De waarde van blogs – afscheid #blogpraat

GoodbyeVanavond vierden we dat #blogpraat 10 jaar bestaat. En het was meteen de laatste keer. Toen ik de aankondiging van dit afscheid las, moest ik uiteraard terugdenken aan mijn kennismaking met #blogpraat. Dat was in de zomer van 2012. Ik was nog maar net begonnen met bloggen of ik kwam al een verwijzing naar #blogpraat tegen.

Dat zat zo. Ik was door mijn toenmalige werkgever naar een bijeenkomst gestuurd van de Nederlands Vereniging voor Slechthorenden. En daar was ook Jacob Jan Voerman. En die was erg enthousiast over bloggen, een enthousiasme dat ik kon begrijpen na een blog dat ik had geschreven voor ons bedrijfsblog.

Uiteraard ging ik Jacob Jans blog opzoeken en lezen. Laat nou een van de eerste reacties die ik las op op zijn blog afkomstig zijn van ene Elja Daae. Die kende van een bepaald artikel over Facebook bedrijfspagina’s. Ze bleek nog een eigen blog te hebben ook. Zo kwam ik dus al heel snel in mijn blogcarrière in aanraking met #blogpraat.

En ik viel met de neus in de boter want na afloop van letterlijk de eerste #blogpraat waar ik aan meedeed werd een tweetup aangekondigd. Daar ging ik dus naartoe en ik kan me als de dag van gisteren herinneren hoe gezellig het was. We bleven met ons vieren over op het zomerse Haagse terras: Guido (@HappyHotelier), Elja (@EljaDaae), de inmiddels Twitterloze Peter (toen nog bekend als @Petepel) en ondergetekende (@paul_vd_werf).

Dat is voor mij de echte waarde van blogs: het gevoel hebben de mens achter te leren kennen of juist andersom. Een blog mag passie voor een onderwerp laten zien en ik heb er vele voorbij zien komen in de jaren dat ik op maandagavond tussen 20:00 en 21:00 afstemde op #blogpraat. Leerzaam en inspirerend.

Wat een blog soms met mij doet en waar een blog echt waarde krijgt

Het mooiste aan blogs lezen vind ik toch dat ik een aantal posts heb gelezen die me echt tot actie hebben aangespoord.

Dat was een blog van Elja over de mooc Learning how to learn. Niet veel later begon ik aan een omscholing en moest ik vooraf een assessment doen. Het zou moeilijk, heel moeilijk worden, werd mij verteld. Dat viel mee, door die tips die ik in eerste instantie via Elja had opgedaan, ging het me veel beter af doen vooraf werd verwacht.

Dat was dus een post met impact maar de grootste impact had toch wel de post Love moved me to write this for you van Peter Pellenaars. Ik liet me uitdagen en wende me verschillende gewoontes en hielp me uiteindelijk zelfs van een bijwerking van medicijnen af waarvan mijn behandelaar zei dat het een bekend probleem was waar helaas weinig aan te doen viel.

Dat was dus buiten de kracht van blogs en #blogpraat gerekend.

Afbeelding door pasja1000 via Pixabay

Opnieuw met de neus in de studieboeken?

Eén van de mooiere dingen aan het feit dat ik weer een gewoontedier ben geworden is dat ik weer regelmatig lees. Ik speel nu met de gedachte om fictie af te gaan wisselen met zelfhulp-, studie- of managementboek. Ik ben alvast begonnen met het herlezen van A mind for numbers van Barbara Oakley. Ik heb het vier jaar geleden ook al eens gelezen maar ik heb toen geen strategie gebruikt om te zorgen dat ik het ook bleef onthouden.

