Maand: juni 2025

Het geluid staat uit

Geluid uit

Mocht ik nog enige twijfel hebben gehad of mijn slechtere gehoor van de laatste tijd te maken had met mijn nieuwe hoortoestellen of met mijn oren zelf, dan is twijfel sinds gisteren weg. Ik had mijn proeftoestellen in en had ze harder gezet maar ik hoorde niet al te best. Lees: ik hoorde dat er gepraat maar dat was het. En omdat televisie best wel saai is als je niets verstaat of niet mee kunt lezen met ondertiteling, moest ik gapen. Plotseling hoorde ik weer als vanouds. Helaas duurde dat maar een paar minuten. Toen moest ik nog een keer gapen en ging het geluid weer uit.

En het is ook uit gebleven. Later met wandelen kon ik gelukkig nog net auto’s, fietsen en van mensen achter me horen horen dat ze praatten. Maar echt handig is anders. Het schopt ook mijn plannen danig in de war want ik wilde eigenlijk nog wat online cursussen gaan doen. En ik had voor gisteren eigenlijk gepland om alle cursusmateriaal eens door te luisteren. Helaas heeft dat natuurlijk weinig zin als ik niks hoor. Dat zal dus nog even moeten wachten.

Natuurlijk weet ik door mijn slechtere gehoor al een tijdje hoe belangrijk goed kunnen horen is, maar op momenten als deze word ik toch met de neus op de feiten gedrukt. Gisteren baalde ik er zo stevig van dat zelfs de zin om te bloggen en te lezen ervan over ging. Gelukkig heb ik uiteindelijk toch nog wat gelezen. Over wat ik lees, kom ik later misschien nog wel te spreken.

Hoe dan ook: het geluid staat bij mij nu echt even uit. En ik weet nu definitief dat het aan mijn oren ligt. Het is natuurlijk met het testen van nieuwe hoorapparaten wel een ongelukkig moment om oorontsteking te krijgen, vermoedelijk aan beide oren want er komt aan beide kanten wat prut uit. Dat had ik eerst toegeschreven aan oorstukjes die niet helemaal pasten, maar daar zal het dan toch wel niet aan hebben gelegen.

Wordt vervolgd.

~~~

Afbeelding van Clker-Free-Vector-Images via Pixabay

Hoorapparaten deel 2. Nou ja: deel zo veel

Hoorapparaat

Het blijft nog even zoeken met mijn gehoor. Vanmorgen aan het ontbijt hoorde ik bijna niks. Zou dat toch nog een gevolg kunnen zijn van mijn verkoudheid van vorige week? Dus mijn oude toestellen in gedaan. Daar hoorde ik flink beter mee dan met de nieuwe proeftoestellen. Toch merkte ik dat het geluid af en toe wegviel. Als ik dan een slikte of mijn keel schraapte, was het geluid weer op de gebruikelijke toon terug.

Dat doet vermoeden dat er toch iets meer aan de hand is en dat ik toch naar mijn oren moet laten kijken. We zagen gisteren al dat daar van alles mee aan de hand kan zijn. En het lastige toen was dat ik helemaal geen pijn aan mijn oor had met die oorontsteking. Daardoor heb ik misschien wel een paar maanden mee rond gelopen. Daar kom ik nooit meer achter maar het lijkt me wel handig mijn oren na te laten kijken. Dat heb ik weliswaar gedaan voordat ik laatst naar de audioloog moest. Toen was er niks aan de hand, maar dat is natuurlijk alweer een tijdje geleden. En die verkoudheid was best heftig. Het kan best dat die op mijn oren is geslagen.

Daarom lijkt het me verstandig om maandag even met huisarts te bellen. Met het testen van nieuwe toestellen wil ik wel graag weten of er met mijn gehoor zelf niets aan de hand is, of beter gezegd: niets extra’s aan de hand. Met het testen van hoorapparaten is het natuurlijk handig om te weten dat slechter horen daadwerkelijk met de toestellen te maken heeft. Gelukkig hoor ik nu met de oude toestellen wel gewoon goed en als het geluid weg valt – wat nog maar een paar keer gebeurd is – kan ik even slikken of op het oorstukje drukken en dan hoor ik meteen weer normaal. Hopelijk weten we maandag meer.

Het zou me op zich niks verbazen als iets met mijn oren aan de hand is want de eerste paar weten met de nieuwe toestellen, voor de verkoudheid, ging het wel goed. Even afwachten dus.

