De echte reden voor mijn interesse in gewoontevorming

Deze blogpost is deel 3 van 7 in de reeks Gewoontes

Gisteren had ik het al over wat gewoontes mij opgebracht hebben. Maar ik gaf al aan dat er in 2012 iets gebeurde wat impact had op mijn gewoontes. Ze liepen niet meer maar ik had dat lang niet in de gaten. Ik heb dat op dit blog in losse opmerkingen en posts al wel beschreven maar het lijkt me goed om het toch nog een kort te vermelden omdat het samenhangt met mijn interesse in gewoontes.

Bipolaire stoornis

In het kort komt het er op neer dat ik – zoals dat in het vakjargon heet – bekend ben met een bipolaire stoornis. Mijn zwaarste manie was in 2012. Voor die tijd gebruikte ik slechts erg weinig medicijnen maar mijn stoornis zorgde er wel voor dat ik 9,5 jaar over mijn studie heb gedaan. Grofweg valt de vertraging in te delen in manieën, therapie en motivatieproblemen: “Ik word toch weer manisch, wat heeft het allemaal voor zin.” Ik studeerde uiteindelijk in 2010 af.

Maar in die tijd had ik in gezonde periodes geen enkele moeite met het vormen van dagelijkse gewoontes. College-aantekeningen uittypen, boeken vertalen (1999-2003, 2008; met tussendoor het overlijden van Marvel); het lukte me zonder al te veel moeite.

Maar toen werd het 2012…

En had ik een manie die veel zwaarder was dan ik tot dan toe gewend was en die grote gevolgen had. Toen het stof was neergedaald kreeg ik een medicijn extra en werd het medicijn dat ik al had in dosis verhoogd. En zonder dat ik het eigenlijk in de gaten had, ging het vertalen erg moeizaam – ik had het wel in de gaten maar dacht dat het gewoon de nasleep van de ellende in 2012 was. Maar ik schakelde Biggles-vrienden in om mijn deel van de vertaling van Gimlet van de commando’s te controleren en in november 2013 verscheen het boek alsnog.

Biggles en de nieuwe rekruut was een nog moeizamer proces. Ik kwam maar niet in een ritme; het was wel leuk als ik bezig maar ik had totaal geen zin om te beginnen. Achteraf denk ik weleens dat het jammer was dat ik de vertaling al af had toen Peter met zijn Love moved me to write this for you kwam over het boek Leo Babauta. Anders had ik misschien eerder een verband gelegd.

Iedere dag wandelen bezorgde en bezorgt me nog steeds heel veel plezier. Toen ik eind 2018 aan het volgende boek begon (Mossyface) ging dat weer moeizaam maar begin 2019 had ik weer een afspraak bij de ggz en zoals ik altijd doe ging ik de periode sinds het vorige bezoek na.

Afvlakking

Het viel me op dat ik wel plezier beleefde aan het vertalen maar dat het me erg veel moeite kostte om me er toe te zetten, terwijl wandelen met minstens evenveel plezier eigenlijk vanzelf ging. Ik besloot elke dag te gaan vertalen maar zei nog niks bij de ggz. Ik besprak wel het vermoeden dat ik last had van afvlakking en dat was “een bekend probleem maar helaas weinig aan te doen.”

Laat ik eerst uitleggen wat afvlakking (van het gevoelsleven) is. Lekentaal, dus geen medische waarde aan hechten, a.u.b. Je gevoelens bevinden zich normaal gesproken binnen een bandbreedte waarin je gezond bent. Als je last hebt van een bipolaire stoornis kunnen je gevoelens hier bovenuit komen – dan heb je een manie – of juist eronder. Dan heb je een depressie. De medicijnen zorgen er in die gevallen voor dat je gevoelens binnen de bandbreedte blijven en je dus geen manie of depressie krijgt.

Maar wat nu als je gevoelens al binnen die bandbreedte zitten? Je kunt niet zomaar stoppen met je medicatie. Wat er dan gebeurt is dat je stemming minder wordt, afvlakt. Je wordt lustelozer en hebt minder zin om aan dingen te beginnen.