Toch ben ik niet ontevreden met wat ik meegenomen heb uit het boek. Er zijn namelijk toch wel wat strategieën die ik wel geïntegreerd heb in mijn leren. Te weten:

  • Onthouden door gespreid te herhalen. Ik doe dat met Anki. Als laatste in de avond.
  • Dat heeft te maken met de 2 modi waarin volgens Oakley de hersenen kunnen werken. Eerst moet je een probleem aanpakken met de gefocuste modus – geconcentreerd nadenken. Dit moet je echter niet te lang achter elkaar doen. Nee, je moet ook je diffuse modus een kans geven. Dit is een manier van verwerken van informatie die je zelf niet merkt. Ongestructureerd, op de achtergrond tijdens ontspannen activiteiten als wandelen en slapen. In je slaap verwerk je namelijk wat je op een dag gedaan hebt. En als je iets kort herhaalt vlak voor je naar bed gaat, heb je de beste kans dat je iets onthoudt.
  • Ik probeer als ik studeer niet te lang in de gefocuste modus te blijven hangen maar ook de diffuse modus een kans te geven. Dit kun je bijvoorbeeld doen door niet op het laatste moment te beginnen met leren. Beide modi werken het best als je ruim op tijd begint. Studeer je pas de laatste avond dan krijgt de diffuse modus niet meer de kans om de gefocuste modus een herkansing. Dan zit je immers al te stressen op het examen.

Maar nu ik met het idee speel om de studieboeken weer op te pakken; web development en boeken over gewoontevorming, leek het mij handig om te beginnen met A mind for numbers. Voor web development kan ik mijn bestaande strategie van het maken van Anki opgaven blijven gebruiken maar ik benieuwd of ik uit het boek van Oakley ook een plan kan destilleren om niet alleen te onthouden wat ik in managementboeken of een zelfhulpboek lees maar ook te gaan en blijven toepassen. Anders heeft het denk ik weinig nut. Uiteindelijk is het toch het toepassen in de praktijk waar het om draait.

Ik doe op deze plek verslag van het proces. Je kunt op internet op diverse plekken lezen dat je 90 procent van wat je aan een ander uitlegt onthoudt. Dat geloof ik niet, maar ik geloof wel dat het helpt, zoals ook hier wordt beargumenteerd.

Gewoontedier

Soms heb je van die momenten dat je je realiseert dat je in de boekhandel hebt gestaan en dat je boek in de hand hebt gehad dat je helemaal beschrijft. Dat overkwam me vanmiddag tijdens het wandelen in het bos. Het boek bekeek ik een aantal weken geleden in de boekhandel op station Eindhoven, of station Eindhoven Centraal zoals het tegenwoordig heet. Ik had wat tijd over omdat ik een trein later naar huis nam, maar zag het boek pas vrij laat liggen en besloot het daarom niet af te rekenen. Die zin is natuurlijk polyinterpretabel: het boek bleef gewoon in de boekhandel en de volgende keren kon ik het niet meer vinden, helaas.

Maar ik weet hoe het heet en wie het heeft geschreven: het ging om het boek Gelukkig met gewoontes en is geschreven door Wendy Wood. En vanmiddag werd me dus duidelijk dat die titel mij op dit moment helemaal omschrijft. Wandelen, vertalen, lezen, programmeren; het is juist het dagelijkse eraan dat het makkelijk maakt en daardoor nog leuker. Want wat is er nu fijner dan leuke dingen doen? Juist, ja, dagelijks leuke dingen doen. Vandaar dat ik het iedereen gun: gelukkig (zijn) met gewoontes.

Wordt vervolgd…

Eerst wat achtergrondmateriaal lezen over boek en schrijfster. En waarschijnlijk het boek aanschaffen en lezen. In het Engels heet het boek overigens Good habits, bad habits.

Loslaten

Deze blogpost bevat geen uitgewerkte ideeën maar is juist een poging om tot begrip te komen. In november/december zat ik behoorlijk in de put. Het liep allemaal niet; ik was onzeker, er lukte weinig enz. Begin januari sloeg dat praktisch van de ene op de andere dag om. En ik heb het waarom daarachter nog niet kunnen verklaren. En toch lijkt me dat prettig om te weten.

