Motivatie

Dat was even schrikken gisteren, zo erg dat ik zelfs verkondigde dat de lente over een week zou beginnen. Dat is natuurlijk pas over twee weken. Maakt ook niet uit. En wat dat schrikken betreft: vandaag is het stof neergedaald en is het allemaal niet zo erg als het lijkt. Om er nog maar een cliché tegenaan te gooien, uit zoiets kun je alleen maar sterker uitkomen. Daar ga ik dan maar van uit.

En natuurlijk valt mijn leed dat eigenlijk geeneens leed was, maar gewoon iets wat me even rauw op het dak viel in het niet bij alle ellende die de mensen in Oekraïne nu moeten doorstaan. Na Joegoslavië in de jaren negentig gaat het nu dus weer mis in Europa. Ik probeer het zo goed mogelijk te volgen allemaal, maar ik vind het tegelijkertijd lastig. Ik begrijp gewoon niet wat iemand bezielt om een een ander land binnen te vallen. Er is simpelweg geen excuus of reden om een ander land binnen te vallen.

Daarom vind ik het moeilijk te bevatten. We volgen het hier op de voet maar dat ik een Einzellganger en binnenvetter ben, helpt er niet aan. Ergens zou ik de barricaden op willen, maar zo ben ik niet. Dan maar Giro555. Maar zoals ik tegen mijn werkgever zei: ik probeer toch te helpen wie ik helpen kan. En misschien is mijn boek wel die manier. Dat besef komt steeds duidelijker binnen. Nee, het wordt geen wereldwijde bestseller,dat weet ik natuurlijk ook wel en schreef ik al eerder, maar op kleine schaal is het ook al heel mooi.

Natuurlijk ga ik me inzetten om mijn boek bereik te geven maar ik ga de verwachtingen niet opkloppen. Maar nu Oekraïne brandt, wil ik steeds meer helpen. En dat ga ik doen ook. Ik ga deze week eerst maar eens aan mijn eerste proeflezer vragen of ze het hele boek inmiddels heeft gelezen zodat ik weer aan de slag kan.

~~~

Afbeelding van Henning Westerkamp via Pixabay

Pak ik mijn boek weer op of nog niet?

Morgen had ik weer verder willen gaan met redigeren van mijn boek maar ik ben er nog niet helemaal uit of ik dat ook daadwerkelijk ga doen. Er zijn wat dingen tussengekomen die ook belangrijk zijn en die dus ook aandacht vragen. Ik weet alleen op voorhand nog niet hoeveel tijd die aandacht mij gaat kosten dus dat moet ik komende week bekijken.

Ik heb in ieder geval voor mijn boek al een paar belangrijke aanwijzingen gekregen waar ik absoluut mee vooruit kan en wil omdat het boek er denk ik beter van wordt. Die ga ik wel opvolgen maar dat gaat wat tijd kosten omdat ik het hele boek hardop aan mezelf moet voorlezen om de meeste kans te maken dit euvel te verhelpen. Nu weet ik dat hardop voorlezen sowieso geen kwaad kan en eigenlijk had ik het allang moeten doen maar ik doe het te weinig. Mea culpa.

Dat betekent dat ik er ook nog meer tijd voor moet uittrekken dan ik had verwacht en gehoopt. Kan geen kwaad als het er beter van word en leuk en leerzaam ga ik het ook vinden maar het is even de vraag wanneer ik er de tijd voor ga nemen. En mijn eerste proeflezer van zeg maar de tweede ronde heeft nog geen commentaar geleverd op het hele boek dus ook daar twijfel ik. Ik had geen deadline afgesproken dus ik vind het wat lastig om nu navraag te doen. Gelukkig kan ik alvast aan de slag met de tip van het hardop lezen. Net als met de tip over de namen van de personen die in het boek voorkomen. Ik kan dus vooruit. Maar is het handig om nog even te wachten en dan alles in één keer door te nemen, of nu alvast beginnen, terwijl ik nog niet weet of ik tijd heb? Tijd, of beter gezegd: geconcentreerde aandacht. En bij die tijd heb ik mijn hernieuwde blogdrift nog niet eens bij gerekend.

Ik slaap er nog minimaal een nachtje over en volgende week maandag begint bovendien de lente. Dat zou ook een symbolisch moment kunnen zijn om mijn boek weer op te pakken.