Enter dagelijkse gewoontes

Dat overkwam mij dus ook. Maar ik dacht: als ik zo’n plezier heb in dagelijks wandelen, wie weet heb ik dat dan ook met dagelijks vertalen. Dat bleek te kloppen. Helaas gebruikte ik vorig jaar te weinig medicijnen om te toegenomen plezier in toom te houden en dat er voor mij een stresssituatie was op het werk hielp ook niet. Dus ging het mis met een manie en werd de medicatie weer opgehoogd.

Gelukkig was de manie minder ernstig en ingrijpend dan in 2012. Wat ook anders was, was dat de medicatie niet snel afgebouwd werd. In augustus ging ik weer volledig werken maar eind oktober zat het me niet lekker zonder te weten wat er aan de hand was. November en december waren een ramp. Begin januari, dit jaar dus, werd me duidelijk dat het zo niet verder kon. Afvlakking die me als ik zo door ging veel levensgenot kon gaan kosten.

Dus besloot ik vol in te zetten op dagelijkse gewoontes en mijn dag voortaan een score te geven (een life chart, min of meer). Sindsdien voel ik me een stuk beter en heb ik veel meer zin om (dagelijks) van alles te doen.

Het mooie van dit alles?

Het aanleren van dagelijkse gewoontes was voor mij betrekkelijk makkelijk en je gaat er elke dag naar uitkijken. Je krijgt een boost, waardoor je hoger in je energie komt en de afvlakking dus geen kans krijgt. En ik denk dat ook in zijn algemeenheid zo kan werken. Voel je je even niet zo goed, dan kan een dagelijkse gewoonte je juist die oppepper geven die je nodig hebt om weer met plezier door het leven te gaan.

Heb ik je al overtuigd?

Ga dan naar het al eerder in dit blog aangehaalde Love moved me to write this for you van Peter Pellenaars, maak een keuze, lees elke dag de volgende post in zijn serie en doe mee. Je zult zien hoe makkelijk het is om een nieuwe gewoonte aan te leren. Maar blijf ook vooral deze serie volgen met aanvullingen vanuit Charles Duhigg en Wendy Wood.