Het gaat er namelijk om dat ik vaker in deze situatie ben geweest en het me toen steeds een half jaar tot maximaal anderhalf jaar gekost heeft. En doordat de situatie langer duurde, werd het ook erger. Niet dat die tijd volledig verloren is gegaan, maar prettig was anders. Ik ben dus heel blij dat ik deze situatie in twee maanden heb weten te keren, maar omdat het risico aanwezig is dat ik niet voor het laatst in deze situatie kom, wil ik er graag achter komen hoe ik dit nu heb opgelost zodat het een mogelijke volgende keer misschien nog wel sneller gaat.

Komt-ie

  • Begin januari realiseerde ik me pas echt dat ik me niet prettig voelde en dat dat misschien al twee maanden zo was.
  • Ik realiseerde me ook dat ik mezelf hiermee in de problemen bracht. Mijn prestaties op allerlei vlakken lieten te wensen over.
  • Dat kon voor mij negatieve gevolgen hebben.
  • Ik vroeg me af hoe erg ik dat zou vinden en kwam tot de conclusie dat ik dat ik die negatieve gevolgen op de koop toe zou nemen als er daardoor een einde zou komen aan mijn rotgevoel.
  • Tegelijkertijd realiseerde ik me dat dat waarschijnlijk niet zou helpen omdat de daardoor ontstane nieuwe situatie weer voor een rotgevoel zou gaan zorgen.
  • Ik merkte ook dat ik nog steeds plezier had in wandelen. Dat was belangrijk voor me omdat dat me duidelijk maakte dat ik niet depressief was. Dan heb ik namelijk helemaal nergens zin in. Gelukkig heb ik dat maar één keer echt meegemaakt.
  • Het besef dat ik plezier had in wandelen leidde ertoe dat ik er vertrouwen in had dat deze situatie omkeerbaar was. Dag na dag, dat kon weleens een deel van de truc zijn.
  • Omkeerbaar dus en de motivatie om de zaak te om te keren werd nog vergroot door de wetenschap dat ik mezelf in deze situatie alleen maar verder in de problemen bracht en dat was me de situatie dus ook weer niet waard. Ik kon me dus maar beter goed voelen, dan was de kans dat alles op zijn pootjes terecht zou komen groter.

Dat besef, dat het omkeerbaar was en dat ik met zo doorgaan niemand zou helpen en mezelf al zeker niet, al met al is dit denk ik ongeveer wat er begin januari tot mij doordrong, via het denkproces dat ik hier heb beschreven. Toen dat besef er ineens was, lukte het mij om de situatie te keren. Misschien kan ik deze blauwdruk/vragen in de toekomst inzetten maar ik hoop dat dat niet nodig is want ik schreef vorige week al dat ik ben begonnen met een soort life chart en doordat ik dus iedere dag een score geef, ben ik me hopelijk eerder bewust van problemen en kan ik sneller ingrijpen zodat ik deze vragen niet hoef te stellen.

Afbeelding van pieguz via Pixabay

Hopelijk is de cirkel rond

Cirkel

In een eerder blog schreef ik al dat ik op zoek ging wat er begin januari met me gebeurde dat ik me nu opeens zo goed voel terwijl ik me de maanden november en december juist beroerd voelde. Welnu, ik ga niet zeggen dat ik het definitieve antwoord heb gevonden. Daar is de ziekte waar ik al 21 jaar met enige regelmaat te maken heb te grillig voor. Dan heb je er jaren geen last van en dan ineens twee keer in een jaar.

Toch heb ik vertrouwen dat ik iets op het spoor ben. Ik heb een deel daarvan drie weken geleden al met mijn behandelaar besproken en volgens haar zat er wat in. Komende week weer een gesprek om te evalueren hoe het nu gaat. Benieuwd hoe zij er verder over denkt. Natuurlijk ga ik hier niet vertellen wat ik dan ontdekt heb. Ik ben geen medicus dus verwacht van mij geen advies, ook niet als mijn ‘methode’ om het maar eens zo uit te drukken ‘goedgekeurd’ wordt door de ggz. Ieder mens is anders dus wat voor mij werkt kan voor jou juist averechts werken.

