vooraf. Misschien zelfs wel toeval.

Want wat nu als mijn toenmalige werkgever op haar rondje Twitter op zoek naar nieuws voor onze Lezenderwijzer níét op een berichtje was gestuit van de Nederlandse Vereniging voor Slechthorenden, tegenwoordig @Hoormij?

Dan was ik niet de bijeenkomst Slechthorendheid en Werken gegaan. En dan had ik nooit naast Jacob Jan gezeten, niet zijn gloedvolle betoog over bloggen gehoord. Gelukkig ging ik wel.

En gelukkig werd ik zo nieuwsgierig naar bloggen dat ik er ook eentje startte. Deze dus. Maar werd ik een echte blogger? Het lukte me nooit om zo productief te bloggen als Elja dat deed. Ik wilde ook elke dag bloggen. Dus ging ik in 2015 met Peter via Leo de uitdaging aan elke dag te gaan wandelen. En dat doe ik nog steeds. Leo had namelijk iets geschreven over dagelijkse gewoontes.

Elja blogde ondertussen stevig door en ik las elke dag gretig. Op een dag schreef ze iets over een cursus van Barbara over leren. Dat leek me wel interessant dus ik ging subiet die cursus volgen. Bleek dat die Barbara ook nog een boek had geschreven, dus dat las ik ook maar.

Net als de ideeën van Leo paste ik ook de ideeën van Barbara toe.

Zo leerde ik een hoop, maar werd toch weer manisch. Dat was een constante. Het was me inmiddels alleen opgevallen dat dagelijkse gewoontes echt nuttig zijn. Dus dacht ik dat ik daarmee misschien wel het raadsel van mijn manieën wel op kon lossen. ‘De ggz’ had toen weliswaar na bijna 20 jaar en een speciaal traject van een halfjaar gezegd dat ‘ze’ niet wisten waarom ik regelmatig manisch werd, maar weer een halfjaar later wist ik het wél.

Dat ga ik nog uitleggen, want het is misschien toch wel een inspirerend verhaal. En wie niet kan wachten, lees vooral mijn boek Bipolaire stoornis: signalen vroeg zien én bekijken – Hoe je met een paar dagelijkse vragen meer controle krijgt.

Ik geloof namelijk niet dat ik de enige ben die dit kan.