Achtergrond

In 2015 deed ik mee met een blogreeks van Peter Pellenaars over Zen Habits – Mastering the art of change. En ik schreef eind dat jaar een vervolgreeks over hetzelfde boek. Gewoontes bleken de afgelopen jaren nogal een invloed op mij te hebben gehad. Daarom nu een hernieuwd onderzoek met daarbij ook de boeken The power of habit van Charles Duhigg en Good habits, bad habits van Wendy Wood.

~~~

Afbeelding van Johannes Plenio via Pixabay

Loslaten

Deze blogpost bevat geen uitgewerkte ideeën maar is juist een poging om tot begrip te komen. In november/december zat ik behoorlijk in de put. Het liep allemaal niet; ik was onzeker, er lukte weinig enz. Begin januari sloeg dat praktisch van de ene op de andere dag om. En ik heb het waarom daarachter nog niet kunnen verklaren. En toch lijkt me dat prettig om te weten.

Het gaat er namelijk om dat ik vaker in deze situatie ben geweest en het me toen steeds een half jaar tot maximaal anderhalf jaar gekost heeft. En doordat de situatie langer duurde, werd het ook erger. Niet dat die tijd volledig verloren is gegaan, maar prettig was anders. Ik ben dus heel blij dat ik deze situatie in twee maanden heb weten te keren, maar omdat het risico aanwezig is dat ik niet voor het laatst in deze situatie kom, wil ik er graag achter komen hoe ik dit nu heb opgelost zodat het een mogelijke volgende keer misschien nog wel sneller gaat.

Komt-ie

  • Begin januari realiseerde ik me pas echt dat ik me niet prettig voelde en dat dat misschien al twee maanden zo was.
  • Ik realiseerde me ook dat ik mezelf hiermee in de problemen bracht. Mijn prestaties op allerlei vlakken lieten te wensen over.
  • Dat kon voor mij negatieve gevolgen hebben.
  • Ik vroeg me af hoe erg ik dat zou vinden en kwam tot de conclusie dat ik dat ik die negatieve gevolgen op de koop toe zou nemen als er daardoor een einde zou komen aan mijn rotgevoel.
  • Tegelijkertijd realiseerde ik me dat dat waarschijnlijk niet zou helpen omdat de daardoor ontstane nieuwe situatie weer voor een rotgevoel zou gaan zorgen.
  • Ik merkte ook dat ik nog steeds plezier had in wandelen. Dat was belangrijk voor me omdat dat me duidelijk maakte dat ik niet depressief was. Dan heb ik namelijk helemaal nergens zin in. Gelukkig heb ik dat maar één keer echt meegemaakt.
  • Het besef dat ik plezier had in wandelen leidde ertoe dat ik er vertrouwen in had dat deze situatie omkeerbaar was. Dag na dag, dat kon weleens een deel van de truc zijn.
  • Omkeerbaar dus en de motivatie om de zaak te om te keren werd nog vergroot door de wetenschap dat ik mezelf in deze situatie alleen maar verder in de problemen bracht en dat was me de situatie dus ook weer niet waard. Ik kon me dus maar beter goed voelen, dan was de kans dat alles op zijn pootjes terecht zou komen groter.

Dat besef, dat het omkeerbaar was en dat ik met zo doorgaan niemand zou helpen en mezelf al zeker niet, al met al is dit denk ik ongeveer wat er begin januari tot mij doordrong, via het denkproces dat ik hier heb beschreven. Toen dat besef er ineens was, lukte het mij om de situatie te keren. Misschien kan ik deze blauwdruk/vragen in de toekomst inzetten maar ik hoop dat dat niet nodig is want ik schreef vorige week al dat ik ben begonnen met een soort life chart en doordat ik dus iedere dag een score geef, ben ik me hopelijk eerder bewust van problemen en kan ik sneller ingrijpen zodat ik deze vragen niet hoef te stellen.

Afbeelding van pieguz via Pixabay

Hopelijk is de cirkel rond

Cirkel

In een eerder blog schreef ik al dat ik op zoek ging wat er begin januari met me gebeurde dat ik me nu opeens zo goed voel terwijl ik me de maanden november en december juist beroerd voelde. Welnu, ik ga niet zeggen dat ik het definitieve antwoord heb gevonden. Daar is de ziekte waar ik al 21 jaar met enige regelmaat te maken heb te grillig voor. Dan heb je er jaren geen last van en dan ineens twee keer in een jaar.

Toch heb ik vertrouwen dat ik iets op het spoor ben. Ik heb een deel daarvan drie weken geleden al met mijn behandelaar besproken en volgens haar zat er wat in. Komende week weer een gesprek om te evalueren hoe het nu gaat. Benieuwd hoe zij er verder over denkt. Natuurlijk ga ik hier niet vertellen wat ik dan ontdekt heb. Ik ben geen medicus dus verwacht van mij geen advies, ook niet als mijn ‘methode’ om het maar eens zo uit te drukken ‘goedgekeurd’ wordt door de ggz. Ieder mens is anders dus wat voor mij werkt kan voor jou juist averechts werken.

Nu ik mijn disclaimer geplaatst heb, wil ik wel zeggen dat ik vertrouwen heb in wat ik nu doe. Het is een beetje van de ggz, een beetje van bevriende bloggers en een beetje van mezelf. Waarbij ik niet mag vergeten te vermelden dat dat beetje van mezelf ook gevoed is door gesprekken met mensen uit mijn directe omgeving.

Ik heb dus vertrouwen in wat ik nu doe, het voelt goed en wat het – onder andere – anders maakt dan zeg maar tot en met december is dat er een kort dagelijks evaluatiemoment in zit waarin ik indien nodig ook het waarom van die evaluatie vast kan leggen. Dit heeft twee voordelen: ten eerste kan ik dag na dag bekijken hoe ik me voel en kom ik niet zoals in november/december gebeurde achteraf tot conclusie dat er iets mis was maar kan ik juist eerder ingrijpen. Ten tweede kan ik eventuele oorzaken vastleggen zodat ik ze eerder kan bespreken en daardoor voorkomen dat ze tot escalatie leiden.

Dit alles vrijdag goed bespreken en dan met vertrouwen de toekomst in.

~~~

Afbeelding van Arek Socha via Pixabay

Uitdagingen

Het ging zo mooi goed. Zes jaar lang. Maar vorig jaar zomer voelde ik het gebeuren. Laat ik kijken wat er gebeurt. En het gebeurde. Ik wist dat het kwam dus ik was voorbereid. Een weekje of wat vakantie, gesprekken en meer medicatie en ik kon er weer tegen.