~~~

Afbeelding van Michal Renčo via Pixabay

Bloggen, lezen en wandelen

Bloggen, lezen en wandelen, dat gaat hopelijk mijn nieuwe dagelijkse ritueel worden. Wandelen lukt me al bijna zeven jaar vrijwel dagelijks, dat bloggen en lezen gaat me een stuk moeilijker af, maar toen ik gisteren besloot dagelijks te gaan bloggen, toegegeven: voor de zoveelste keer, realiseerde ik me meteen dat ik ook graag weer dagelijks lees. Ook hier een moeizaam verleden maar zoals Queen al zong in I want to break free: “I’ve been married for the fourth time, but I know this time it’s for real.” Dat dus.

Ik ga met de flow en ik ga ik er ook al mijn kennis instoppen die ik heb opgedaan over gewoontes, want dit gaat me lukken. Ik weet niet hoe lang ik deze drie dingen elke dag vol ga houden, maar ik ga ervoor doen wat ik kan. Want er valt nog zo veel moois te lezen of te herontdekken, prachtige wandelingen te maken zoals vandaag langs de Mariapeel waar we een nieuw oorlogsmonument tegenkwamen ter herinnering aan in de Peel neergestorte RAF-vliegers. Mooi en indrukwekkend. Zie afbeelding.

Zo ontdek ik vaak als ik wandel iets nieuws. In de omgeving of in mijn gedachten omdat ze letterlijk alle kanten opgaan wanneer de grond onder mijn schoenen voorbijgaat. Hetzelfde heb ik met lezen. Dat is voor mij ook een ontdekkingstocht. Dat kan in de vorm zijn van iets wat ik wil weten als ik non-fictie lees. Zoals ik me nu wil laten meevoeren door de wereld van Franse levenslied via het boek Chansons! van Matthijs van Nieuwkerk en Rob Kemps. Omdat ik van de Franse taal houd maar er te weinig mee doe. En rust roest. Dus wil ik mijn Frans weer ophalen, maar daar kom ik binnenkort ongetwijfeld terug.

Ook van fictie kan ik enorm genieten, zoals van De brief voor de koning van Tonke Dragt. Vroeger wil ik gek op op kastelen en ridderverhalen gaan er dus gretig en dit boek smaakte absoluut naar meer. Meer van Tonke Dragt en meer van de middeleeuwen.

En omdat lezen mee zo veel heeft gebracht, de Biggles-vertalingen om nog maar iets te noemen, vind ik het zonde dat het me zo veel moeite kost om er een dagelijkse gewoonte van te maken. Vandaar dat ik nu bedacht heb om het te koppelen aan bloggen. Gisteren en vandaag is het in ieder geval gelukt. Voorlopig concentreer ik me als dagelijkse gewoontes op wandelen, bloggen en lezen.

De deur gaat dicht en zo meteen weer open

Nog 2 uur en 7 minuten tot februari op het moment dat ik dit tik. Januari is voorbijgevlogen. Alle dagen gewandeld, dadelijk nog een stukje lezen en dan heb ik al alle dagen wat opgestoken van een boek. 26 dagen geblogd. Kortom, niks te klagen. Of toch wel?

Nog even niet want mijn eigen boek over hoe ik om heb leren omgaan met mijn bipolaire stoornis is naar proeflezers gegaan. Dat is dus spannend. Maar ik zal mijn geduld oefenen want ik weet uit ervaring dat het wachten de moeite waard zal zijn.

Een groot deel van mijn vrije tijd de komende maanden zal gericht zijn op bloggen en een betere schrijver worden. Daar ben ik deze maand natuurlijk ook al mee bezig geweest maar ik denk dat er nog een aantal slagen te maken zijn. En die slagen wil ik maken. Natuurlijk, Kitty’s Blogpro cursus zal best betere resultaten opleveren dan mijn geploeter in mijn eentje met haar boek Stijl en Blogbasicis maar ik verdien mijn geld niet met schrijven dus is die Blogpro me wat te duur. En ik vrees dat ze me niet zomaar zou aannemen.

