Categorie: Gewoonte

Vanaf vorige week ben ik naarstig op zoek naar ongeveer twee tot drie uur tijd per dag. Nu mijn boek afgerond en verschenen is en ik bezig ben met de promotie wil ik mezelf op schrijfvlak blijven uitdagen. Hoe ik dat ga doen, zeg ik nu nog niet. Dat komt binnenkort wel. Het heeft in ieder geval wel met mijn boek te maken. Dat uiteraard wel. Het is een cursus en er staat ongeveer twee uur per werkdag voor. En mijn tempo is soms wat trager, dus ik ben eigenlijk op zoek naar twee tot drie uur per werkdag.

Toevallig was ik al bezig met een anti-uitstelcursus van Leo Babauta. En die gaf in het filmpje dat ik gisteren bekeek als tip om een anti-uitstel logboek te starten om helder te krijgen waar en eventueel waarom je uitstelgedrag vertoon. Natuurlijk heb het aanmaken van dat document een dag uitgesteld. Maar vanmorgen heb ik het alsnog aangemaakt. Het is de bedoeling dat je iedere avond even vijf minuten je dag doorneemt om te zien wat je hebt uitgesteld, waarom en hoe je dat kunt vermijden.

Nu weten jullie dat ik goede ervaringen heb met dergelijke documenten en ik ben dan ook van plan voortaan dit anti-uitstellogboek in te vullen voordat ik mijn signaleringsplan invul. Zelfs al wordt dit document maar half zo effectief als mijn signaleringsplan, dan gaat het me veel tijdwinst opleveren. Tijd die ik dan in mezelf kan investeren en wel zo dat hopelijk ook anderen door profijt bij hebben.

Ik ben niet van plan om hier vaak op terug te komen, zeker niet in detail, maar misschien dat ik eens per week een korte evaluatie doe. Maar het leek me wel handig om dit voornemen te delen als stok achter de deur. Dat maakt het toch net wat echter. En daarmee wordt de kans dat ik dit alsnog laat versloffen hopelijk kleiner.

Het is bijna tien jaar geleden dat voor mij een grote verandering plaatsvond. Die kwam niet van het ene op het andere moment, ze kwam langzaam en het werd pas jaren later spectaculair. Maar het beginpunt laat zich wel duidelijk aanwijzen. En had uiteindelijk grote invloed op mijn leven. Vandaar dat ik daar vandaag en de rest van deze week bij stil sta. Want bijna tien jaar geleden ging ik nadenken over dagelijkse gewoontes en méér nog: ik ging ze toepassen op ongeveer alle belangrijke dingen in mijn leven. En dat had dus grote gevolgen. Ik ging dagelijks wandelen, ik ging dagelijks studeren voor een omscholing (en haalde de opleiding zonder al te veel moeite terwijl was voorspeld dat het moeilijk zou worden).

Er was meer: ik ging dagelijks herinneringen ophalen aan mijn manieën. Waarom zou je dat nou doen? Ben je gek geworden? Nou, niet bepaald. Ik kreeg het verhaal van mijn manieën helder en de herinneringen werden zo sterk dat ik een half jaar later op een zaterdagochtend iets herkende. Het leek sprekend op iets aan het begin van mijn vorige manie. En op iets aan het begin van de manie daarvoor en daarvoor. Kortom, ik had de trigger gevonden waar al mijn manieën mee begonnen. En eigenlijk ook de triggers voor mijn depressies, want die volgden op mijn manieën.

Via een dagelijkse gewoonte achterhaalde ik dus mijn triggers. En via een dagelijkse gewoonte ben ik daar nu alert op. Ik heb nog een milde manie gehad waar ik drie weken last van had, terwijl me binnen drie dagen na de diagnose duidelijk was hoe het toch nog mis kon gaan. In het verleden, vóór ik duidelijkheid had, kostte herstellen van een manie rustig anderhalf jaar omdat verzeild raakte in een depressie. En nu gaat het, afkloppen, al vijf jaar crescendo.