Alles leek goed te gaan. Nou ja, alles. Op het werk wel, plichtsgetrouw zet ik me daar altijd voor in, maar de hobby, het vertalen van Mossyface, waar ik het hier ook al over heb gehad, ging moeizaam. Geen zin; met de grootst mogelijke moeite lukte het me om er toch toe te zetten mijn deel te vertalen. Moeite, moeite en nog eens moeite. Terwijl ik het wel leuk vond en vind om te doen.

Maar ergens klopte het niet. Het speelde al langer. Sinds 2012, vanaf dat moment ging moeizaam. Laat dat nu samenvallen met het moment dat mijn medicatie flink werd uitgebreid.

Dat het iets met medicatie te maken had bleek ook afgelopen januari. Na de zomer met bijna ziek worden – net wel/net niet – mocht ik mijn medicatie weer afbouwen. Gelijk had ik meer energie en ik maakte in ijltempo mijn vertaling af.

Maar helaas was ik binnen twee maanden ziek; en dit keer echt ziek. Weinig slapen toch nog redelijk veel ideeën. Wel iets in de gaten, te veel vertrouwen in mezelf en daardoor te laat met ingrijpen. Allemaal verklaarbaar maar gewoon niet handig van mezelf. Ik had het moeten zien.

Gelukkig kreeg ik zo veel medicijnen dat een olifant er ook van zou slapen. Ik dus dus ook. Waar de medicijnen ook bij hielpen, was bij het op orde brengen van mijn gedachten.

Afijn, ik ben nu acht maanden verder en wijzer (dat laatste hoop ik althans). Het gaat goed; ik slik iets meer medicijnen, doe mijn werk met plezier, vertaal, blog enzovoort. Toch blijven er nog uitdagingen: lusteloosheid en gewicht. Maar aan die dingen werk ik met liefde (voor mezelf).

Morgen nog een plaatje zoeken en nog eens nalezen op spelfouten; publiceren voor ik me bedenk.

Driemaal is scheepsrecht(?)

Het liep allemaal net even anders dan ik had verwacht toen ik een maand geleden Daar ben ik weer schreef. Ja, ik was er weer. Maar ik wilde misschien wel gaan bloggen over hoe ik mijn bipolaire stoornis had overwonnen. Of misschien wel niet bloggen, maar een vorm vinden waarin het kon delen zodat anderen er zonder risico misschien ook wat aan konden hebben.

Want bloggen over omgaan met een bipolaire stoornis blijft een risico. Ja, het zal wel stigmatiserend zijn om te zeggen dat ik af en toe een manie heb en dat ik, zoals dat dan heet, ook bekend ben met depressiviteit. Maar dat is niet het risico waar ik hier op doel. Het gaat er mij om dat wat mij helpt nog niet per se een ander ook helpt. En als medepatiënt aanwijzingen geven terwijl ik zelf ook zelf maar het een en ander bij elkaar gecombineerd heb tot iets wat voor mij werkt… wil ik dat risico lopen?

Medicatie vergeten

Er deden zich namelijk een paar complicerende factoren voor. Ten eerste vergat ik op een avond mijn medicatie, ten tweede sliep ik acht dagen lang maar vier à vijf uur terwijl alles in mijn hoofd steeds logischer werd en eindigde dat bij de psychiater die de medicatie flink ophoogde. Na slaap ik al weer ruim twee weken prima. Aan het ten eerste gaat een hele voorgeschiedenis vooraf; die wil ik best delen, maar ik heb met de psychiater afgesproken dat ik nog ik niet ga analyseren. En ik wil dus niet de zoveelste food- of health blogger/vlogger worden omdat ik zelf ook niet altijd even alert ben: alles zomaar alles online gooien met de disclaimer ‘Don’t try this at home’ is geen optie.