Nu ik mijn disclaimer geplaatst heb, wil ik wel zeggen dat ik vertrouwen heb in wat ik nu doe. Het is een beetje van de ggz, een beetje van bevriende bloggers en een beetje van mezelf. Waarbij ik niet mag vergeten te vermelden dat dat beetje van mezelf ook gevoed is door gesprekken met mensen uit mijn directe omgeving.

Ik heb dus vertrouwen in wat ik nu doe, het voelt goed en wat het – onder andere – anders maakt dan zeg maar tot en met december is dat er een kort dagelijks evaluatiemoment in zit waarin ik indien nodig ook het waarom van die evaluatie vast kan leggen. Dit heeft twee voordelen: ten eerste kan ik dag na dag bekijken hoe ik me voel en kom ik niet zoals in november/december gebeurde achteraf tot conclusie dat er iets mis was maar kan ik juist eerder ingrijpen. Ten tweede kan ik eventuele oorzaken vastleggen zodat ik ze eerder kan bespreken en daardoor voorkomen dat ze tot escalatie leiden.

Dit alles vrijdag goed bespreken en dan met vertrouwen de toekomst in.

~~~

Afbeelding van Arek Socha via Pixabay

Waartoe ben ik op aarde?

Ooit, in mijn studententijd, las ik in een e-mailhandtekening het volgende citaat:

“I am here on earth to do good to others. What the others are here for, I don’t know.”

Het citaat werd, meen ik, toegeschreven aan de Britse 19e eeuwse auteur Anthony Trollope en is me altijd bijgebleven. Ik zag er de humor wel van in en vond dat het paste bij de man bij wie het in zijn handtekening stond. De man was namelijk vrijwilliger bij de blindenbibliotheek en las voor een lid van de I.B.A. Engelstalige Biggles-boeken in. En hij las voor op bijeenkomsten van onze vereniging. Prachtig, luister zelf maar.

Aan het citaat moet ik de laatste tijd nogal eens denken. Behalve dat ik er de humor van inzag, sprak het me inhoudelijk ook aan. Niet dat ik het als leidraad van mijn leven wilde nemen, dat zou sterk overdreven zijn maar in mijn eerste serieuze baan had ik het gevoel dat ik iets voor anderen betekende. Het liep niet helemaal goed af met mij en die baan maar juist dat andere helpen, lotgenoten zelfs, sprak me enorm aan. Daarom begon ik ook dit blog. Om anderen inzicht te geven in mijn beperkingen.

Mijn blog had echter zijn beperkingen – weinig bezoekers, bekendheid en ik stond er in mijn eentje voor en dat was en het oorspronkelijke plan achter dit blog niet de bedoeling. Om die reden zocht en vond ik aansluiting bij Onzichtbaar Ziek, waar ik twee jaar een maandelijkse column voor heb geschreven. Alle oudere blogs zijn door een koerswijziging van internet gehaald, maar het gaf mij veel steun.

Het punt is: ik wist waarom ik het deed. Anderen helpen met mijn uitgeschreven gedachten. Omdat ze voor herkenning zorgen of omdat ze tot nadenken stemmen. Ik schrijf dan wel voor mezelf, het is ook wat de ander ermee kan dat zo’n goed gevoel geeft. Dat realiseerde ik over mijn eerste baan en over mijn columns bij Onzichtbaar Ziek. En ik had bovendien de indruk dat ik er lotgenoten mee hielp. Het gaf een goed gevoel. En dat goede gevoel wil ik terug. Dus wil ik hier (en misschien ook offline) weer wat vaker een inkijkje in mijn denkwereld bieden en kijken of ik daarmee anderen en mezelf kan helpen.

De zon schijnt weer

zon

Ja, het is hier ook mistig en ja, het is hier inmiddels ook donker terwijl ik lekker warm binnen zit te typen. Een aantal dagen te laat want ik had me nog zo voorgenomen om elk weekend een blogpost te schrijven. Dan maar inhalen op woensdag.