Wordt vervolgd.

~~~

Afbeelding van congerdesign via Pixabay

Het is even balen met die handicap van mij

Het valt even niet mee, met die stomme handicap van me. Het lijkt misschien allemaal leuk en aardig, dat ik van mijn bipolaire stoornis iets heb kunnen brouwen dat ik onder controle heb. Maar in het kader van of je nou door de kat of door de hond wordt gebeten, meldt dan even vrolijk mijn lichamelijke handicap zich.

Eigenlijk meldt vooral het het simpele feit zich dat het complexer is dan het eruitziet. There’s more than meets the eye. Gelukkig valt er met mijn handicap prima te leven, maar er valt ook nog veel te leren. En voor dat leren, wil ik mijn blog gebruiken, als stok achter de deur.

Ik lees op het moment Feel the fear and do it anyway van Susan Jeffers. Die titel beschrijft het eigenlijk wel. Soms ben ik doodsbang van bepaalde aspecten van mijn handicap en toch weet ik dat ik het gewoon moet doen.

Vrienden vragen weleens: “Paul, hoe doe jj dat toch met 1 hand?” Dan vraag ik altijd: “Hoe doe jij dat met 2 handen?” Toch zit er een kern van waarheid in. En dat is een uitdaging die ik aan wil gaan. Omdat er nog wereld te winnen valt.

En dus herstart ik mijn blog voor de zoveelste keer. Ik wil de vraag hoe ik dat met één hand doe, nu toch eens serieus proberen te beantwoorden. Want het eerlijke antwoord is dat ik het ook lang niet altijd weet. En dan gaat hopelijk dat gevoel van balen ook weg. Van angst naar actie, dat is ongeveer de ondertitel van het boek van Jeffers. Hopelijk geldt dat ook voor mij. Het boek staat vol handige tips (had ik bijna ‘vol handicap’ geschreven).

Al met al weer blogzin. Het kan een mooie ontdekkingsreis worden en ik doe graag verslag. Reis je mee?

Bedankt voor het lezen.

Nog een signaleringsplan: tegen vallen

Een nadeel van mijn handicap is dat nogal eens val. Zo ook afgelopen zondag. Gelukkig kon ik zonder problemen weer opstaan, maar ik kan er niet omheen dat ik de laatste tijd vaak val. Maar afgelopen zondag was misschien anders. Ik was me er terdege van bewust dat ik net voor mijn valpartij afgeleid was. En ik denk dat ik daar de oorzaak van het vallen moet zoeken. Ondanks mijn handicap kan ik goed lopen, anders houd je geen dagelijkse wandelgewoonte van tien jaar vol. Jarenlang therapie helpt daar ongetwijfeld bij. Ik kan mijn gehandicapte rechtervoet optillen, ik kan de voet afwikkelen.

Toch is er een probleem: het is geen automatisme. Daardoor vergt het bewuste aandacht. En dat kan een probleem zijn, realiseerde ik me zondag. Ik moet bewust aandacht hebben voor wat ik met mijn rechterbeen doe. Wat ook niet helpt is dat ik moeite heb met het zien van diepte. Als ik niet goed oplet, mis ik daardoor oneffenheden in het pad waarover ik loop. Vooral in bossen is dat een probleem. Mijn handicap en slechtere zicht zorgt ervoor dat ik af en toe onzacht in aanraking kom met de grond.

Ik wil het wandelen niet opgeven, ik beleef er al jaren veel plezier en er blijken volgens recent onderzoek nog veel meer gezondheidsvoordelen aan te zitten dan gedacht. Afkloppen, maar gelukkig lopen mijn valpartijen tot nu toe goed af. Maar garanties heb ik natuurlijk niet. Toch heb ik hoop dat ik minder ga vallen.

Ik zei al: ik was me er zondag terdege van bewust dat ik afgeleid was. En dat is in mijn herinnering toch wel een terugkerend patroon: afgeleid zijn door iets in mijn gedachten of door de omgeving. En dan kan ik nog zo veel therapie hebben gehad, dat valt dan allemaal weg omdat de bewuste aandacht weg is. Dan loop ik eerlijk gezegd een stuk slechter. En dan loop ik dus een veel groter risico op vallen. Maar: het is niet zo dat ik meteen val omdat het moment dat ik mijn aandacht niet meer bij het lopen heb. Nee, ik kan dan nog best een tijdje lopen voor het misgaat, of het gaat zelfs helemaal niet mis. Hoe dan ook: ik heb tijd, ik kan ingrijpen op het moment dat ik me realiseer dat ik mijn aandacht er niet bij heb.

En dat brengt me bij mijn dagelijkse signaleringsplan voor mijn bipolaire stoornis. Doordat ik mijn signalen elke dag zie en afweeg, zitten ze dusdanig goed in mijn systeem dat ik ze haast live uit de lucht kan plukken als ze zich voordoen. Dus vroeg ik me af wat er zou gebeuren als ik dagelijks zou opschrijven wat er gebeurt onder het wandelen. Raak ik afgeleid? Belangrijker: kan ik mijn gedachten weer terugbrengen naar het lopen? En val ik dan minder? Dus maakte ik een nieuw signaleringsplan.

Dat levert me gezien eerdere ervaringen een hoop inzichten op. En hopelijk ga ik er ook bewuster door lopen. Het is wat vroeg, maar na vier dagen heb ik wel de indruk dat ik alerter loop. En daar is het me om te doen.

~~~

Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay

Het geluid staat uit

Mocht ik nog enige twijfel hebben gehad of mijn slechtere gehoor van de laatste tijd te maken had met mijn nieuwe hoortoestellen of met mijn oren zelf, dan is twijfel sinds gisteren weg. Ik had mijn proeftoestellen in en had ze harder gezet maar ik hoorde niet al te best. Lees: ik hoorde dat er gepraat maar dat was het. En omdat televisie best wel saai is als je niets verstaat of niet mee kunt lezen met ondertiteling, moest ik gapen. Plotseling hoorde ik weer als vanouds. Helaas duurde dat maar een paar minuten. Toen moest ik nog een keer gapen en ging het geluid weer uit.

En het is ook uit gebleven. Later met wandelen kon ik gelukkig nog net auto’s, fietsen en van mensen achter me horen horen dat ze praatten. Maar echt handig is anders. Het schopt ook mijn plannen danig in de war want ik wilde eigenlijk nog wat online cursussen gaan doen. En ik had voor gisteren eigenlijk gepland om alle cursusmateriaal eens door te luisteren. Helaas heeft dat natuurlijk weinig zin als ik niks hoor. Dat zal dus nog even moeten wachten.