En dat allemaal dankzij dagelijkse gewoontes. Moet ik nog meer voordelen van dagelijkse gewoontes opsommen? Nou ja, voor mij zijn voordelen meer dan genoeg. Eindelijk weten waarom nou steeds manisch werd én weten wat ik moet doen om herhaling te voorkomen. Dat heb ik allemaal aan dagelijkse gewoontes te danken. Blij dat ik daar tien jaar geleden nieuwsgierig naar was. Het heeft me dus veel gebracht. Dingen die ik totaal niet verwacht had.

~~~

Afbeelding van John Hain via Pixabay

Vandaag is het twee weken geleden dat ik na de zoveelste inzinking opnieuw begon met bloggen. Tijd voor een tussentijdse evaluatie want ik kan moeilijk iedere dag over mijn boek bloggen. Nou ja, dat kan ik wel maar dat wil ik niet. Toch denk ik wel dat ik dóór blog. Het levert me namelijk wel veel plezier op, daarom kom ik er ook steeds bij terug.

En ik heb nog zoveel te leren en zoveel mensen te helpen. Ik denk dat mijn blog daarin een rol kan spelen. Nadenken, accountability. Daar gebruik ik ook de Fearless Living Academy van Leo Babauta voor – waarom ik daarbij uitgekomen ben, kun je afleiden uit mijn boek. Dat kun je overigens hier bestellen. Die Academy bevalt op zich prima, maar rekenschap afleggen en nadenken in mijn moerstaal is ook prettig.

Om die reden wil ik dus doorbloggen. En er is nog een reden. Begin 2023 volgde ik een WRAP-cursus bij de ggz. (Wellness Recovery Action Plan). Dat was een leerzame cursus, hoewel niet helemaal dat wat ik had gehoopt. Maar de gereedschapskoffer voor een goed gevoel was een onderdeel dat me wel aansprak. Wat kun je iedere dag doen om je goed te voelen? Het is een vraag die me aan het denken zette, die ik beantwoordde en die ik toepaste. Alleen: de laatste tijd lukt het niet meer alle items iedere dag te doen. Ik denk niet eens dat het gereedschapskoffer zo is bedoeld, maar dat ik wel hoe ik het al tijd interpreteerde.

Natuurlijk heb ik bij veel van die acties een vijf-minuten variant, maar toch lukt het me de laatste tijd niet meer om al die acties te doen. En ik merk het aan hoe ik me voel. Ondanks dat ik hartstikke blij, opgelucht en trots ben dat mijn boek nu eindelijk is gepubliceerd, merk ik toch dat ik me net niet helemaal zo voel als ik gehoopt. Niet dat ik me slecht voel, allesbehalve, maar ik weet dat het nog een tandje beter kan.

Daar ga ik me dus de komende maanden op richten. Maanden om enerzijds de gewoontes goed stevig in te slijten en anderzijds omdat de promotie voor mijn boek waarschijnlijk een werk van lange adem zal zijn. En dat lijkt me als introvert al spannend genoeg, dus dan zit ik graag zo goed mogelijk in mijn vel. En die dingen die ik kan doen voor een goed gevoel zijn echt niet zo ingewikkeld. Ik weet dat ik het kan. Misschien dat er toch wat spanning zit of zat rond mijn boek. Maar ik weet ook dat er nog betere versie van mijzelf in zit. En die wil ik er graag uithalen want nu voel ik me af en toe wat schuldig dat het allemaal net niet lukt.

Terwijl ik met mijn boek volgens mij iets heel belangrijks te doen heb. Wat dat betreft is er niks om me voor te schamen. Ik doe gewoon mijn best en zie nog ruimte voor verbetering. Ruimte om een kleine inzinking te overwinnen. Misschien is het het ‘Is dit het nou?-effect’ van mijn boek. Wat ik in ieder geval heb geleerd is dat ik het in kleine stapjes moet doen. Dat houd ik op langere termijn het beste vol. Vandaar dat ik voor dit ‘verbeter mezelf’ traject een hele zomer uittrek. Ik zie allerlei kansen: als ik het maar gewoon doe. Niet te veel uitstellen dus. Vandaar dat ik morgen, aan het begin van de zomer begin 😉

~~~

Afbeelding van Sophie Janotta via Pixabay

Voordat ik mijn boek schreef over hoe ik omga met mijn bipolaire stoornis, had ik nooit iets gelezen over dat onderwerp. Achteraf is dat wel jammer want ik had er het nodige uit kunnen leren. Me misschien kritischer op hebben kunnen stellen ten opzichte van de keuzes die mijn behandelaars maakten. Lange tijd was ik helemaal niet met het onderwerp bezig omdat ik dacht dat het wel goed zou komen zo lang ik maar braaf mijn medicijnen slikte. En het ging ook lang goed. Tot het toch weer fout ging en we totaal niet begrepen hoe dat kwam.