Wat ik wel durf te delen is mijn nieuwe medicatieroutine. Ik had altijd de gewoonte om om 22:00 mijn medicatie in te nemen en dan voor ik naar bed ging dat nog eens te controleren aan de hand van mijn pillendoosje. Werkt prima, alleen wordt mijn waakzaamheid als alles goed gaat nu een tijdje toch minder waardoor ik een keer of vijf à zes keer per jaar mijn medicatie vergeet omdat ik bij het controlemoment te veel met mijn telefoon bezig ben doordat ik die aan de lader moet leggen. En dat zou dus gevolgen kunnen hebben gehad.

Vandaar: nieuwe medicatieroutine

  • 22:00 Waarschuwing ‘Pillen’ Wunderlist op pc, laptop en smartphone; zowel op de schermen als in de mail.
  • 22:00 Medicatie innemen, Wunderlist afvinken; telefoon wegleggen.
  • 23:00 bedtijd: pillendoos controleren.

Bron afbeelding: Pixabay

SG16-24: Grond

penguin-160539_640

Het voelt allemaal enigszins dubbel. Aan de ene kant ben ik blij dat de richting die ik heb gekozen de juiste lijkt te zijn. Communicatie en teksten schrijven past niet echt bij mij. Ik heb vaste grond onder mijn voeten nodig als ik iets schrijf.  Moet het zelf meegemaakt hebben om erover te kunnen schrijven. Heb ik een ander nodig voor die tekst dan vind ik het een stuk moeilijker.

Dat is een van de redenen om toch te kiezen voor iets anders, web development. Heeft me ook altijd aangetrokken. Nou ja, toen ik mijn vakkenpakket moest kiezen, was er nog amper web development en voor wat je in die tijd aan programmeren had, had je Wiskunde B nodig. En bij exacte vakken kreeg ik geen poot aan de groot, deels door mijn hanenpoten.

Maar nu er wel web development is, zijn er wel mogelijkheden voor mij. Wat ik typ, kan ik in ieder geval lezen. Dus nieuwe ronde, nieuwe kansen. En de eerste test over HTML en CSS ging prima. Daarover later meer, want ik wil het nu hebben over waarom ik me dan nu toch een beetje dubbel voel.

Dat heeft te maken met een periode dat ik alle vaste grond onder mij miste en dat zelf niet in de gaten had. De laatste keer dat dat gebeurde, is nu vier jaar geleden. Daarom denk ik daar de afgelopen tijd weer iets vaker aan terug. Gebeurt ieder jaar en dat is op zich helemaal niet erg. Ik wil het namelijk nooit meer meemaken.

Toch heeft een manie een manie ook mooie kanten. Hoewel het in strijd is met elke vorm van realiteitszin, voelde ik me toen geweldig. Ik had fantastische ideeën, wist alles beter en sprak alles en ieder aan van wie ik dacht dat geïnteresseerd zouden zijn in mijn ideeën. Ideeën die ik totaal niet uit kon leggen omdat er niets aan ten grond lag.

Terwijl ik als ik niet manisch ben, juist eerder wat teruggetrokken ben. Dan verlang ik wel eens naar een (vleugje) manie maar niet heus. Maar ik neem me wel voor iets meer de interactie aan te gaan. Dat leidt heus niet tot een manie. Daar ben ik serieus nog bijna bang voor geweest.

~ ~ ~ ~
SG16: iedere dinsdag geeft Carel een woord op dat in spreekwoorden en gezegdes voorkomt. Als je wil, mag je daar dan over bloggen.

@foto VIA PIXABAY met CC0 verklarinG

Loslaten #WOT 16-13

Loslaten: ik heb er ambivalente gevoelens bij. Aan de ene kant kan ik me er gemakkelijk overheen zetten wanneer iets niet gegaan is zoals ik had gehoopt. Ik kijk dan waar het fout is gegaan zodat ik herhaling kan voorkomen, als ik er tenminste invloed op heb en als ik een fout heb gemaakt. Natuurlijk probeer ik die dan te herstellen. Kan dat niet, of lukt dat niet, jammer dan. Ik baal ervan maar laat het los omdat ik er niets meer aan kan doen.

Laatst had ik het er met een vriend over. Ik had een stuk tekst van hem gecorrigeerd dat hij van iemand terug had gekregen met het verzoek het nog een keer door te lezen. Ik kon de nodige correcties aanbrengen. Hij baalde stevig van die fouten en vond het maar vreemd dat ik een week eerder zo rustig bleef na het ontdekken van een paar typfouten die ik ondanks verwoede pogingen niet meer recht kon zetten. Het zal met het bovenstaande te maken hebben.

