Categorie: Gehoor

Mocht ik nog enige twijfel hebben gehad of mijn slechtere gehoor van de laatste tijd te maken had met mijn nieuwe hoortoestellen of met mijn oren zelf, dan is twijfel sinds gisteren weg. Ik had mijn proeftoestellen in en had ze harder gezet maar ik hoorde niet al te best. Lees: ik hoorde dat er gepraat maar dat was het. En omdat televisie best wel saai is als je niets verstaat of niet mee kunt lezen met ondertiteling, moest ik gapen. Plotseling hoorde ik weer als vanouds. Helaas duurde dat maar een paar minuten. Toen moest ik nog een keer gapen en ging het geluid weer uit.

En het is ook uit gebleven. Later met wandelen kon ik gelukkig nog net auto’s, fietsen en van mensen achter me horen horen dat ze praatten. Maar echt handig is anders. Het schopt ook mijn plannen danig in de war want ik wilde eigenlijk nog wat online cursussen gaan doen. En ik had voor gisteren eigenlijk gepland om alle cursusmateriaal eens door te luisteren. Helaas heeft dat natuurlijk weinig zin als ik niks hoor. Dat zal dus nog even moeten wachten.

Natuurlijk weet ik door mijn slechtere gehoor al een tijdje hoe belangrijk goed kunnen horen is, maar op momenten als deze word ik toch met de neus op de feiten gedrukt. Gisteren baalde ik er zo stevig van dat zelfs de zin om te bloggen en te lezen ervan over ging. Gelukkig heb ik uiteindelijk toch nog wat gelezen. Over wat ik lees, kom ik later misschien nog wel te spreken.

Hoe dan ook: het geluid staat bij mij nu echt even uit. En ik weet nu definitief dat het aan mijn oren ligt. Het is natuurlijk met het testen van nieuwe hoorapparaten wel een ongelukkig moment om oorontsteking te krijgen, vermoedelijk aan beide oren want er komt aan beide kanten wat prut uit. Dat had ik eerst toegeschreven aan oorstukjes die niet helemaal pasten, maar daar zal het dan toch wel niet aan hebben gelegen.

Wordt vervolgd.

~~~

Afbeelding van Clker-Free-Vector-Images via Pixabay

Het blijft nog even zoeken met mijn gehoor. Vanmorgen aan het ontbijt hoorde ik bijna niks. Zou dat toch nog een gevolg kunnen zijn van mijn verkoudheid van vorige week? Dus mijn oude toestellen in gedaan. Daar hoorde ik flink beter mee dan met de nieuwe proeftoestellen. Toch merkte ik dat het geluid af en toe wegviel. Als ik dan een slikte of mijn keel schraapte, was het geluid weer op de gebruikelijke toon terug.

Dat doet vermoeden dat er toch iets meer aan de hand is en dat ik toch naar mijn oren moet laten kijken. We zagen gisteren al dat daar van alles mee aan de hand kan zijn. En het lastige toen was dat ik helemaal geen pijn aan mijn oor had met die oorontsteking. Daardoor heb ik misschien wel een paar maanden mee rond gelopen. Daar kom ik nooit meer achter maar het lijkt me wel handig mijn oren na te laten kijken. Dat heb ik weliswaar gedaan voordat ik laatst naar de audioloog moest. Toen was er niks aan de hand, maar dat is natuurlijk alweer een tijdje geleden. En die verkoudheid was best heftig. Het kan best dat die op mijn oren is geslagen.

Daarom lijkt het me verstandig om maandag even met huisarts te bellen. Met het testen van nieuwe toestellen wil ik wel graag weten of er met mijn gehoor zelf niets aan de hand is, of beter gezegd: niets extra’s aan de hand. Met het testen van hoorapparaten is het natuurlijk handig om te weten dat slechter horen daadwerkelijk met de toestellen te maken heeft. Gelukkig hoor ik nu met de oude toestellen wel gewoon goed en als het geluid weg valt – wat nog maar een paar keer gebeurd is – kan ik even slikken of op het oorstukje drukken en dan hoor ik meteen weer normaal. Hopelijk weten we maandag meer.

Het zou me op zich niks verbazen als iets met mijn oren aan de hand is want de eerste paar weten met de nieuwe toestellen, voor de verkoudheid, ging het wel goed. Even afwachten dus.

