Een nadeel van mijn handicap is dat nogal eens val. Zo ook afgelopen zondag. Gelukkig kon ik zonder problemen weer opstaan, maar ik kan er niet omheen dat ik de laatste tijd vaak val. Maar afgelopen zondag was misschien anders. Ik was me er terdege van bewust dat ik net voor mijn valpartij afgeleid was. En ik denk dat ik daar de oorzaak van het vallen moet zoeken. Ondanks mijn handicap kan ik goed lopen, anders houd je geen dagelijkse wandelgewoonte van tien jaar vol. Jarenlang therapie helpt daar ongetwijfeld bij. Ik kan mijn gehandicapte rechtervoet optillen, ik kan de voet afwikkelen.
Toch is er een probleem: het is geen automatisme. Daardoor vergt het bewuste aandacht. En dat kan een probleem zijn, realiseerde ik me zondag. Ik moet bewust aandacht hebben voor wat ik met mijn rechterbeen doe. Wat ook niet helpt is dat ik moeite heb met het zien van diepte. Als ik niet goed oplet, mis ik daardoor oneffenheden in het pad waarover ik loop. Vooral in bossen is dat een probleem. Mijn handicap en slechtere zicht zorgt ervoor dat ik af en toe onzacht in aanraking kom met de grond.
Ik wil het wandelen niet opgeven, ik beleef er al jaren veel plezier en er blijken volgens recent onderzoek nog veel meer gezondheidsvoordelen aan te zitten dan gedacht. Afkloppen, maar gelukkig lopen mijn valpartijen tot nu toe goed af. Maar garanties heb ik natuurlijk niet. Toch heb ik hoop dat ik minder ga vallen.
Ik zei al: ik was me er zondag terdege van bewust dat ik afgeleid was. En dat is in mijn herinnering toch wel een terugkerend patroon: afgeleid zijn door iets in mijn gedachten of door de omgeving. En dan kan ik nog zo veel therapie hebben gehad, dat valt dan allemaal weg omdat de bewuste aandacht weg is. Dan loop ik eerlijk gezegd een stuk slechter. En dan loop ik dus een veel groter risico op vallen. Maar: het is niet zo dat ik meteen val omdat het moment dat ik mijn aandacht niet meer bij het lopen heb. Nee, ik kan dan nog best een tijdje lopen voor het misgaat, of het gaat zelfs helemaal niet mis. Hoe dan ook: ik heb tijd, ik kan ingrijpen op het moment dat ik me realiseer dat ik mijn aandacht er niet bij heb.
En dat brengt me bij mijn dagelijkse signaleringsplan voor mijn bipolaire stoornis. Doordat ik mijn signalen elke dag zie en afweeg, zitten ze dusdanig goed in mijn systeem dat ik ze haast live uit de lucht kan plukken als ze zich voordoen. Dus vroeg ik me af wat er zou gebeuren als ik dagelijks zou opschrijven wat er gebeurt onder het wandelen. Raak ik afgeleid? Belangrijker: kan ik mijn gedachten weer terugbrengen naar het lopen? En val ik dan minder? Dus maakte ik een nieuw signaleringsplan.
Dat levert me gezien eerdere ervaringen een hoop inzichten op. En hopelijk ga ik er ook bewuster door lopen. Het is wat vroeg, maar na vier dagen heb ik wel de indruk dat ik alerter loop. En daar is het me om te doen.
~~~
Afbeelding van Gerd Altmann via Pixabay