Maar dat is niet alles

Aan de andere kant is er namelijk iets wat me jaren gekost heeft om los te laten. Ik schrijf er columns over voor Onzichtbaar Ziek. In voorbereiding op een nieuwe column las een paar oude uit 2014. Daar schrok ik van. Ik was wel erg negatief en bang voor herhaling. Nou moet ik toegeven dat mijn laatste manie uit 2012 heftig was en de gevolgen groot (verlies van een prachtige baan omdat mijn contract niet werd verlengd).

Daar heb ik van geleerd. Mijn medicatie is aangepast, ik heb een verbeterd signaleringsplan en mijn directe omgeving is veel nauwer betrokken bij dat signaleren. Al met al zorgt dat ervoor dat ik nu met vertrouwen de toekomst in kijk. Grote kans dat een manie of depressie wegblijft of dat het tijdig gesignaleerd kan worden. De angst voor terugval is nu dan ook weg, maar dat heeft tot zeker begin vorig jaar geduurd. Voor die tijd bleef ik, hoewel het goed met me ging, achterom kijken en zag ik beren op de weg die er niet waren. Sinds een jaar heb ik echter los kunnen laten en dat voelt goed.

~ ~ ~ ~
#WOT Write On Thursday. Iedere donderdag geeft Martha/DrsPee een woord op waar je als blogger dan mee aan de slag mag.

#WOT 3: taboe

Er is één onderwerp waar ik lang niet over heb durven schrijven. Tenminste, niet hier. Een onderwerp waar ik ook pas met moeite over heb leren praten. Laat, in sommige opzichten misschien zelfs te laat. Omdat het onderwerp een taboe is. Maar ook omdat ik me er zelf onvoldoende van bewust was. Ja, ik wist dat ik het had, maar zolang ik mijn medicijnen maar slikte, was er niets aan de hand en hoefde ik het er niet over te hebben.

Dat was een vergissing. Ik slikte braaf mijn medicijnen maar toch ging het mis. Weer mis. Een depressie op mijn achttiende en nog voor ik 32 was, stond de teller daarna op 3 manieën.

Die depressie was een hel, manie nummer één en twee waren geweldig. Niemand om me heen begreep me, maar wat boeide dat. Toch escaleerde de situatie steeds en werd mijn medicatie tijdelijk verhoogd. Dat slikte ik letterlijk en figuurlijk.

Maar dat er met mij echt wat aan de hand was. Nee, dat wilde er bij mij niet in. Ja, ik wist het, maar voor mijn gevoel lag het toch vooral aan anderen. Dat was de situatie nu iets meer dan drie en een half jaar geleden.

Ik had een prachtige baan waar ik echt thuis voelde. Ik leerde veel en verdiepte in dingen die ik nuttig vond. Maar waar mijn werkgever niet echt het belang van inzag. Langzaam begon mijn gedrag te veranderen. Ik werd geobsedeerd door wat ik las. Ik had gelijk en als anderen dat niet zagen, werd ik boos en bozer. Ik ging mijn gelijk elders halen. Had alleen niet door dat er met mij niet te praten viel.

Tot het op een futiliteit echt escaleerde en ik naar huis mocht. Maar niet voor bij de GGZ langs te zijn geweest: manisch. Medicatie stevig verhogen. Gelukkig stemde ik daarmee in en binnen een paar dagen drong nu echt de ernst van de situatie tot me door.

Helaas bleek alleen dat ik weer opnieuw mocht beginnen want door dit alles werd mijn contract niet verlengd. Ik wist nu dus dat ik manisch depressief was en dat dat echt was en kwaad kon. Ik wilde ten koste van veel herhaling voorkomen, wilde ervan leren en wilde misschien anderen ervoor behoeden dat hun hetzelfde overkwam als mij, of mensen duidelijk maken dat een depressie of manie bespreekbaar moest zijn. Want ik had het wel gezegd tijdens mijn sollicitatiegesprek. Maar verder was ik er niet op in gegaan. Terwijl er thuis wel een prachtig signaleringsplan stof lag te happen.