~~~

Afbeelding van shatishira via Pixabay

Ik hoor het nog net niet

Ik ben al een tijdje nieuwe hoorapparaten aan het testen. Tot nu toe heb ik het idee dat de toestellen net niet goed genoeg zijn. Ik mis te veel. Misschien dat ik nog wat bij kan laten stellen want ik had al meteen de toestellen wat harder laten zetten toen ik ze kreeg van de audicien. Maar ja, dan zit je één op één in een geluidsdichte kamer. Lastig om dan een vergelijking te maken met hoe je in het dagelijks leven hoort.

Maar vandaag blijk ik echt iets gemist te hebben doordat ik het niet heb gehoord. Daarna heb ik het volume wat harder gezet. Of dat helpt, moet nog blijken. Dat test ik nog even door. En ik mag nog een ander toestel proberen. Dus ik ben zeker niet de wanhoop nabij. Allesbehalve, ik weet dat dit wel goed komt. Het is alleen vervelend omdat het testen wat onhandig gaat. Vorige week was ik snipverkouden en hoorde ik sowieso helemaal niks. Ook niet de twee dag dat ik mijn oude toestellen in had. Daardoor wist ik in ieder geval dat het aan mijn verkoudheid lag dat ik niks hoorde.

Gelukkig ging die verkoudheid over. Daardoor hoorde ik wel beter maar de afgelopen dagen begon ik toch te merken dat het allemaal net niet goed genoeg is. Morgen toch even contact opnemen met de audicien om te overleggen. Op zich zal het wel lukken om goede toestellen te vinden want mijn gehoor bleek de afgelopen vijf jaar stabiel gebleven. Op een inzinking in 2023 na. Maar dat was niet zo gek: oorontsteking plus een verstopt oor, plus een half defect hoorapparaat. Dan ga je uiteraard vanzelf slechter horen. Het duurde enige tijd voor alle oorzaken boven water waren maar dat eenmaal het geval was en de klachten waren verholpen ging ik van een aanbeveling: “U komt in aanmerking voor CI’s.” naar: “Uw gehoor is stabiel gebleven.”

Waarmee ik maar wil zeggen dat het nog niet gemakkelijk is met dat gehoor van mij. Het luistert nauw. Maar het komt wel goed, dat is altijd mijn ervaring geweest.

~~~

Afbeelding van shatishira via Pixabay

Twee keer goed nieuws

De eerste inzichten van mijn uitstellogboek druppelen binnen, al ben ik er gisteren pas mee begonnen. Maar natuurlijk weet ik veel dingen stiekem allang en komen ze dan ook niet als een verrassing. Ik was eigenlijk van plan om deze week nog data te verzamelen voor het logboek. Maar waarom zou ik nog langer uitstellen als de patronen nu al duidelijk zijn. Ik kan alvast beginnen met ombuigen. En daar valt dan ook weer van te leren. Dat was juist het hele idee van het logboek.

Even nog iets anders van gisteren: ik heb twee keer in de week fysiotherapie omdat ik er vorig jaar oktober achter kwam dat ik niet meer zelfstandig op kon staan toen ik tijdens het wandelen struikelde. Gelukkig was ik in gezelschap en kon ik met flink wat hulp alsnog opstaan. Maar dat had ik natuurlijk zelf moeten kunnen, zoals ik dat in het verleden ook altijd had gekund.

Tot dat moment in het bos dus. Het was flink schrikken en ik heb meteen fysiotherapie aangevraagd. Eerst een paar maanden eens in de week en na Nieuwjaar twee keer in de week. Gelukkig kon ik al snel weer zelfstandig opstaan. Maar na een tijdje had ik een dipje en lukte het niet meer. Waarschijnlijk kwam dat dipje door een spierverrekking. Ik had namelijk thuis een keer geoefend met opstaan van de grond, maar had daarvoor geen warming up gedaan. Dat veroorzaakte waarschijnlijk die spierverrekking want bij de therapie doe ik wel altijd een warming up. Vandaar dat we aan thuis denken want zeker weten doen we het niet omdat de verrekking er niet in schoot maar ik die pas later opmerkte. Het heeft me in ieder geval geleerd om een warming up te doen als ik thuis aan de slag wil met oefeningen.

Gelukkig kon ik al vrij snel nadat de verrekking weggetrokken was, weer zelfstandig opstaan. Maar gisteren vroeg de fysiotherapeut ernaar. Ik had het al een tijdje niet meer gedaan dus ik was benieuwd. Maar het goede nieuws is dat het gemakkelijk ging. En het nieuws werd nog beter want over twee weken gaan we uitgebreider testen en als dan alles goed gaat, mag ik van twee keer in de week therapie terug naar eens in de week. Dan kan ik volstaan met thuis oefeningen doen. Dus ik ben heel benieuwd hoe het over twee weken gaat.

