Het valt even niet mee, met die stomme handicap van me. Het lijkt misschien allemaal leuk en aardig, dat ik van mijn bipolaire stoornis iets heb kunnen brouwen dat ik onder controle heb. Maar in het kader van of je nou door de kat of door de hond wordt gebeten, meldt dan even vrolijk mijn lichamelijke handicap zich.
Eigenlijk meldt vooral het het simpele feit zich dat het complexer is dan het eruitziet. There’s more than meets the eye. Gelukkig valt er met mijn handicap prima te leven, maar er valt ook nog veel te leren. En voor dat leren, wil ik mijn blog gebruiken, als stok achter de deur.
Ik lees op het moment Feel the fear and do it anyway van Susan Jeffers. Die titel beschrijft het eigenlijk wel. Soms ben ik doodsbang van bepaalde aspecten van mijn handicap en toch weet ik dat ik het gewoon moet doen.
Vrienden vragen weleens: “Paul, hoe doe jj dat toch met 1 hand?” Dan vraag ik altijd: “Hoe doe jij dat met 2 handen?” Toch zit er een kern van waarheid in. En dat is een uitdaging die ik aan wil gaan. Omdat er nog wereld te winnen valt.
En dus herstart ik mijn blog voor de zoveelste keer. Ik wil de vraag hoe ik dat met één hand doe, nu toch eens serieus proberen te beantwoorden. Want het eerlijke antwoord is dat ik het ook lang niet altijd weet. En dan gaat hopelijk dat gevoel van balen ook weg. Van angst naar actie, dat is ongeveer de ondertitel van het boek van Jeffers. Hopelijk geldt dat ook voor mij. Het boek staat vol handige tips (had ik bijna ‘vol handicap’ geschreven).
Al met al weer blogzin. Het kan een mooie ontdekkingsreis worden en ik doe graag verslag. Reis je mee?
Bedankt voor het lezen.