~~~

Afbeelding van shatishira via Pixabay

Ik ben al een tijdje nieuwe hoorapparaten aan het testen. Tot nu toe heb ik het idee dat de toestellen net niet goed genoeg zijn. Ik mis te veel. Misschien dat ik nog wat bij kan laten stellen want ik had al meteen de toestellen wat harder laten zetten toen ik ze kreeg van de audicien. Maar ja, dan zit je één op één in een geluidsdichte kamer. Lastig om dan een vergelijking te maken met hoe je in het dagelijks leven hoort.

Maar vandaag blijk ik echt iets gemist te hebben doordat ik het niet heb gehoord. Daarna heb ik het volume wat harder gezet. Of dat helpt, moet nog blijken. Dat test ik nog even door. En ik mag nog een ander toestel proberen. Dus ik ben zeker niet de wanhoop nabij. Allesbehalve, ik weet dat dit wel goed komt. Het is alleen vervelend omdat het testen wat onhandig gaat. Vorige week was ik snipverkouden en hoorde ik sowieso helemaal niks. Ook niet de twee dag dat ik mijn oude toestellen in had. Daardoor wist ik in ieder geval dat het aan mijn verkoudheid lag dat ik niks hoorde.

Gelukkig ging die verkoudheid over. Daardoor hoorde ik wel beter maar de afgelopen dagen begon ik toch te merken dat het allemaal net niet goed genoeg is. Morgen toch even contact opnemen met de audicien om te overleggen. Op zich zal het wel lukken om goede toestellen te vinden want mijn gehoor bleek de afgelopen vijf jaar stabiel gebleven. Op een inzinking in 2023 na. Maar dat was niet zo gek: oorontsteking plus een verstopt oor, plus een half defect hoorapparaat. Dan ga je uiteraard vanzelf slechter horen. Het duurde enige tijd voor alle oorzaken boven water waren maar dat eenmaal het geval was en de klachten waren verholpen ging ik van een aanbeveling: “U komt in aanmerking voor CI’s.” naar: “Uw gehoor is stabiel gebleven.”

Waarmee ik maar wil zeggen dat het nog niet gemakkelijk is met dat gehoor van mij. Het luistert nauw. Maar het komt wel goed, dat is altijd mijn ervaring geweest.

~~~

Afbeelding van shatishira via Pixabay

Vorig jaar schreef ik al over mijn slechtere gehoor. Dat mijn gehoor drie en een half jaar geleden zo achteruit was gegaan dat ik flink sterkere hoortoestellen nodig had. En dat het er medio vorig jaar op leek dat het nog verder achteruit was gegaan.

Dat was voor mij reden om toch maar weer een traject in te gaan bij het audiologisch centrum. Maar ja, wachtlijst, ik kon pas in september terecht. Mijn vermoedens werden bij de tests wel bevestigd: mijn gehoor was flink achteruitgegaan. Ik kreeg zelf al voorlichting over cochleaire implantaten. Weliswaar hoef je niet meer zo heel slecht te horen om daarvoor in aanmerking te komen en zat ik aan de bovenkant, toch was het even slikken.

Sterker nog, ik schrok er flink van: zeker toen ik ook nog soloapparatuur kreeg. Maar die hielp wel. Er was alleen meer aan de hand want toen ik bij de audicien kwam om de soloapparatuur te bestellen, liet ik ook maar gelijk mijn oren nakijken. Dat was vreemd genoeg niet gebeurd bij het audiologisch centrum. En ik bleek rechts een flinke oorontsteking te hebben. Geen pijn van gehad, dus niet gemerkt.

Dus naar de huisarts: antibiotica. Kuur van een week, oorontsteking verholpen. Ook maar even het linkeroor laten bekijken: verstopt (inmiddels?) Weekje druppelen. Laatste dag van het druppelen: loopoor rechts. Ontsteking toch nog niet weg. Dus weer druppelen. Gelukkig bleek mijn linkeroor wel schoon. En een week later was het rechteroor ontstekingsvrij.

Ondertussen had ik echter wel zo mijn twijfels bij het linker hoorapparaat: ik hoorde het opstartmuziekje amper. Toen het niet meer aan mijn gehoor kon liggen hoorde ik het zelfs helemaal niet meer. Dus weer naar de audicien: het toestel doet het nog wel maar versterkt het geluid nog maar amper. Dat moet gerepareerd worden.

Anderhalve week later, we schrijven dan begin december, krijg ik het toestel terug en eindelijk hoor ik weer normaal. Net op tijd voor de grote test bij het audiologisch centrum medio december. Ik had de audiologe op de hoogte gebracht van mijn problemen en ze dacht de test van september weleens onbetrouwbaar kon zijn geweest. Ik dacht en hoopte hetzelfde.

Alleen ging de test medio december wegens ziekte van de audiologe niet door. Het werd 11 januari. En het nieuws was goed. Mijn oren waren allebei nog steeds schoon en vooral: mijn gehoor was vergeleken met drie jaar geleden niet verder achteruitgegaan. Wat ik in de praktijk al had gemerkt werd bevestigd. De vlag uit is misschien overdreven maar ik ben na driekwart jaar problemen wel meer dan opgelucht.