Natuurlijk weet ik door mijn slechtere gehoor al een tijdje hoe belangrijk goed kunnen horen is, maar op momenten als deze word ik toch met de neus op de feiten gedrukt. Gisteren baalde ik er zo stevig van dat zelfs de zin om te bloggen en te lezen ervan over ging. Gelukkig heb ik uiteindelijk toch nog wat gelezen. Over wat ik lees, kom ik later misschien nog wel te spreken.

Hoe dan ook: het geluid staat bij mij nu echt even uit. En ik weet nu definitief dat het aan mijn oren ligt. Het is natuurlijk met het testen van nieuwe hoorapparaten wel een ongelukkig moment om oorontsteking te krijgen, vermoedelijk aan beide oren want er komt aan beide kanten wat prut uit. Dat had ik eerst toegeschreven aan oorstukjes die niet helemaal pasten, maar daar zal het dan toch wel niet aan hebben gelegen.

Wordt vervolgd.

~~~

Afbeelding van Clker-Free-Vector-Images via Pixabay

Hoorapparaten deel 2. Nou ja: deel zo veel

Het blijft nog even zoeken met mijn gehoor. Vanmorgen aan het ontbijt hoorde ik bijna niks. Zou dat toch nog een gevolg kunnen zijn van mijn verkoudheid van vorige week? Dus mijn oude toestellen in gedaan. Daar hoorde ik flink beter mee dan met de nieuwe proeftoestellen. Toch merkte ik dat het geluid af en toe wegviel. Als ik dan een slikte of mijn keel schraapte, was het geluid weer op de gebruikelijke toon terug.

Dat doet vermoeden dat er toch iets meer aan de hand is en dat ik toch naar mijn oren moet laten kijken. We zagen gisteren al dat daar van alles mee aan de hand kan zijn. En het lastige toen was dat ik helemaal geen pijn aan mijn oor had met die oorontsteking. Daardoor heb ik misschien wel een paar maanden mee rond gelopen. Daar kom ik nooit meer achter maar het lijkt me wel handig mijn oren na te laten kijken. Dat heb ik weliswaar gedaan voordat ik laatst naar de audioloog moest. Toen was er niks aan de hand, maar dat is natuurlijk alweer een tijdje geleden. En die verkoudheid was best heftig. Het kan best dat die op mijn oren is geslagen.

Daarom lijkt het me verstandig om maandag even met huisarts te bellen. Met het testen van nieuwe toestellen wil ik wel graag weten of er met mijn gehoor zelf niets aan de hand is, of beter gezegd: niets extra’s aan de hand. Met het testen van hoorapparaten is het natuurlijk handig om te weten dat slechter horen daadwerkelijk met de toestellen te maken heeft. Gelukkig hoor ik nu met de oude toestellen wel gewoon goed en als het geluid weg valt – wat nog maar een paar keer gebeurd is – kan ik even slikken of op het oorstukje drukken en dan hoor ik meteen weer normaal. Hopelijk weten we maandag meer.

Het zou me op zich niks verbazen als iets met mijn oren aan de hand is want de eerste paar weten met de nieuwe toestellen, voor de verkoudheid, ging het wel goed. Even afwachten dus.

~~~

Afbeelding van shatishira via Pixabay

Ik hoor het nog net niet

Ik ben al een tijdje nieuwe hoorapparaten aan het testen. Tot nu toe heb ik het idee dat de toestellen net niet goed genoeg zijn. Ik mis te veel. Misschien dat ik nog wat bij kan laten stellen want ik had al meteen de toestellen wat harder laten zetten toen ik ze kreeg van de audicien. Maar ja, dan zit je één op één in een geluidsdichte kamer. Lastig om dan een vergelijking te maken met hoe je in het dagelijks leven hoort.

Maar vandaag blijk ik echt iets gemist te hebben doordat ik het niet heb gehoord. Daarna heb ik het volume wat harder gezet. Of dat helpt, moet nog blijken. Dat test ik nog even door. En ik mag nog een ander toestel proberen. Dus ik ben zeker niet de wanhoop nabij. Allesbehalve, ik weet dat dit wel goed komt. Het is alleen vervelend omdat het testen wat onhandig gaat. Vorige week was ik snipverkouden en hoorde ik sowieso helemaal niks. Ook niet de twee dag dat ik mijn oude toestellen in had. Daardoor wist ik in ieder geval dat het aan mijn verkoudheid lag dat ik niks hoorde.