En hoewel ‘de ggz’ samen met mij een serieuze poging deed om helderheid te krijgen lukte dat niet. Zelf had ik echter zo mijn eigen ideeën en gelukkig lukte het daarmee wel om meer controle te krijgen over mijn stoornis. Het lukt me tegenwoordig door medicijnen en door simpelweg elke dag vier vragen te stellen. En ik heb een methode waarmee ik die vier vragen heb gevonden.

Toen ik die ontdekkingen gedaan had had en mijn boek geschreven, begon ik wel belangstelling te krijgen voor de boeken die al geschreven waren. Als schrijver was ik toch benieuwd of dat wat ik had bedacht al eerder was bedacht. Dus ben ik gaan lezen over bipolaire stoornissen. Een stuk of vijftien boeken en sites. Machtig interessant. Je zou bijna denken dat aan mij een goed psycholoog verloren is gegaan.

Op de goede weg

En ik heb er van alles van opgestoken. Vooral ook dat ik op de goede weg ben zoals ik bezig ben. Wat ik echt zocht, kon ik echter niet vinden: ‘mijn’ methode. Ik heb het maar even tussen aanhalingstekens gezet, want in mijn stoutste dromen wordt het straks een methode voor iedereen. Want zoals het bij helpt, kan het misschien ook wel anderen helpen. Als ik het kan, waarom anderen dan niet?

Uit al die boeken kreeg ik de ik indruk dat er eigenlijk maar weinig methodes zijn waarmee je dagelijks je vinger aan de pols houdt van je bipolaire stoornis. Ja, er is de life-chart (de link geeft een voorbeeld van hoe een life-chart eruit ziet.) Ik gaf in mijn boek al aan dat het zonde was dat mijn behandelaars mij daar nooit serieus kennis hebben laten maken. Veel meer gebaseerd op dagelijkse gewoontes heb ik niet gevonden, of het nut wordt wetenschappelijk betwist.

En om er eens een metafoor in te gooien: bij het verduurzamen van huizen wordt toch ook niet alleen aan maar spouwmuurisolatie gedaan omdat er niet meer smaken zouden zijn. Gelukkig zijn die er wel omdat er in de loop der jaren steeds meer vernieuwingen zijn bedacht.

Ik krijg inmiddels de indruk dat veel mensen binnen de ggz ook enorm geïnteresseerd zijn in vernieuwingen, dus ik ben benieuwd waartoe dat gaat leiden.

~~~

Afbeelding van Enrique via Pixabay

Niet dat ik het nu elke dag ga hebben over het experiment rond hoe ik me voel en het al dan niet in staat zijn om alle cellen groen te kleuren, maar misschien wil ik er wel eens in de week op terugkijken en verslag van doen. Dat weet ik nog niet. Ik heb niet de indruk dat mijn gevoel iets met vinkjes te maken heeft, maar dat het wel te maken kan hebben met hoe ik mij voel rond mijn handicap, hersenbeschadiging, gehoor of bipolaire stoornis. Al zorgt dat laatste gelukkig voor steeds minder problemen. Meer daarover morgen. Wat ik denk dat me parten speelt, zijn deels ingesleten patronen zijn, gewoontes. Maar die kan ik dus doorbreken: eigenlijk begon daarmee de victorie op mijn bipolaire stoornis. Met het zichtbaar maken en vervolgens doorbreken van patronen.

De patronen die ik deze maand wil onderzoeken, zijn patronen die te maken hebben met zingeving. Je hebt vast wel ooit van de 5 times why techniek gehoord, bedacht door een zekere Toyoda, de oprichter van het Toyotacorcern. Ik heb het idee dat ik een diepere waarom heb, maar dat is een langetermijnproject waar ik al veel over heb geblogd en zal blijven schrijven. En ik hoop dat mijn boek ook nog ooit zal verschijnen. Dan weet je waar ik het over heb, mocht je daar nog aan twijfelen.

Mañana

Het grote probleem met dat onderwerp en met veel van de dingen op mijn gewoontelijstje is dat die dingen wel belangrijk zijn, maar niet urgent. Met andere woorden: lukt het vandaag niet, dan maar morgen. En morgen herhaalt dat patroon zich weer. De vraag is dus hoe ik de dingen uit mijn gewoontelijstje urgenter kan krijgen. Een optie die ik tegenkwam in Diep werk van Cal Newport is het ’s morgens op papier uitschrijven van je dagagenda en je daar dan ook aan te houden, en je agenda blijven aanpassen als er iets tussenkomt. En vaak staat er wel iets op de agenda wat urgent is maar voor mijn gevoel totaal niet belangrijk. Dan krijg ik het gevoel dat ik mijn tijd zit te verspillen en dat sijpelt dan toch door naar dingen die ik wel belangrijk vind. En daardoor voel ik me dan weer schuldig over voel.

Gelukkig staan er de komende tijd vooral dingen op de agenda die ik zelf belangrijk vind. En die agenda is wel iets wat me aanspreekt, ik had het gisteravond al uit willen proberen, maar ja, hoe worden die ideeën urgent? Ik zou alleen wel af willen wijken van het idee om het ’s morgens te maken, die planning. Ik doe het liever ’s avonds omdat je hersenen ’s nachts ongemerkt aan de slag gaan met die dingen waar je ’s avonds mee bezig bent geweest. Dat las ik althans in A mind for numbers van Barbara Oakley. Dus ik ga dadelijk een planning voor morgen maken en ga ook alvast nadenken hoe ik die planning dan wél urgent kan laten zijn. Ik ga het in geval vanavond uitproberen.