~~~

Afbeellding van PublicDomainPictures via Pixabay

Ik was van plan deze maand een uitgebreide dagelijkse terugblik op 2023 te doen en dan ook in één moeite door een vooruitblik op 2024 te maken, met plan van aanpak. Maar zoals wel vaker was ook hier de realiteit spelbreker. Concreet: mijn slechtere gehoor en mijn bipolaire stoornis.

Met dat gehoor worstel ik al een jaar of vier. De dertig jaar daarvoor was het slecht maar stabiel en te ondervangen met steeds beter wordende hoorapparaten. Een jaar of vier geleden kwam daar dus verandering in. Ik kan me een test herinneren in verband met mijn bipolaire stoornis. Die was eind 2019, begin 2020, in twee delen. De test werd mondeling afgenomen. Klein probleem: ik verstond regelmatig de vragen niet. Nog een klein probleem, als ik vroeg om de vraag nog een keer te stellen, kreeg ik te horen: “We mogen de vraag niet herhalen.” Nou, dan kan het antwoord blauw of geel zijn. Ik schoot dus niet al te veel op met die test en een klein halfjaar later bleek waarom: mijn gehoor was sterk achteruit gegaan en ik moest van een categorie 4 toestel naar categorie 5, de zwaarste.

Helaas bleek het probleem daarmee niet verholpen: mijn gehoor blijft achteruitgaan en ik besloot in april dit jaar dat ik het nou eens goed uit wilde laten zoeken. Helaas is dat een nog lopend traject: testen, bijstellen van de toestellen, toestellen schoonmaken, op de wachtlijst voor een uitgebreid onderzoek bij de audioloog, aanhoudende oorontsteking (gelukkig nu wel genezen), solo apparatuur (die gelukkig wel helpt) het andere oor verstopt, een hoorapparaat dat in reparatie moest omdat het het geluid nauwelijks meer versterkte. Na een test te horen krijgen dat je zo slecht hoort dat je in aanmerking komt voor c.i.’s – met de geruststelling dat de drempel voor toegang tot c.i.’s verlaagd is en dat mijn gehoor dus ook weer niet zó hard achteruitgegaan is.

Op herhaling, in de herhaling

Maar gezien bovenstaande problemen waren er twijfels of de eerste tests bij de audioloog wel betrouwbaar waren. Die moesten opnieuw en daar was ik op een maandag in deze decembermaand helemaal klaar voor. Sterker nog, ik was al bij het audiologisch centrum toen ik op mijn telefoon keek. Die had ik in het weekend op stil gezet maar daardoor had ik ’s ochtends een sms’je gemist waarin stond dat de afspraak niet doorging omdat de audiologe zich ziek had gemeld. 11 januari een herkansing…