~~~~

Afbeelding van Steffi via Pixabay

Uitstellogboek begonnen

Vanaf vorige week ben ik naarstig op zoek naar ongeveer twee tot drie uur tijd per dag. Nu mijn boek afgerond en verschenen is en ik bezig ben met de promotie wil ik mezelf op schrijfvlak blijven uitdagen. Hoe ik dat ga doen, zeg ik nu nog niet. Dat komt binnenkort wel. Het heeft in ieder geval wel met mijn boek te maken. Dat uiteraard wel. Het is een cursus en er staat ongeveer twee uur per werkdag voor. En mijn tempo is soms wat trager, dus ik ben eigenlijk op zoek naar twee tot drie uur per werkdag.

Toevallig was ik al bezig met een anti-uitstelcursus van Leo Babauta. En die gaf in het filmpje dat ik gisteren bekeek als tip om een anti-uitstel logboek te starten om helder te krijgen waar en eventueel waarom je uitstelgedrag vertoon. Natuurlijk heb het aanmaken van dat document een dag uitgesteld. Maar vanmorgen heb ik het alsnog aangemaakt. Het is de bedoeling dat je iedere avond even vijf minuten je dag doorneemt om te zien wat je hebt uitgesteld, waarom en hoe je dat kunt vermijden.

Nu weten jullie dat ik goede ervaringen heb met dergelijke documenten en ik ben dan ook van plan voortaan dit anti-uitstellogboek in te vullen voordat ik mijn signaleringsplan invul. Zelfs al wordt dit document maar half zo effectief als mijn signaleringsplan, dan gaat het me veel tijdwinst opleveren. Tijd die ik dan in mezelf kan investeren en wel zo dat hopelijk ook anderen door profijt bij hebben.

Ik ben niet van plan om hier vaak op terug te komen, zeker niet in detail, maar misschien dat ik eens per week een korte evaluatie doe. Maar het leek me wel handig om dit voornemen te delen als stok achter de deur. Dat maakt het toch net wat echter. En daarmee wordt de kans dat ik dit alsnog laat versloffen hopelijk kleiner.

Met 1 ding veranderde ik alles, al ging het niet van de ene op de andere dag

Eigenlijk is het simpel: ik veranderde 1 ding in de manier waarop omging met mijn bipolaire stoornis en daarmee veranderde ik alles. Dat ding benoem ik duidelijk in mijn boek dus dat ga ik nu niet doen. Wel vraag ik me af waarom al mijn behandelaars dit ene ding over het hoofd hebben gezien. Het lag er nog nogal dik bovenop dat dat ding bij mij afwezig was. Terwijl binnen de ggz al jarenlang minimaal 1 techniek bekend was waarin dat ene in is geïntegreerd. Die techniek staat in mijn boek. Maar over die techniek hebben mijn behandelaars het nooit serieus met mij gehad. Waardoor ik lange tijd nooit over dat ene ding heb nagedacht.

En mijn behandelaars hebben het ook niet gezien. Kun jij je voorstellen dat een ggz-behandelaars bewust een fout maken? En dat ook nog eens bewust jarenlang volhouden? Dat kan ik me allemaal niet voorstellen. Ik ga er echt wel vanuit dat al mijn behandelaars naar eer en geweten hebben gehandeld. Maar het heeft mij en mensen in mijn omgeving dus wel gruwelijk in de problemen gebracht. Misschien wel onnodig.