Maar de laatste keer dat ik een opleiding volgde had ik het succes voor een groot deel te danken aan de tijd die ik er zelf in stopte, thuis. Buiten de lesuren om. En dat kan ik dus nog een keer. Oefenen, oefenen en nog eens oefenen. Gecombineerd met Anki. Ik ga natuurlijk niet voorspellen dat het een groot succes wordt – want hoe meet ik succes? – maar ik durf wel de voorspelling aan dat ik er heel veel plezier bij ga beleven. En ik hoop natuurlijk dat het resultaat hier te zien zal zijn. En dat het mijn boek, of de promotie van mijn boek te goed zal komen.

De enige klacht die ik nog heb over januari is dat ik veel last heb gehad van uitstelgedrag. Nog vijf minuten voor ik begin, enzovoort. Dat moet beter. Over:

1 uur en 34 minuten want dan is het februari.

~~~

Afbeelding van santiagotorrescl95 via Pixabay

Een dipje voor de storm?

Twee dagen niet geblogd. Zwaar in overtreding dus. Ik zit nog steeds niet helemaal goed met mijn dagplanning. Maar goed, ik pak de draad vandaag weer op, al ben ik dan al wel de hele dag chagrijnig. Op en af. Maar ik begin steeds meer het gevoel te hebben dat ik iets te vertellen heb wat er toe doet. Hier, maar ook zeker in mijn boek. Voor ik me druk ga maken over of mijn boek mensen echt kan helpen, moeten eerst mijn proeflezers maar eens laten weten wat ze ervan vinden.

Ik heb natuurlijk niet de illusie dat ik een mega bestseller heb geschreven, maar ik hoop wel dat ik een aantal lezers vind. Of dat mijn proeflezers ambassadeurs van het boek willen worden. Maar goed, dat boek moet er eerst maar eens komen. En ik heb mijn proeflezers geen deadline gegeven. Dat maakt het nu lastig duimendraaien. Maar ja, al die proeflezers moeten het er net als ik ‘naast’ doen en daarom vond ik het niet fair om deadlines te geven terwijl ze zelf aangaven graag zonder deadline te willen lezen. En ik vind dat dan goed, natuurlijk.

Ook al is het nu even moeilijk, het boek komt er wat mij betreft wel. Ik heb het idee dat ik dingen op heb geschreven waar anderen ook wat aan kunnen hebben. Het zijn in ieder geval dingen die ik graag twintig jaar eerder had willen weten. En ik kan me voorstellen dat ik daarin niet de enige ben. Dat hoop ik in ieder geval. Maar nu moet ik dus voor ik verder ga ongeduldig mijn proeflezers afwachten. Proeflezers die het boek ook nog weer beter kunnen maken dus wat dat betreft is het wachten de moeite waard.

Dat wachten betekent dat ik mij de komende tijd ga richten op deze site. Ik heb het gevoel dat ik daar nog plezier en voldoening uit kan halen dan ik nu doe. En over hoe dat ik dat ga doen, vertel ik morgen meer. Het heeft te maken met de cursus Blogbasics en het boek Stijl te maken. Allebei van Kitty Kilian.

~~~

Afbeelding van Comfreak via Pixabay

Stijl: waarom ik mezelf wil uitdagen als schrijver

Al vanaf de tijd dat het nog Blogstylers heette, er waren toen nog drie auteurs, lees ik De Blogacademie. Sterker nog, ik volgde De Blogacademie al voor ik zelf een blog had. En ik moet bekennen: vaak dacht ik dat wil ik ook. Maar ja, de Blogpro cursus is een beetje duur als je je geld niet verdient met wat je schrijft, of als je niet verdient door wat je schrijft.

Gelukkig is er Blogbasics. Daar heb ik een hele tijd geleden de eerste week van gevolgd, maar omdat er wat tussen kwam en omdat het zelfstudie is, bleef het liggen. Nu Kitty vorig jaar met Stijl ook nog een boek heeft geschreven met 30 tips over hoe je effectief schrijft en ik zelf alweer een aantal weken iedere dag blog én ik hopelijk binnenkort zelf een boek hoop uit te brengen, wil ik de uitdaging opnieuw aangaan.

Ik heb zo veel gelezen over en geoefend met leren dat ik denk dat ik een belangrijke voorwaarde voor succes onder de knie heb: oefenen, oefenen en dan het liefst zodanig oefenen dat het net boven mijn macht ligt. Buiten mijn comfortzone. Dat wordt de uitdaging: in de maanden februari en maart: Blogbasics en Stijl gecombineerd.Want lezen alleen helpt niet. Zaterdag stel ik een plan op, dat ik waarschijnlijk zondag hier publiceer.

