Gisteren liet ik al zien dat er nogal wat ten positieve veranderde sinds ik actief ging nadenken als gewoonte. Ik denk simpelweg dat ik er nog steeds niet achter gekomen zou zijn wat de triggers van mijn manieën zijn, als ik van denken over mijn manische episodes geen dagelijkse gewoonte had gemaakt. Juist daardoor kwamen die verhalen prominent in mijn geheugen terecht en kon ik ze een halfjaar herkennen toen ze weer langs kwamen fietsen.
Ik betwijfel of ik dat ook zou hebben gekund als die gevoelens en gebeurtenissen niet zo stevig in mijn geheugen had geprent. Waarschijnlijk niet want ik werkte al zo’n twaalf jaar met een signaleringsplan waarmee ik amper ooit iets signaleerde. Het plan hielp mij niet echt. Het was uitgebreid maar ik kan me totaal niet meer in herkennen en kan me ook niet voorstellen dat ik er ooit iets in heb herkend. Ik kan me dat in ieder geval niet herinneren.
Maar naar dat signaleringsplan keek ik zelden en ook tijdens het maken, dacht ik er buiten de spreekkamer van mijn behandelaar zelden over na. Dat had tot gevolg dat het plan niet al te prominent in mijn geheugen werd opgeslagen. Ik stond daar nooit bij en ik heb ook niet het vermoeden dat er bij de ggz wel bij stilstonden. Wat we aan het maken waren, was eigenlijk niets meer of minder dan een aantal vellen papier waar wat opstond. Maar wat dan? Ik had geen idee. En wat ik er mee moest? Ook geen idee.
En geen behandelaar die ooit op het idee kwam mij uit te leggen wat nou precies het idee was. Dus zat ik opgescheept met een document waar ik helemaal niks mee kon of deed. Nou had ik ik dat natuurlijk kenbaar moeten maken. Helaas deed ik dat niet. En dat bracht me nogal in de problemen. Ik heb het vermoeden dat niemand binnen de ggz enig argwaan koesterde jegens mijn signaleringsplan.
En juist dat is nu onderdeel geworden van mijn missie: een pleidooi voor dagelijkse gewoontes binnen de ggz, voor korte dagelijkse signaleringsplannen die je van buiten kent en waarvan je punten kunt koppelen aan herkenbare gevoelens en gebeurtenissen. Kortom, een signaleringsplan dat duidelijk is en dat je de kans geeft iedere dag in te grijpen. Simpelweg omdat je er een gewoonte van hebt gemaakt er iedere avond over na te denken, twee minuten. Daarom schreef ik mijn boek.
~~~
Afbeelding van Andreas Fröhlich via Pixabay