Het lijkt er haast op dat mijn drang tot bloggen minder wordt als het beter met mij gaat. Want dat gaat het. De titel is figuurlijk bedoeld. Ik probeer nu een beetje te analyseren waarom het nu weer beter gaat dan het pak hem beet van begin november tot begin januari gegaan heeft.

Ik heb wel vermoedens in welke richting ik moet denken maar ik voel er nu eens niets voor om mijn denkproces op dit blog te delen. Ik heb namelijk het vermoeden dat er weleens meer mensen in hetzelfde schuitje kunnen en ik wil niet dat zij, mochten zij dit lezen, denken van: “Goh, volgens mij heb ik dat ook.” Of erger: “Verrek, die Paul die heeft XYZ als oplossing bedacht, laat ik dat ook eens proberen.”

Daar pas ik voor. Om drie heel eenvoudige redenen. Ter eerste heb ik vorig jaar dezelfde truc toegepast als nu en werd ik al vrij snel ziek. De omstandigheden zijn nu weliswaar anders, maar ik wil anderen niet klakkeloos aan iets blootstellen waar ze ook last van kunnen krijgen. Ten tweede is ieder mens anders, wat voor mij werkt hoeft dat niet te doen voor jou. En ten derde vind ik dat dit begeleid moet gebeuren, vanuit hulpverlening. Gezien de doelgroep die ik voor ogen heb, waarvan ik denk dat die mogelijk bij mijn ervaringen gebaat zijn.

Ik ben daarom nu dus bezig mijn verhaal van de afgelopen tijd offline vast te leggen. Wat is er gebeurd? Wat deed ik? Wat hielp? Waarom hielp het? Vragen die ik voorzien van een mogelijk antwoord wil voorleggen aan mijn hulpverleners. Zodat zij kunnen beoordelen of het zinnig is zodat ik het bij een mogelijke herhaling in kan zetten. En beoordelen of lotgenoten er ook baat bij kunnen hebben. Wat dat zou natuurlijk helemaal mooi zijn. En mocht men er iets in zien dan wil ik graag meedenken en -werken om mijn kennis zo goed mogelijk aan anderen beschikbaar te stellen. Ik ben heel benieuwd want zelf had ik veel van die opgedane kennis graag in het behandeltraject gezien.

Spannende tijden dus.

Afbeelding van stux via Pixabay

Wensen en doelen: bijstelling

12 januari schijnt de dag te zijn dat de meeste mensen hun goede voornemens opgeven, hoorde ik laatst op de radio. Ik ben niet van plan dat voorbeeld te volgen met mijn wensen en doelen voor dit jaar, want goed beschouwd zijn het wel goede voornemens.

Maar ik moet wel toegeven dat het niet zo soepel gaat als ik gehoopt had. Alleen het wandelen en lezen ging me goed af. De rest ging moeizaam. Dat heeft onder andere te maken met het feit dat ik te makkelijk in mijn luie stoel neerplof en dan redelijk passief naar de televisie ga gapen; al wilde ik er gelukkig wel Zij die moet sterven van David Lagercrantz bij pakken en dat zesde deel uit de Millenium-reeks heb ik inmiddels uit. Het volgende boek, waar ik vanavond aan ga beginnen is Kinderen van Amsterdam van Jan Paul Schutten met illustraties van Paul Teng. Ik ben benieuwd of dit boek me net zo goed gaat bevallen als Kinderen van Nederland van hetzelfde duo, dat ik vorig jaar las.

De anderen doelen leveren tot nu toe schamele resultaten op:

  • vertalen Mossyface: 1 hele pagina gecontroleerd;
  • oefeningetjes web development Anki: 0 dagen;
  • PHP 7 Solutions van David Powers: 2 dagen; inleiding en 2 hoofdstukken gelezen;
  • Learning Web Development van Jennifer Niederst Robbins: 2 dagen: inleiding en 1 hoofdstuk gelezen;