Zo blijft het probleem met mijn gehoor dus voortslepen. We hebben ook al bedacht dat het misschien wel handig is er een k.n.o.-arts naar te laten kijken, maar het leek handiger om eerst betrouwbare testen van het audiologisch centrum te krijgen. Die k.n.o.-arts kan er dan ook nog wel bij. Net als dat andere punt punt wat ik noemde, mijn bipolaire stoornis, daar had ik het gisteren al over. Maar daar ben ik sinds begin deze maand een stuk positiever over. Het lijkt erop dat ik eindelijk de opening heb durven zoeken (en heb gevonden) waardoor ik het gevoel heb op een voor mij werkbare manier lotgenoten te kunnen helpen. Het is in ieder geval alvast een fijn gevoel deze feestdagen. Morgen daarover iets meer.

~~~

Afbeelding van kalhh via Pixabay

Bijna drie maanden niet geblogd. Ik had er mijn hoofd niet naar staan want ik voelde me behoorlijk verdrietig. Ik had tijdens deze bijna drie maanden soms het gevoel dat ik weliswaar meer controle heb gekregen over het ene, mijn bipolaire stoornis, maar dat iets anders dan weer de kop opsteekt. Ik heb het over mijn slechte gehoor. Dat blijft maar achteruitgaan en dat stemt me af en toe – zeg maar gerust: vaak – best wel somber.

Ik draag al vanaf mijn zevende hoorapparaten en jarenlang kon ik bij controles van het audiologisch centrum het nieuwste audiogram gewoon op het oude leggen. Het was hetzelfde gebleven. Ik ging dan per saldo iets beter horen omdat de techniek van de hoortoestellen weer vooruit was gegaan. Het spectaculairst was dat toen ik op mijn zeventiende overging van analoge naar digitale hoorapparaten. Ik wist soms niet wat ik hoorde.

Zo gingen jaren voorbij waarin ik mijn slechtere gehoor voor lief nam en ik blij was met iedere technische vooruitgang in de toestellen, denk aan richtingsmicrofoons. De laatste iets meer dan vijf jaar begon ik echter steeds meer problemen te krijgen. Ik moest mijn toestellen harder zetten om wat te kunnen verstaan, maar had soms het gevoel dat het niet hielp. Het dieptepunt wat dat betreft, was een test in twee delen, eind 2019 en begin 2020. Het was een mondelinge test en ik moest regelmatig navragen wat de mevrouw die de test afnam, zei. Maar: “We mogen geen vragen herhalen.” Dat zei ze zo vaak dat ik het verstond 😉 Het was om tureluurs van te worden.

Het bleek een voorbode.

Een klein halfjaar later zat ik weer bij het audiologisch centrum. De test wees uit dat mijn toenmalige categorie 4 toestellen niet meer toereikend waren. Dat verklaarde veel. Mij werd een toestel uit categorie 5 toestel aangeraden. Dat is een toestel uit de sterkste categorie. Het was behoorlijk schrikken, maar het hielp wel.

Toch had ik al snel weer twijfels. Door corona duurde het weliswaar bijna twee jaar voor ik mijn gehoor opnieuw liet testen, ditmaal door een audicien, maar helaas bleek mijn voorgevoel te kloppen, het was weer achteruitgegaan. Het schoonhouden van mijn oren en hoortoestellen bleek niet genoeg te helpen.

Dit voorjaar had ik iemand op bezoek en ik kreeg achteraf van mijn huisgenoot te horen dat ik bijna had zitten schreeuwen. Hoorapparaten (lees: vooral het microfoontje) schoon laten maken en een gehoortest bij de audicien. Ditmaal gaf ik bij een bepaalde toonhoogte zelfs geen respons, kortom daar hoorde ik niets meer. Schrikken dus en een reden om toch maar weer naar de audioloog te gaan. De audicien had weliswaar de toestellen bijgesteld en dat hielp, maar voor hoelang? Ik wilde dus een second opinion van een audioloog. Hoe dat tot nu toe ging, en wat ik daarbij voelde, vertel ik morgen want ik ik merk dat ik het bloggen heb gemist en dat het me inderdaad goed doet om dit verhaal toch maar te vertellen.

~~~

Afbeelding van Gordon Johnson via Pixabay

Met mijn experiment gaat het de goede kant op maar dat kan ik helaas niet van alles zeggen. Het heeft gelukkig een keer niets met mijn bipolaire stoornis te maken maar met mijn gehoor. Drie jaar geleden, toen ik na vijf jaar weer recht had op nieuwe toestellen, bleek bij de test van de audioloog dat mijn gehoor in vijf jaar zo hard was achteruit gegaan dat niet meer kon volstaan met een categorie 4 hoorapparaat, maar toestellen nodig had uit de zwaarste categorie, categorie 5.