Gelukkig ging die verkoudheid over. Daardoor hoorde ik wel beter maar de afgelopen dagen begon ik toch te merken dat het allemaal net niet goed genoeg is. Morgen toch even contact opnemen met de audicien om te overleggen. Op zich zal het wel lukken om goede toestellen te vinden want mijn gehoor bleek de afgelopen vijf jaar stabiel gebleven. Op een inzinking in 2023 na. Maar dat was niet zo gek: oorontsteking plus een verstopt oor, plus een half defect hoorapparaat. Dan ga je uiteraard vanzelf slechter horen. Het duurde enige tijd voor alle oorzaken boven water waren maar dat eenmaal het geval was en de klachten waren verholpen ging ik van een aanbeveling: “U komt in aanmerking voor CI’s.” naar: “Uw gehoor is stabiel gebleven.”

Waarmee ik maar wil zeggen dat het nog niet gemakkelijk is met dat gehoor van mij. Het luistert nauw. Maar het komt wel goed, dat is altijd mijn ervaring geweest.

~~~

Afbeelding van shatishira via Pixabay

Twee keer goed nieuws

De eerste inzichten van mijn uitstellogboek druppelen binnen, al ben ik er gisteren pas mee begonnen. Maar natuurlijk weet ik veel dingen stiekem allang en komen ze dan ook niet als een verrassing. Ik was eigenlijk van plan om deze week nog data te verzamelen voor het logboek. Maar waarom zou ik nog langer uitstellen als de patronen nu al duidelijk zijn. Ik kan alvast beginnen met ombuigen. En daar valt dan ook weer van te leren. Dat was juist het hele idee van het logboek.

Even nog iets anders van gisteren: ik heb twee keer in de week fysiotherapie omdat ik er vorig jaar oktober achter kwam dat ik niet meer zelfstandig op kon staan toen ik tijdens het wandelen struikelde. Gelukkig was ik in gezelschap en kon ik met flink wat hulp alsnog opstaan. Maar dat had ik natuurlijk zelf moeten kunnen, zoals ik dat in het verleden ook altijd had gekund.

Tot dat moment in het bos dus. Het was flink schrikken en ik heb meteen fysiotherapie aangevraagd. Eerst een paar maanden eens in de week en na Nieuwjaar twee keer in de week. Gelukkig kon ik al snel weer zelfstandig opstaan. Maar na een tijdje had ik een dipje en lukte het niet meer. Waarschijnlijk kwam dat dipje door een spierverrekking. Ik had namelijk thuis een keer geoefend met opstaan van de grond, maar had daarvoor geen warming up gedaan. Dat veroorzaakte waarschijnlijk die spierverrekking want bij de therapie doe ik wel altijd een warming up. Vandaar dat we aan thuis denken want zeker weten doen we het niet omdat de verrekking er niet in schoot maar ik die pas later opmerkte. Het heeft me in ieder geval geleerd om een warming up te doen als ik thuis aan de slag wil met oefeningen.

Gelukkig kon ik al vrij snel nadat de verrekking weggetrokken was, weer zelfstandig opstaan. Maar gisteren vroeg de fysiotherapeut ernaar. Ik had het al een tijdje niet meer gedaan dus ik was benieuwd. Maar het goede nieuws is dat het gemakkelijk ging. En het nieuws werd nog beter want over twee weken gaan we uitgebreider testen en als dan alles goed gaat, mag ik van twee keer in de week therapie terug naar eens in de week. Dan kan ik volstaan met thuis oefeningen doen. Dus ik ben heel benieuwd hoe het over twee weken gaat.

~~~~

Afbeelding van Steffi via Pixabay

Uitstellogboek begonnen

Vanaf vorige week ben ik naarstig op zoek naar ongeveer twee tot drie uur tijd per dag. Nu mijn boek afgerond en verschenen is en ik bezig ben met de promotie wil ik mezelf op schrijfvlak blijven uitdagen. Hoe ik dat ga doen, zeg ik nu nog niet. Dat komt binnenkort wel. Het heeft in ieder geval wel met mijn boek te maken. Dat uiteraard wel. Het is een cursus en er staat ongeveer twee uur per werkdag voor. En mijn tempo is soms wat trager, dus ik ben eigenlijk op zoek naar twee tot drie uur per werkdag.

