Bloggen als uitlaatklep

Het ging weer even lekker met bloggen, maar half april viel het min of meer stil. Ik had het er in mijn vorige post al even over. Toch wil ik het bloggen – voor de zoveelste keer – weer oppakken. Ik merk namelijk dat ik een uitlaatklep nodig heb. Misschien dat mijn blog dat kan zijn.

Ik heb er hier nooit een geheim van gemaakt dat ik last heb van een bipolaire stoornis. Vorig jaar, eind maart/begin april, ging het weer eens mis. Gelukkig had ik goede begeleiding, accepteerde ik de opgehoogde medicatie en hielp die. En iedereen in mijn omgeving inclusief mijn werkgever reageerde meelevend en positief.

Lang verhaal kort: ik knapte weer op en pakte de draad weer op. Kort verhaal toch iets langer: er bleek meer onderzoek nodig; een herhaling van een onderzoek dat ik in de praktijk om de tien jaar mag ondergaan.

Dat duurde even maar in december en januari was ik dan toch aan de beurt voor het onderzoek in twee delen. Eind maart werd de uitslag besproken en een week later kon ik het nalezen als rapportage; het moest allemaal even doordringen maar toen dat was gebeurd viel dit blog weer stil. Uit het onderzoek kwam eigenlijk niks nieuws naar voren; maar het is op sommige vlakken wel even slikken.

Dat doe ik dus ook want ik realiseer me terdege dat ik wat heb aan de onderzoeksresultaten. Het drukte me met de neus op de feiten en ik ben nu dan ook druk bezig na te denken over hoe ik nog meer preventief of proactief bezig kan zijn.

Hoe kan ik een manie in de toekomst voorkomen? Dat betekent dus dat het denken over mijn gevoeligheid voor manieën goed in mijn systeem zit. Zodat ik situaties herken die in het verleden resulteerden in een manie. Met de bedoeling er anders op te reageren zodat een manie achterwege blijft. Weliswaar vind ik een manie prachtig om te beleven; ik voel me dan een hele tijd geweldig; toch is het niet handig omdat het onder andere tot zelfoverschatting en onbedoeld kleineren van anderen kan leiden. En een manie is vooral met de mond belijden maar weinig uitvoeren. Dat lukt al niet meer.

Het nadeel van al dit nadenken en reflecteren is dat ik minder zin krijg om leuke dingen te doen. En laat dat nou ook nog eens een bijwerking van de medicijnen zijn. Dat is tenminste iets wat ik meen te hebben gemerkt. Dat is dus dubbelop. Gelukkig hoop ik een remedie te kennen en die ga ik proberen toe te passen. Die remedie heeft hopelijk ook als consequentie dat je jullie me hier wat vaker zien.

~~~

Afbeelding van Free-Photos via Pixabay

Geen zin toch doen

En zoals bij mij wel vaker het geval is, had ik drie weken geleden geen zin meer om te bloggen. Ik denk dat het er mee te maken had dat ik blogreeksen was begonnen waarvoor ik dingen uit moest zoeken. Daar zag ik tegenop. En dus stelde ik bloggen uit. Ik schrijf liever iets waar ik te veel onderzoek vooraf voor hoef te doen. Opschrijven wat in me opkomt, dat gaat me het makkelijkst af.

Toch is het denk ik zinvol om vooral door te gaan met mijn onderzoek naar gewoontevorming. Ik merk namelijk dat er meer stil is gevallen buiten mijn blog; sinds ik vorige week geleden De stille kracht van Louis Couperus uitlas, heb ik geen nieuw boek meer opgepakt. Terwijl er nog genoeg ligt. Straks toch maar iets aan doen dus.

Het vertalen van Mossyface loopt ook moeizaam maar daarover morgen meer. Komt goed. Ik moet gewoon weer aan de slag en vaak helpt het me om dan maar eerst als stok achter de deur erover te bloggen. Het lijkt wel of ik daar de extra motivatie vandaan haal die ik even niet heb. Het kan ook met mijn medicijnen te maken hebben. Toevallig ben ik ze in de afgelopen drie weken een keer ‘s avonds vergeten in te nemen. De dag erna had ik ineens meer energie. Toen ik die avond bij mijn medicijndoos stond, was de conclusie dan ook snel getrokken. Ja, ik weet wel dat dat gevaarlijk is, maar toch. Het zette me wel aan het denken.

Aan medicijnen verder afbouwen, toch maar niet doen. Of aan verder werken aan dagelijkse gewoontes. Dat lijkt me een beter plan. Want ik merk dat ik het lezen mis, dat ik me daar niet prettig bij voel, dat ik ervan baal dat het me nog niet is gelukt een gewoonte te maken van vertalen.

En dan ik wel mijn medicijnen de schuld geven, maar die gaan niet zomaar weg. Die blijven nog wel even. Dus kan ik beter zelf in actie komen en blijven. Dus ik hoop dat ik nu een begin heb gemaakt.

Dan staat er voor vanavond op het programma:

  • Wandelen
  • Mossyface vertalen
  • Lezen: Is dit een mens van Primo Levi.

En ik mag van mezelf dit weekend een klein beetje vieren dat ik één van mijn doelen voor dit jaar gisteren al heb gehaald. Door de extra dosering medicijnen sinds twee jaar, nam mijn gewicht met twee kilo toe. (Meer eetlust, tragere stofwisseling.) Eind vorig jaar stelde ik mezelf als doel die twee kilo er in 2020 weer af te krijgen. Dat is dus gisteren precies gelukt. Een beetje van Sonja en een beetje van mezelf zullen we maar zeggen.

~~~

Afbeelding van Clker-Free-Vector-Images via Pixabay