Het doet mij een beetje denken aan de olifant in de kamer. Alleen schitterde mijn olifant door afwezigheid. Maar juist dat had op moeten vallen, want het druist behoorlijk tegen veel van wat je leest in boeken over bipolariteit. Daar moet ik de hand in eigen boezem steken. Ik had mezelf al jaren eerder in de materie kunnen verdiepen. Boeken genoeg waar het instond. Maar ja, als je naar de dokter gaat, verwacht je toch dat de dokter weet wat hij doet?

En dat is precies waar het bij mij behoorlijk schuurt. Ik heb tot nu toe nog geen bevredigend antwoord gekregen over mijn vraag naar dat ene ding. Vandaar dat ik probeer rond de promotie van mijn boek bij betrokkenen antwoord te krijgen op mijn vraag naar dat ene ding dat niet alleen in deze post steeds terugkomt. Toen ik dat ding eenmaal ergens anders had gevonden en implementeerde in mijn behandelaar, bleek het niet eens zo ingewikkeld te zijn. En misschien geldt dat wel voor meer mensen.

Ik weet heus wel dat niemand mij bewust in de problemen heeft willen brengen, maar er is wel iets mis gegaan, gezien de kennis die ik nu heb. En ik vraag me af of dit bij anderen ook misgegaan is. Dan zou bewustwording daarover veel mensen kunnen helpen. Het is namelijk iets wat elke dag terugkomt. En toen ik dat maar door had kreeg ik me toch een hoop inzicht in en controle over mijn bipolariteit. Ik denk dat veel meer mensen dat kunnen.