  • International Biggles Association: 3 dagen;

Wat ik het belangrijkste vind op dit moment is de vertaling van Mossyface en andere activiteiten die ik voor de I.B.A. onderneem; voor het controleren geef ik mezelf een deadline voor 1 maart; Anki kost me gemiddeld een kwartier per dag dus die gaat er ook weer in; verder alleen lezen en wandelen. En bij het wandelen is dat op werkdagen vaak de minimale uitvoering van de gewoonte, simpelweg omdat het al donker is wanneer ik thuiskom van mijn werk. Die minimale uitvoering bestaat dan uit het lopen van en naar het openbaar vervoer heen en terug naar mijn werk.

Begin maart bezie ik mijn wensen en doelen opnieuw. Misschien ga ik dan voor doelen ook wel minimale uitvoeringen zoeken; zodat de stap om te beginnen zo klein is dat dat in ieder geval geen belemmering is. Te grote doelen werken toch afschrikwekkend, merk ik. Maar eerst maar eens hiermee aan de slag.

PS: Tussen het schrijven en posten van deze blogpost heb ik het projectenlijstje voor het eerst ingevuld en dat viel niet tegen. Er stonden meer groene 1’tjes dan ik had verwacht. En ik heb nog een pagina Mossyface nagekeken. Plus Anki web development. En ik heb bedacht dat ik voortaan de dag wil afsluiten met de volgende sequentie: medicijnen, Anki, projectenlijstje afvinken, lezen en naar bed. Lijkt me mooi. En de vooravond voor Mossyface en Biggles.

Wensen en doelen voor 2020

Onmogelijk

Eigenlijk ben ik niet zo van de goede voornemens en vind ik dat je er op elk moment mee kunt beginnen maar het afgelopen jaar, anderhalf jaar, heb ik gemerkt dat ik toch moeite heb mijn voornemens in daden om te zetten. Vandaar dat ik voor dit jaar als extra stok achter de deur mijn wensen en doelen online zet. Laat ik beginnen met de wensen:

Wensen

  • Zowel in 20218 als in 2019 kreeg ik te maken met ziekte. Ik ben hopelijk dit jaar alerter en gebruik meer medicatie en ik hoop dat ik dit jaar gevrijwaard blijf van mijn ziekte.
  • Een tweede probleem met een bipolaire stoornis is dat je soms het gevoel hebt dat helemaal niks lukt. Dit overkwam me afgelopen december nog. Ik hoop dat ik over deze gevoelens eerder ga praten zodat ik ze voor kan blijven.
  • Een derde, gerelateerd probleem is dat me lustelozer voel dan voor de zomer van 2018 waarin het met mijn gezondheid voor het eerst in zes jaar misging. Over die lusteloosheid misschien in een later blog meer.

Dan nu de doelen

Deze zijn wat kleiner maar hebben deels toch te maken met wat ik hierboven schreef. Behalve dagelijks wandelen lukt het mij bijna niet om van dingen een dagelijkse gewoonte te maken. Voor dit jaar heb ik hulp ingeroepen van Elja’s projectenlijstje. Het is niet mijn bedoeling alle dingen die erop staan dagelijks uit te voeren maar ik hoop dat de groene eentjes me wel gaan stimuleren mijn doelen te behalen:

  • De vertaling van Mossyface eindelijk afronden zodat deze in het najaar gepubliceerd kan worden. Ik ben samen met een aantal partners in crime nu al anderhalf jaar met het boek bezig maar ziekte en gebrek aan (dagelijks) ritme gooit steeds roet in het eten. Vandaar dat het hoog op mijn prioriteitenlijstje staat.
  • 25 boeken lezen. Dit is misschien geen spectaculair aantal, maar ik haalde er vorig jaar maar 20. Ik heb vooral moeite om in het leesritme te komen.
  • Vaker bloggen; het streven is ieder weekend.
  • Blijven wandelen. Dat gaat al vijf jaar goed dit jaar.