Afijn, ik zocht iets om erover te schrijven. Maar het was wel een taboe dus liever niet hier. Gelukkig kende ik Onzichtbaar Ziek en ben ik daar columnist geworden, bijvoorbeeld over mijn depressie. Dat helpt en ik leer er veel van.

Het gaat nu al drie en een half jaar goed. Meer medicatie, een bijgewerkt signaleringsplan waar ik nu wel acht op sla en erover praten. Toch hoorde ik vanmorgen nog van iemand die me goed kent dat ik misschien nog steeds te voorzichtig ben uit angst dat er iets misgaat.

~ ~ ~ ~

Taboe is het derde woord in #WOT (Write On Thursday), dit jaar georganiseerd door DrsPee (Martha Pelkman).

Invloed: jij en ik

Invloed als blogger. Dat was het onderwerp van #blogpraat maandagavond. Enigszins huiverig was ik ervoor. Ik kreeg beelden binnen over een boek van een zekere Cialdini dat ik niet gelezen heb. En ook thought leader kwam bij me op. Gelukkig bleek het bij #blogpraat heel ergens anders over te gaan.

Helaas had ik wat problemen met Tweetchat en heb ik de discussie minder goed kunnen volgen dan ik van plan was. En ik moet ook nog eens bekennen dat ik niet in de afleidingsvrije modus was. Dat hielp niet echt. Toch boeit het het onderwerp me genoeg om te proberen mijn gedachten daarover uit te werken.

Invloed hoeft niet negatief te zijn

Dat wist je natuurlijk allang, maar ik zat dus met de marketing in mijn achterhoofd. Nou is er helemaal niks mis met marketing en met geld verdienen al helemaal niet. Misschien is het interessant om eens uit te zoeken waar voor mij die koppeling van marketing – geld verdienen en negativiteit vandaan komt., maar dat is stof voor een andere blogpost.

Als ik iets vind en ik denk dat jij daar baat bij hebt, dan kan ik daarover bloggen. Ik kan natuurlijk ook de telefoon pakken, Twitter, LinkedIn of welk ander sociaal medium dan ook gebruiken, maar laten we voor het gemak het blog aanhouden. Dan kunnen andere makkelijker meeprofiteren van dat inzicht waar jij misschien wat aan hebt. En dan hoef ik jou als lezer niet bij naam te noemen. De voordelen daarvan zijn weer legio.

Het is aan de bezoeker

Dat vind ik persoonlijk het belangrijkste voordeel. Als ik iets schrijf waar jij misschien je voordeel mee kunt doen, ben jij nog altijd degene die zich aangesproken kan voelen of niet. Jij bepaalt zelf of je mijn blogpost wilt lezen en wat er dan mee wilt doen. Ik kan wel mooi vinden dat jij aan de hand van mijn blogpost de wereld moet gaan verbeteren, maar je hebt groot gelijk als je vindt dat ik dat maar mooi zelf moet gaan doen.

Zo bezien is mijn invloed als blogger natuurlijk maar beperkt. Ik kan slechts hopen – en dat doe ik ook – dat jij als lezer af en toe iets opsteekt van mijn schrijfsels, dat het je soms iets duidelijk maakt, dat er misschien wel om moet glimlachen. Soms doe ik daar wat meer mijn best voor dan anders.

Want soms wil ik ook invloed

Dit blog hier is mijn speeltuin. Gewoon voor de lol en de zelfkennis wat typen. Als jij er wat aan hebt: mooi meegenomen. Voor de dingen die ik schrijf voor Stichting Onzichtbaar Ziek geldt dat ik daar wel hoop op invloed. Ik ben bewust daar over mijn manische depressiviteit – ik ben gelukkig al weer ruim drie jaar zonder klachten – gaan schrijven omdat wat ik te vertellen daar meer publiek zou kunnen bereiken. Mijn columns geven mij inzicht in mijzelf, maar meer dan hier hoop ik van de columns dat lezers er wat aan hebben. Wat mij overkwam had namelijk voor een groot deel te maken met het feit dat ik niet alert was en dat mensen in mijn directe omgeving ook niet wisten wat ze ermee aan moesten toen het mis ging.