Toevallig was ik al bezig met een anti-uitstelcursus van Leo Babauta. En die gaf in het filmpje dat ik gisteren bekeek als tip om een anti-uitstel logboek te starten om helder te krijgen waar en eventueel waarom je uitstelgedrag vertoon. Natuurlijk heb het aanmaken van dat document een dag uitgesteld. Maar vanmorgen heb ik het alsnog aangemaakt. Het is de bedoeling dat je iedere avond even vijf minuten je dag doorneemt om te zien wat je hebt uitgesteld, waarom en hoe je dat kunt vermijden.

Nu weten jullie dat ik goede ervaringen heb met dergelijke documenten en ik ben dan ook van plan voortaan dit anti-uitstellogboek in te vullen voordat ik mijn signaleringsplan invul. Zelfs al wordt dit document maar half zo effectief als mijn signaleringsplan, dan gaat het me veel tijdwinst opleveren. Tijd die ik dan in mezelf kan investeren en wel zo dat hopelijk ook anderen door profijt bij hebben.

Ik ben niet van plan om hier vaak op terug te komen, zeker niet in detail, maar misschien dat ik eens per week een korte evaluatie doe. Maar het leek me wel handig om dit voornemen te delen als stok achter de deur. Dat maakt het toch net wat echter. En daarmee wordt de kans dat ik dit alsnog laat versloffen hopelijk kleiner.

Met 1 ding veranderde ik alles, al ging het niet van de ene op de andere dag

Eigenlijk is het simpel: ik veranderde 1 ding in de manier waarop omging met mijn bipolaire stoornis en daarmee veranderde ik alles. Dat ding benoem ik duidelijk in mijn boek dus dat ga ik nu niet doen. Wel vraag ik me af waarom al mijn behandelaars dit ene ding over het hoofd hebben gezien. Het lag er nog nogal dik bovenop dat dat ding bij mij afwezig was. Terwijl binnen de ggz al jarenlang minimaal 1 techniek bekend was waarin dat ene in is geïntegreerd. Die techniek staat in mijn boek. Maar over die techniek hebben mijn behandelaars het nooit serieus met mij gehad. Waardoor ik lange tijd nooit over dat ene ding heb nagedacht.

En mijn behandelaars hebben het ook niet gezien. Kun jij je voorstellen dat een ggz-behandelaars bewust een fout maken? En dat ook nog eens bewust jarenlang volhouden? Dat kan ik me allemaal niet voorstellen. Ik ga er echt wel vanuit dat al mijn behandelaars naar eer en geweten hebben gehandeld. Maar het heeft mij en mensen in mijn omgeving dus wel gruwelijk in de problemen gebracht. Misschien wel onnodig.

Het doet mij een beetje denken aan de olifant in de kamer. Alleen schitterde mijn olifant door afwezigheid. Maar juist dat had op moeten vallen, want het druist behoorlijk tegen veel van wat je leest in boeken over bipolariteit. Daar moet ik de hand in eigen boezem steken. Ik had mezelf al jaren eerder in de materie kunnen verdiepen. Boeken genoeg waar het instond. Maar ja, als je naar de dokter gaat, verwacht je toch dat de dokter weet wat hij doet?

En dat is precies waar het bij mij behoorlijk schuurt. Ik heb tot nu toe nog geen bevredigend antwoord gekregen over mijn vraag naar dat ene ding. Vandaar dat ik probeer rond de promotie van mijn boek bij betrokkenen antwoord te krijgen op mijn vraag naar dat ene ding dat niet alleen in deze post steeds terugkomt. Toen ik dat ding eenmaal ergens anders had gevonden en implementeerde in mijn behandelaar, bleek het niet eens zo ingewikkeld te zijn. En misschien geldt dat wel voor meer mensen.

Ik weet heus wel dat niemand mij bewust in de problemen heeft willen brengen, maar er is wel iets mis gegaan, gezien de kennis die ik nu heb. En ik vraag me af of dit bij anderen ook misgegaan is. Dan zou bewustwording daarover veel mensen kunnen helpen. Het is namelijk iets wat elke dag terugkomt. En toen ik dat maar door had kreeg ik me toch een hoop inzicht in en controle over mijn bipolariteit. Ik denk dat veel meer mensen dat kunnen.

En ben je nou nieuwsgierig naar wat dat ene ding is: lees dan vooral mijn boek.

~~~

Afbeelding van Pete Linforth via Pixabay