Waarom mijn boek nog steeds niet af is

In november begon ik aan mijn boek over hoe ik met mijn bipolaire stoornis omga. Het leek me aardig om eens met National Novel Writing Month mee te doen, na al die jaren dat ik het eind oktober in mijn tijdlijn zag verschijnen. En ik had die zomer al wat losse notities gemaakt en dacht dat er wel een boek in zat.

Dat laatste denk ik nog steeds. Ik denk zelfs dat ik het grootste gedeelte van het boek al geschreven heb. En ik heb al de nodige positieve reacties van proeflezers. Maar toch zit ik al een maand of drie in een wak. Dusdanig dat ik er de afgelopen dagen wat dieper over heb nagedacht. De conclusie is dat ik verder ga met mijn boek want ik merk dat het schrijven me goed doet. Het voelt als een soort verwerking van moeilijke periodes in mijn leven. En daarnaast heb ik het gevoel dat ik door het nadenken over mijn stoornis meer over mezelf leer en dat ik daardoor in de toekomst nog gemakkelijker in kan grijpen als het dreigt mis te gaan. En ten derde geven mijn proeflezers aan dat ze dingen herkennen en dat ze een beeld krijgen van wat een bipolaire stoornis met je kan doen. Aan deze parafrasering mag ik geen rechten ontlenen 😉

Waarom ligt dat boek dan nog steeds niet in de boekhandel?

Goede vraag. Het eenvoudige antwoord is dat ik toch weer last kreeg van mijn stoornis. Eind maart, begin april was dat. Dacht ik er eindelijk vanaf te zijn en er dus maar gelijk over te schrijven, valt dat mooi tegen. Gelukkig viel het met de stoornis mee. Ik had het snel in de gaten en kon voldoende ingrijpen om de schade beperkt te houden. Het werd geen manie maar slechts een hypomanie. Die laatste lijkt op een manie maar ik heb dan wel manische gevoelens maar ik handel er nog niet naar.

Om die reden heb ik mijn proeflezers ingeschakeld. Schrijven kan ik tijdens een hypomanie nog prima maar beoordelen of iets wat ik heb geschreven de toets der kritiek kan weerstaan, is al een stuk moeilijker. Kenmerk van de stoornis dat alles wat ik doe geweldig is. En dat kijkt lastig na omdat een kritische blik wel handig is. Zeker omdat mijn proeflezers wel kritisch waren.

Gelukkig is het nu half juli. Uit ervaring weet ik namelijk dat dat licht euforische gevoel na ingrijpen ongeveer een maand of drie aanhoudt. Daarna land ik weer op aarde. Hoe dat komt? Geen idee maar vanaf morgen – het is vandaag te laat – ga ik weer aan de slag met mijn boek. En misschien denk ik vandaag wel alvast een beetje na over een term uit het boek en een titel.

~~~

Afbeelding van Pexels via Pixabay

Op zoek naar het goede gevoel

Vanavond is het precies drie maanden geleden dat ik mijn medicatie met nog een stap moest ophogen. Ik was met het ondersteunende medicijn al van 7,5 naar 10 mg gegaan maar toen ik 9 april bij mijn behandelaar kwam, was ze niet overtuigd. Ik ook niet trouwens want ik merkte dat ik nog te onrustig sliep en dat ik in mijn gedachten soms nog wat te druk was.

We hoefden er dan ook niet over te discussiëren: de medicatie moest naar 12,5 mg. En meteen de eerste nacht merkte ik effect. Ik sliep weer goed en mijn hypomanie (manische gevoelens maar je kunt nog normaal functioneren, hoewel het risico op een manie aanwezig is) was over. Voor de zekerheid heb ik in die periode een aantal dingen laten vallen. Zo heb ik sindsdien nauwelijks iets gedaan voor mijn boek over mijn bipolaire stoornis. Ik dacht ervan verlost te zijn en besloot alles wat ik wist over deze ziekte en hoe mijn omgeving en ik daarmee om te gaan op te schrijven. De ironie dat je dan juist last krijgt van de stoornis, ontgaat me uiteraard niet.

Maar ik maak het boek af, juist deze episode heeft me weer van alles geleerd wat in het boek kan. Dat ik op twee fronten tegelijk alert moet zijn (slaapgebrek en ergernis) maar wat het me bovenal heeft geleerd is hoe goed het schrijven mij deed.

Want ik schreef stiekem voor een ander

Altijd heb ik gedacht dat ik voor mezelf schreef, maar tijdens het schrijfproces van dit boek merkte ik dat ik het ook voor een ander deed. En juist dat gaf een heerlijk gevoel. Het gevoel dat ik die ellende die de bipolaire stoornis met zich mee kan brengen niet voor niets heb doorstaan en dat de lessen die ik daaruit heb getrokken en nog steeds trek, lotgenoten misschien kunnen helpen.

Ja, ik weet dat ik een aantal stappen oversla: revisies door commentaar van proeflezers, een uitgever zoeken (of zelf uitgeven), een publiek vinden … Maar laat me even genieten. Het gevoel dat ik had in de maanden november – maart, net voorafgaand aan de hypomanie was heerlijk en zou ik wel altijd willen hebben. En naar dat gevoel ben ik weer op zoek want ik hoop dat ik nu zo veel van mijn manieën heb geleerd dat ik, afkloppen, ze voor kan blijven zonder dat al te veel concessies hoef te doen. Dat komt uiteraard in het boek.

Al met al doet het me denken aan mijn eerste serieuze baan. Voordat het misging had ik hetzelfde gevoel als ik zeg maar een half jaar geleden had. Daarom is het ook niet heel moeilijk om te kijken waaruit dat goede gevoel bestaat.

Ingrediënten van het goede gevoel

  • Schrijven over mijn beperkingen, blog of boek
  • Vertalen. Nog een paar kleine dingetjes aan Mossyface
  • Lezen. Sinds een week of vier lees ik weer elke dag. Heerlijk.
  • Leren. Misschien toch langzaam de gaten uit mijn omscholing tot web developer aanvullen. Te beginnen met HTML en CSS. Of een cursus bloggen.

Nu maar hopen dat ik niet te ambitieus ben want de laatste jaren ben ik vooral goed in ergens aan beginnen. Doorgaan en afmaken is een stuk moeilijker.

~~~

Afbeelding van Jorge Guillen via Pixabay