Het jaar daarna heb ik het vanwege corona niet laten testen, maar vorig jaar werden mijn vermoedens bevestigd: mijn gehoor was verder achteruit gegaan. Dat betekende dat ik nog meer moet letten op het schoon houden van de toestellen en het vervangen van de slangetjes. Ik kom dan ook regelmatig bij de audicien.

In april was ik er voor het laatst. De avond daarvoor had ik bezoek en het viel zelfs mij op dat ik hard had gepraat. Meestal een teken aan de wand. Gelukkig konden de toestellen wel weer schoongemaakt worden waardoor ik weer beter hoorde. Dat effect bereik ik ook ongeveer met jaarlijks mijn oren uit laten spuiten in de winter.

Vorige week leek het me nodig om mijn gehoorapparaten weer na te laten kijken. En omdat dat niet meteen ging: een afspraak maken voor een gehoortest. Vanmorgen was het zover. En inderdaad, vooral rechts was mijn gehoor achteruitgegaan. Gelukkig was er ruimte om mijn huidige toestellen bij te stellen en heb ik, en ik niet alleen, nu het idee dat ik weer beter hoor.

De vraag is alleen: voor hoelang? En kan ik er nog wat meer aan doen? Wordt vervolgd dus. Ik vind dit echt lastig: ik heb geen controle. Goed, ik kan mijn toestellen goed (laten) onderhouden, maar als het gehoor zelf achteruitgaat, dan wordt het lastig. Het kan nog opgevangen worden door de techniek, maar we hebben vanmorgen uiteraard mijn gehoor zonder hoorapparaten gemeten.

En de uitslag was duidelijk. Ik heb nu al grote moeite om dingen te verstaan in groepen. Gelukkig is veel van mijn communicatie getypt en ben ik voor nu weer even gered tijdens gesprekken. Maar ik herhaal: voor hoelang?

Het doet me ergens toch denken aan mijn bipolaire stoornis. Die lijk ik onder controle te hebben gekregen, deels door eigen toedoen. Maar met mijn gehoor heb ik het idee dat ik minder controle heb, dat het maar afwachten is hoe mijn gehoor zich ontwikkelt, en of dat te ondervangen blijft met het bijstellen van hoorapparaten.

Eerst dacht ik nog: wat moet ik daar nou weer mee: #WOT niet-storen? Maar al snel werd het me duidelijk. Ik heb regelmatig niet-storen-momenten. En het heeft ook nog eens met mijn beperkingen te maken. Alleen al deze week twee voorvallen.

Maandag had ik een verjaardag. Die conona-verjaardagen waren maar balen. Toch waren ze voor mij niet eens zo heel onhandig. Dat bleek maandag. Weer met meer mensen bij elkaar: het was me al eerder opgevallen, dat dat voor mij niet handig is. Sterker nog, ik weet het al jaren. Het is een terugkomend fenomeen en dat het tijdens corona eindelijk eens niet speelde, beviel me eigenlijk wel. En het heeft allemaal met niet storen te maken.

Al die mensen, al die stemmen door elkaar heen. Het is voor mij ondanks mijn gehoorapparaten vaak haast ondoenlijk van die brij verstaanbare chocola te maken. Ik heb al de grootst mogelijke moeite om de buurman of buurvrouw te verstaan. Mijn hoorapparaten hebben tegenwoordig wel richtingsmicrofoontjes maar hoe drukker het is, hoe eerder die dingen dienst lijken te weigeren. En dan probeer ik een interessant gesprek te volgen, maar moet ik helaas regelmatig ‘niet storen!’ roepen. Helaas denk ik het dan alleen maar: iedereen behalve de spreker die ik wil volgen: even koppen dicht! Zodat ik wat kan verstaan. Om beurten praten, niet door elkaar heen! Ik hoor dan namelijk van alles behalve dat wat ik wil horen, namelijk de woorden van mijn gesprekspartner(s).