Door erover te schrijven probeer ik mensen te waarschuwen. Misschien lukt dat en kunnen anderen – of juist mensen in hun omgeving – daardoor wel voortijdig ingrijpen. Als dat invloed is, dan vind ik invloed prachtig.

Wat ik zoek in een blog

De voorbije weken zijn een beetje eigenaardig geweest. Het liep allemaal anders dan ik had verwacht en ik had niet meteen zin om te bloggen, laat staan daarover.

Dat heb ik nu nog niet. Wel merk ik dat een en ander aan het bezinken is maar ik voel nog niet de behoefte om het hier te delen en aangezien ik voor mezelf blog – hoewel ik het prachtig vind als jullie er wat aan hebben – zullen jullie nog even geduld moeten hebben. Laat ik jullie echter geruststellen: er is niets ernstigs aan de hand en wat er gebeurt, biedt zeker kansen.

Maar toch een blog omdat ik na ging denken over Elja’s post Van kennisoverdracht naar inspiratie en verandering. Ik vroeg me af hoe ik daar zelf in sta en deze post is een poging die vraag te beantwoorden.

Toen ik dit blog 3 jaar geleden begon – met lichamelijke beperkingen en slechthorendheid als onderwerpen – was verandering wel degelijk een doel.   Verandering bij mezelf, maar ook bij anderen. Omdat het spreekwoord over leven en plannen waar bleek te zijn heeft dit blog een heel andere koers gevaren dan ik aan het begin verwachtte.

Naast dit blog schrijf ik ook columns voor Onzichtbaar Ziek. Vooral ook voor mezelf. Ik schrijf er over mijn omgang/worsteling met (de gevolgen van) manisch depressiviteit want hoewel het al bijna 3 jaar geleden is dat ik manisch was, voel ik me nog steeds niet even vrij als voor die (hopelijk laatste) manie.

Ik merk dat het schrijven van die columns mij goed doet. Bijna iedere keer slaag ik erin een probleem bloot te leggen waar ik in de voorbije periode mee deels onbewust heb geworsteld. Door  erover na te denken, maak ik het tastbaar, kan ik het relativeren en breng ik een oplossing dichterbij.

Maar Onzichtbaar Ziek trekt meer bezoekers dan dit blog. Dat was ook een reden om juist daar over dat onderwerp te gaan schrijven. Over manisch depressiviteit valt veel te schrijven, er zijn genoeg misverstanden en misvattingen, zowel bij mensen die manisch depressief zijn (geweest), als bij mensen in hun (directe) omgeving. Bewustwording is daarom belangrijk en als ik mijn steentje daaraan bij kan dragen, doe ik dat graag. Het raakt mij dan ook dat ik begrip voel in de reacties die ik krijg. Of in ieder geval merk ik dat veel mensen een poging doen om het te begrijpen.

Bij echt begrijpen komt ervaring kijken. Ervaring is voor mijn column dan ook een vereiste en dat geldt ook voor dit blog. Natuurlijk maak ik in mijn posts weleens gebruik van theorie, maar wat ik vertel moet mijn mening, mijn verhaal en mijn ervaring zijn. Dat is voor mij essentieel. Een zuiver theoretisch verhaal hoef je van mij niet te verwachten.

Dat is ook een keuze die ik maak bij het lezen van andere blogs. Een blog zonder levenservaring is voor mij geen blog.

Zonder dat lees ik een blog eigenlijk niet en volg ik het zeker niet. Het hoeft overigens allesbehalve dramatisch te zijn. Als jij als blogger je passie voor een onderwerp laat zien, laat merken dat je eraan verslingerd bent, dan heb je me voor je gewonnen.

Hier moet ik overigens de hand in eigen boezem steken want de reden dat mijn blog Literaire jeugdhelden stilligt, is dat ik er niet in slaagde op zo’n manier te bloggen dat het mijn passie voor het onderwerp aanwakkerde.

Terug naar het blog van Elja. Hoe verhoudt zich het bovenstaande tot content marketing en corporate blogs? Ik heb geen zin een definitie van content marketing op te zoeken maar een blog begint voor mij met levenservaring.  Ook bij corporate blogs. Ik wil een levend persoon zien. Pas dan wil ik in gesprek.

En het gesprek, dat is waar het bij mij om draait. Ik ben dan ook heel benieuwd hoe jij erover denkt.