  • Sinds de zomer van 2018 ben ik bijna zes kilo aangekomen. Die wil ik dit jaar weer kwijt.
  • Dit jaar is het vier jaar geleden dat ik begon aan mijn omscholing tot web developer en hoewel ik de kennis die ik in mijn opleiding opdeed in mijn huidige baan niet nodig heb, blijf ik het een interessant onderwerp vinden. Vanaf afgelopen augustus heb ik mij gericht op het onderhouden van mijn kennis uit de opleiding en dit jaar wil ik die kennis ook uit gaan breiden. Daarover vast meer in latere blogs.
  • Vroeger op de middelbare school was ik vooral goed in talen maar behalve met Engels doe ik er weinig meer mee. Dat vind ik jammer en ik ben van plan mijn talenkennis weer wat op te vijzelen; zeker omdat ik benieuwd ben naar Fluent forever van Gabriel Wyner. Wat hij schrijft lijkt op hoe ik met Anki heb gewerkt tijdens mijn omscholing. Inmiddels gebruik ik Anki weer om mijn kennis op te halen en ik ga het ook inzetten voor mijn verdere verkenning van het web development landschap. Maar omdat Wyners methode om nieuwe talen te leren hier erg op lijkt, wil ik zijn boek dit voorjaar gaan lezen en als het me aanstaat ook toepassen. Misschien ga ik wel een nieuwe taal leren en helpt dit me ook een beetje van mijn introverte karakter af. Wordt vervolgd.

Afbeelding van mohamed Hassan via Pixabay

Zen habits plan Mossyface: doorstart

Mossyface 1932

Er zijn nu 3 weken verstreken sinds mijn vorige update over mijn Zen habits plan Mossyface en het zijn niet de meest succesvolle weken geweest, vandaar ook dat er geen updates meer kwamen.

Ik had het liefste natuurlijk 21/21 dagen succesvol willen rapporteren maar dat zit er niet in. Eerder iets van 12/21, ik heb het niet precies bijgehouden. De reden dat het zo moeizaam ging, was dat er iets aan mijn zelfvertrouwen knaagde en flink knaagde. Dat schoot niet op, maar ik heb daar hulp voor gezocht en dat lijkt zijn vruchten afgeworpen te hebben. Ik heb weer vertrouwen in mezelf en durf de uitdaging van het Zen habits plan Mossyface weer aan.

Wel wil ik een kleine verandering doorvoeren; je kunt het ook een grote noemen. Ik wil van dertig minuten per dag naar twee keer dertig per dag Mossyface. De reden hiervoor was dat ik het voor 2012 – voor die ingrijpende manie en medicatieverhoging – ook zo deed en dat me toen altijd heerlijk beviel. Daarnaast zit in twee keer per dag meer dwang. Als ik één keer een half uur mag heb ik, merk ik, de neiging om het voor me uit te schuiven tot ik naar bed ga en sla ik dan over of pak ik nog gauw tien minuten mee in plaats van het beoogde half uur. En voel me daarna (de volgende dag) rot omdat het me niet gelukt is mijn doelstelling te halen.

Bij twee keer een half uur ben ik gedwongen om eerder op de avond te beginnen, of al overdag als ik vrij ben en kan ik tussendoor mooi een uurtje lezen. Op die manier hoop ik snel weer met plezier bezig te zijn met een hobby die me altijd enorm veel voldoening heeft geschonken. En laat nou voldoening dat zijn waar het vinden van je Waarom om draait.

Het zou een mooie drietrapsraket zijn: plezier in mijn werk, in mijn vertaling en met wat ik lees. Als dat geen gelukszalige blogs oplevert, dan weet ik het ook niet meer; ik vind het in ieder geval een mooi streven. Afijn, volgende week maandag de eerste resultaten; alhoewel dat ook al kan bij mijn verslag over mijn zoektocht naar mijn Waarom, eerder in het weekend.