En gisteren had ik weer zoiets bij de hand tijdens de boeiende en interessante bijeenkomst van de cursus ‘Wijzer Werken Met Ervaring. We hadden een opdracht gemaakt en moesten we nabespreken met degene die naast je zat. Dat werd dus een kakofonie. En ik dacht regelmatig: niet storen! Met vragen om herhaling is het uiteindelijk toch goedgekomen. En ik merkte gelukkig dat anderen er ook last van hadden. Ik was al weer bijna vergeten hoe dat ging, maar ik ben wel blij dat het zich vanzelf oploste.

Toch was het een moment van: oh ja, die handicap heb ik ook. Ik kan me herinneren dat dit ook school ook altijd de nodige moeite kostte. Bij opdrachten in paren. Maar ook in de pauzes was het behelpen. Gelukkig dat het gisteren alleen wat doorzettingsvermogen vergde om het op te lossen. Dat geeft deze burger moed, want dit type doorzettingsvermogen is nou net niet mijn sterkste punt. Dus ik hoop dat ik daar gisteren wat stappen in heb gezet. Deze #WOT helpt ook bij dat proces, merk ik.

~~~

Afbeelding van Amy Z via Pixabay

Vandaag kon ik dan eindelijk mijn nieuwe rechter oorstukje op gaan halen bij de audicien. Hoewel ik in die kleine drie weken dat ik noodgedwongen maar één hoorapparaat in had, best goed hoorde, merkte ik dat ik in sommige situaties toch extra gehandicapt was. Maar twee hoortoestellen in doen, was gewoon geen optie. Ik hoorde het zelf niet, maar ik heb me laten vertellen dat het klonk als het fijnknijpen van een blikje frisdrank. En dat continu.

Dus ik was vanmiddag toch wel een beetje gespannen of het nieuwe oorstukje wél goed zou passen. Ik heb in het verleden gehoord dat ik rechts een nauwe gehoorgang heb waardoor oorstukjes lastig blijven passen. Je oren blijven namelijk je hele leven groeien, of beter gezegd: de vorm van je oorschelp blijft veranderen. Vandaar dat ik dit probleem nu had en dat ik de afgelopen drie weken vier keer bij de audicien ben geweest.

Ik was me ervan bewust dat het ook een ander probleem kon zijn en dat er misschien aan de instellingen voor het gehoor zelf gesleuteld moest worden. Ik hoopte dat dat niet nodig zou blijken. De spanning werd nog even verder opgebouwd want ik was te vroeg. Maar toen ik aan de beurt was en het nieuwe oorstukje aan het hoorapparaat zat, heb ik allerlei bewegingen gemaakt met mijn mond en de audicien heeft flink met haar handen bij mijn oren lopen zwaaien, maar we hoorden allebei geen gefluit.

Dat was een hele opluchting en het gaf me ook de moed om te zeggen dat er links ook een probleem was. De afgelopen maanden was tot twee keer toe bij kriebelen in mijn oor het slangetje losgeschoten dat het oorstuk verbindt met het hoorapparaat. Het toestel hing los in het oor. We zagen al snel wat er aan de hand was: het verbindingsstukje tussen oorstuk en slangetje zat los. We kregen het tot twee keer toe thuis gerepareerd maar het leek me vandaag – nu ik niet meer het risico liep zonder toestellen te komen te zitten – handig om er wat van te zeggen. Gelukkig bleek het eenvoudig te verhelpen met een nieuw verbindingsstukje dat vastgelijmd werd.

Als klap op de vuurpijl liet ik de instellingen van mijn linkertoestel bijwerken op basis van het gehoorverlies dat in juli was geconstateerd maar waar ik toen niets aan had laten doen omdat het schoonmaken van de microfoontjes ook al veel hielp. Maar ik moet inmiddels toegegeven dat ik met deze nieuwe instellingen nog beter hoor, al vertekent het natuurlijk wel dat ik een hele tijd maar één hulpoor heb gehad in plaats van twee. En mijn huisgenoot heeft ook nog geen gefluit gehoord

Al met al heb ik hiermee en met mijn onderzoekingen naar uitstelgedrag het gevoel dat ik klaar ben voor de cursus ervaringsdeskundigheid van de ggz die morgen begint.

~~~

Afbeelding van Clker-Free-Vector-Images via Pixabay