En ben je nou nieuwsgierig naar wat dat ene ding is: lees dan vooral mijn boek.

~~~

Afbeelding van Pete Linforth via Pixabay

Wat ik kan doen: aandacht vragen voor dagelijks reflecteren over je psychische gezondheid

Bipolaire stoornis_ signalen vroeg zien én bekijken

Een van mijn dagelijkse gewoontes is dat ik kijk wat Elja vandaag weer geschreven heeft. Ik heb haar al veel te lang niet meer gezien, misschien omdat #Blogpraat door corona een iets ander einde kreeg dan we hadden gedacht. Doet er ook niet toe. Wat er wel toe doet is dat Elja me regelmatig aan het denken zet. Misschien was zonder haar mijn boek er wel niet gekomen omdat ik een belangrijke bouwsteen voor mijn besluit voortaan anders met mijn bipolariteit om te gaan via haar vond.

Dus keek ik net weer op haar site. Er stond weer een verse blogpost klaar. Lees het maar. Ik wacht wel vijf minuten. Of langer 😉 Ben je er weer? Waar het mij natuurlijk om gaat is de vraag wat kun je doen?

Laat ik daar eens een blogpost aan wijden. We gaan even terug naar herfst 2019. Een halfjaar eerder had ik voor de zoveelste keer een manie gehad en was in een onderzoekstraject van psychiater in opleiding terechtgekomen. Dat had ook een halfjaar geduurd. Ze had ook nog met collega’s overlegd, maar haar conclusie was bepaald niet bemoedigend: “We weten niet waarom jij manisch wordt.” Daar kon ik het ongeveer mee doen.

Gelukkig deed ik dat niet en weer een halfjaar later kon ik bij wijze van spreken tot op drie cijfers achter de komma nauwkeurig vertellen waardoor ik iedere keer manisch werd. Hoe dat kon? Omdat ik antwoord vond op de vraag: hoe kan ik dit elke dag doen? En dat vervolgens consequent ging toepassen. De rest lees je maar in mijn boek. Dat kun je bestellen via je de links in mijn post van gisteren.

Wat ik dan kan doen is iedereen die ik ken binnen de ggz wijzen op mijn boek. Ik laat zien dat er wel degelijk wetenschappelijke onderbouwing is voor wat ik doe, al is het dan buiten de psychiatrie. En ik heb al de nodige psychiaters enthousiast gekregen. Een van vroeg me zelfs dit artikel voor PsychoseNet.nl te schrijven.

Maar er valt nog een wereld te winnen en dat kan ik doen. Ik weet wat voor ellende mijn bipolaire stoornis mij en mijn omgeving gebracht heeft. En ik doe iets met een middel dat breed ingezet wordt binnen de ggz, dus ik heb eens nagevraagd of ‘mijn methode’ ook elders nuttig kon zijn. Dat was waarschijnlijk het geval. Dat zou dus betekenen dat er nog meer werelden te winnen zijn. Psychische problemen zijn namelijk wel wat erger dan een gewoon griepje, al zie je het er van buiten niet altijd aan af.

Vandaag tien jaar geleden legde ik de basis voor mijn boek

Bipolaire stoornis_ signalen vroeg zien én bekijken

Vandaag precies tien jaar geleden was ik bij D-Day in Den Bosch, een dag georganiseerd door het Bob Evers Genootschap. Ik had eerlijk gezegd maar één Bob Evers gelezen, maar mijn medevertaler Roger is ook nogal actief binnen het zojuist genoemde genootschap. En die had dus een speurtocht uitgezet door Den Bosch, helemaal in het teken van Bob Evers en Willy van der Heide, de schrijver. Een hele middag lopen zoeken door Den Bosch. Eigenlijk vermaakte ik me prima met al die die hard Bob Evers fans, maar toen ik afloop de vraag kreeg of ik nog mee wilde bami pleuren, heb ik toch maar bedankt en ben ik naar huis gegaan.

En thuis gebeurde het. Ik las bij Peter de post Love moved me to write this for you, over een boek van Leo Babauta dat hij had gelezen en waarmee hij aan de slag wilde. Het ging om het aanleren van een kleine gewoonte. Babauta gaf zijn lezers een aantal opties, en Peter gaf die door op zijn blog. Omdat ik al de hele middag had gewandeld en omdat het mij dat voorjaar niet was gelukt om een wandelgewoonte aan te leren, koos ik voor de optie vijf minuten wandelen per dag. En dat doe ik tien jaar later nog steeds elke dag. En ruim meer dan vijf minuten.

Als ik er op terugkijk, was dat het moment dat alle veranderingen ten positieve begonnen. Ik ging nadenken over gewoontes, ik ging ze toepassen, bijvoorbeeld voor een omscholing tot webdeveloper. Én ik ging het gebruiken om de triggers van mijn manieën te achterhalen. En om voortaan elke dag na te denken of die triggers die dag aanwezig waren geweest of niet. Eerst alleen ’s avonds laat in mijn hoofd, later ook in Excel. Het is zo ongeveer het laatste wat ik iedere avond doe. En het heeft als voordeel dat dreigende signalen van een manie nog klein zijn op het moment dat ik ze opmerk. Juist omdat ik er iedere avond zeg maar twee minuten mee bezig ben.

En omdat dat allemaal zo goed ging, mijn behandelaars mijn strategie niet leken te kennen en omdat ik het nergens kon vinden in boeken, besloot ik zelf maar een boek te schrijven. Dat is net verschenen en via onderstaande links te bestellen.

Boek bestellen?

Het kost 17 euro en tenzij anders aangegeven komen daar nog verzendkosten bij.

De links gaan automatisch naar het boek.

En je mag me natuurlijk vertellen wat je van het boek vindt of een review achterlaten bij de webwinkels.

Waarom ik mij druk maak om gewoontes

Gisteren liet ik al zien dat er nogal wat ten positieve veranderde sinds ik actief ging nadenken als gewoonte. Ik denk simpelweg dat ik er nog steeds niet achter gekomen zou zijn wat de triggers van mijn manieën zijn, als ik van denken over mijn manische episodes geen dagelijkse gewoonte had gemaakt. Juist daardoor kwamen die verhalen prominent in mijn geheugen terecht en kon ik ze een halfjaar herkennen toen ze weer langs kwamen fietsen.

Ik betwijfel of ik dat ook zou hebben gekund als die gevoelens en gebeurtenissen niet zo stevig in mijn geheugen had geprent. Waarschijnlijk niet want ik werkte al zo’n twaalf jaar met een signaleringsplan waarmee ik amper ooit iets signaleerde. Het plan hielp mij niet echt. Het was uitgebreid maar ik kan me totaal niet meer in herkennen en kan me ook niet voorstellen dat ik er ooit iets in heb herkend. Ik kan me dat in ieder geval niet herinneren.

Maar naar dat signaleringsplan keek ik zelden en ook tijdens het maken, dacht ik er buiten de spreekkamer van mijn behandelaar zelden over na. Dat had tot gevolg dat het plan niet al te prominent in mijn geheugen werd opgeslagen. Ik stond daar nooit bij en ik heb ook niet het vermoeden dat er bij de ggz wel bij stilstonden. Wat we aan het maken waren, was eigenlijk niets meer of minder dan een aantal vellen papier waar wat opstond. Maar wat dan? Ik had geen idee. En wat ik er mee moest? Ook geen idee.

En geen behandelaar die ooit op het idee kwam mij uit te leggen wat nou precies het idee was. Dus zat ik opgescheept met een document waar ik helemaal niks mee kon of deed. Nou had ik ik dat natuurlijk kenbaar moeten maken. Helaas deed ik dat niet. En dat bracht me nogal in de problemen. Ik heb het vermoeden dat niemand binnen de ggz enig argwaan koesterde jegens mijn signaleringsplan.

En juist dat is nu onderdeel geworden van mijn missie: een pleidooi voor dagelijkse gewoontes binnen de ggz, voor korte dagelijkse signaleringsplannen die je van buiten kent en waarvan je punten kunt koppelen aan herkenbare gevoelens en gebeurtenissen. Kortom, een signaleringsplan dat duidelijk is en dat je de kans geeft iedere dag in te grijpen. Simpelweg omdat je er een gewoonte van hebt gemaakt er iedere avond over na te denken, twee minuten. Daarom schreef ik mijn boek.