~~~

Afbeelding van DBU DirektesSehen via Pixabay

Gisteren schreef ik al dat ik in een Excel-document zowel mijn geestelijke gezondheid bijhoud als opschrijf hoe ik het doe met mijn gewoontes. Wat die gewoontes betreft was het nooit mijn bedoeling om die allemaal af te vinken. Ik sta tenminste nooit ’s morgens op met het doel nu eindelijk eens alles af te kunnen vinken aan het einde van de dag. Ik leef niet om vinkjes te zetten; ik leef om te leven, om te helpen, om te genieten, om me vrij te voelen.

Vrij van mijn lichamelijke handicap, vrij van mijn bipolaire stoornis, vrij van de hersenbeschadiging die beide heeft veroorzaakt, vrij van gehoorproblemen, vrij van zorgen. En zo kan ik nog wel even doorgaan, maar ik denk dat het plaatje wel duidelijk is. Dat lukt nooit helemaal, maar laatst merkte ik dat ik behoorlijk dicht bij een staat van ‘vrij zijn van’ verkeerde. En oh, wat voelde dat goed.

Tot ik vorige week toch geconfronteerd werd met iets waardoor mij duidelijk werd dat vrij zijn van zorgen rond mijn handicap even niet mogelijk was. Gelukkig is het allemaal goed afgelopen en was het natuurlijk een stuk minder erg dan ik vreesde. Zo gaat dat met dingen die je vreest, hè, ze willen nog wel eens meevallen.

Het viel dus mee maar zette me gisteren wel aan het denken

Hoe dan ook, ik voelde me eventjes minder lekker dan een paar weken geleden. Van zowel het ‘hoogtepunt’ als het ‘dieptepunt’ is me denk ik nu wel duidelijk hoe het heeft kunnen ontstaan. Ik zet ze tussen aanhalingstekens want deze punten hebben absoluut niets te maken met bipolaire hoogte- en dieptepunten. Het zit op dit moment nog heel erg veilig binnen de marges. Wat dat betreft is er geen reden tot zorgen. Maar iemand die mij goed kent, denkt dat ik door mijn bipolaire stoornis gevoeliger ben voor schommelingen van mijn gemoed, ook al vallen ze binnen de gezonde marges.

En daarom ben toch benieuwd of ik kan achterhalen waar die schommelingen vandaan komen. Misschien kan ik ervan leren. Zit er misschien een onvrede of onzekerheid onder? Kan ik er wat aan doen? Kan ik ervan leren? Vandaar dat ik mij in augustus een experiment gun: als een cel rood kleurt, noteer ik een maand lang waarom ik denk dat het mij niet lukte deze gewoonte uit te voeren die dag. Net als ik dat doe voor mij geestelijke gezondheid.

Hopelijk gaat dit experiment mij inzicht opleveren en zorgen voor een nog positiever gevoel want ik kan maar beter toegeven dat ik me van rode cellen bij gewoontes nooit veel heb aangetrokken. Alleen voel ik nu toch wel zo’n verschil dat ik het mezelf gun om een poging te wagen het verschil te verklaren. Ik heb door een gesprekje over mijn post van gisteren al een hypothese dus ik kom er morgen nog op terug.

En ik kom vrijdag nog even terug op hoe ik me voel over mijn bipolaire stoornis. Want daar voel ik me nu al een aantal jaren vrij van zorgen. En dat gun ik anderen ook.

~~~

Afbeelding van BulentYILDIZ via Pixabay