~~~

Afbeelding van Andreas Fröhlich via Pixabay

Hoe dagelijkse gewoontes mij helpen

Het is bijna tien jaar geleden dat voor mij een grote verandering plaatsvond. Die kwam niet van het ene op het andere moment, ze kwam langzaam en het werd pas jaren later spectaculair. Maar het beginpunt laat zich wel duidelijk aanwijzen. En had uiteindelijk grote invloed op mijn leven. Vandaar dat ik daar vandaag en de rest van deze week bij stil sta. Want bijna tien jaar geleden ging ik nadenken over dagelijkse gewoontes en méér nog: ik ging ze toepassen op ongeveer alle belangrijke dingen in mijn leven. En dat had dus grote gevolgen. Ik ging dagelijks wandelen, ik ging dagelijks studeren voor een omscholing (en haalde de opleiding zonder al te veel moeite terwijl was voorspeld dat het moeilijk zou worden).

Er was meer: ik ging dagelijks herinneringen ophalen aan mijn manieën. Waarom zou je dat nou doen? Ben je gek geworden? Nou, niet bepaald. Ik kreeg het verhaal van mijn manieën helder en de herinneringen werden zo sterk dat ik een half jaar later op een zaterdagochtend iets herkende. Het leek sprekend op iets aan het begin van mijn vorige manie. En op iets aan het begin van de manie daarvoor en daarvoor. Kortom, ik had de trigger gevonden waar al mijn manieën mee begonnen. En eigenlijk ook de triggers voor mijn depressies, want die volgden op mijn manieën.

Via een dagelijkse gewoonte achterhaalde ik dus mijn triggers. En via een dagelijkse gewoonte ben ik daar nu alert op. Ik heb nog een milde manie gehad waar ik drie weken last van had, terwijl me binnen drie dagen na de diagnose duidelijk was hoe het toch nog mis kon gaan. In het verleden, vóór ik duidelijkheid had, kostte herstellen van een manie rustig anderhalf jaar omdat verzeild raakte in een depressie. En nu gaat het, afkloppen, al vijf jaar crescendo.

En dat allemaal dankzij dagelijkse gewoontes. Moet ik nog meer voordelen van dagelijkse gewoontes opsommen? Nou ja, voor mij zijn voordelen meer dan genoeg. Eindelijk weten waarom nou steeds manisch werd én weten wat ik moet doen om herhaling te voorkomen. Dat heb ik allemaal aan dagelijkse gewoontes te danken. Blij dat ik daar tien jaar geleden nieuwsgierig naar was. Het heeft me dus veel gebracht. Dingen die ik totaal niet verwacht had.

~~~

Afbeelding van John Hain via Pixabay