En dus blijf ik bloggen, in het openbaar oefenen. Zodat ik straks steengoede copy kan schrijven om mijn boek mee te promoten. En bij de andere boek/schrijfideeën die ik heb. Want uitgeschreven ben ik nog lang niet. En deze uitdaging lijkt me niet alleen leuk en leerzaam maar ook nog eens uit nuttig. En van mijn kennismaking met BlogBasics weet ik al dat je niet leert Kitty stijl te imiteren maar je eigen stijl leert aanscherpen. Je schrijft namelijk zoals je denk en dus hoef ik niet bang te zijn dat ik Kitty ga imiteren.

Ik ben benieuwd wat de combi Blogbasics + Stijl en oefenen tot ik er bij neerval me gaat brengen en of dat me gaat bevallen. Laat het maar gauw weekend worden, dan kan ik aan de slag.

~~~

Afbeelding van 165106 via Pixabay

Afkickverschijnselen maar niet heus

Vandaag is het dus echt de eerste dag dat ik niks doe voor mijn boek. Ik moet nu echt de proeflezers afwachten voor ik nadenk over verdere plannen, zo heb ik met mezelf afgesproken. Wat duidelijk is geworden is dat ik wil dat schrijven een belangrijk onderdeel van mijn leven wordt. Maar ik mag natuurlijk wel nadenken op welk manier dat schrijven dan onderdeel van mijn leven gaat maken.

Dat nadenken gaat aan de hand van de journalistieke 5 W’s en die ene H: Wie, Wat, Waarom, Wanneer en Waar en Hoe. Maar daar ga ik nu dus inhoudelijk niks over zeggen.

De grote vraag is ook of ik voldoende stof kan blijven bedenken om elke dag over te bloggen. Bij eerdere pogingen was de inspiratie na drie weken wel zo’n beetje op en dat is net het punt waarop ik nu zit. Ik heb nog wel wat onderwerpen liggen maar ik maak het me even moeilijk door minder over mijn boek te bloggen. Waarschijnlijk ga ik dat niet volhouden, zeker niet omdat ik in Marcel van Driels Waanzinnige Plannen! En hoe ze te realiseren juist las dat je altijd over je plan moet praten. Wat hij zelf tot in ieder geval mijn genoegen goed in de praktijk brengt door het op Twitter regelmatig te hebben over deel 1 van zijn nieuwe serie Game Helden (twitterdraadje) dat hij maakte met illustrator Paco Vink. Het verveelt mij alvast niet, dus misschien moet ik daar maar een voorbeeld aan nemen. Iets met daken en schreeuwen, tenminste ik ben bang dat het voor mij zo zou aanvoelen, als ik het deed.

Dus zou ik er niet van staan te kijken als ik het zeer binnenkort toch weer over mijn boek ga hebben, maar niet vandaag. Vandaag wil ik het hebben over gewoontes. Aanleren gaat me een stuk makkelijker af dan afleren. Terwijl het in principe precies hetzelfde is. In de mails van James Clear nog niks gelezen over het afleren van gewoontes maar volgens Charles Duhigg is The power of habit gaat het om drie dingen: aansporing, routine en beloning. Bij het afleren verandert de aansporing niet en moet je een nieuwe routine vinden die dezelfde beloning geeft als de oude routine. Het zal duidelijk zijn dat de routine het gedrag is dat je wilt afleren.

In theorie klink het eenvoudig maar de praktijk is weerbarstiger. Vandaar dat ik het hier op mijn blog aanhaal. Dat helpt misschien.

~~~

Afbeelding van Cheska Poon via Pixabay

De zoektocht naar de trigger

Wat ik in mijn boek in feite doe is een beschrijving geven van de zoektocht naar mijn trigger voor de manieën ten gevolge van mijn bipolaire stoornis. Vooraf gegaan door een beschrijving van de depressieve en manische episodes die ik meemaakte en die ervoor zorgden dat ik in 2019 erop gebrand was herhaling te voorkomen.

Ik had na mijn zoveelste manie in 2019 echt het gevoel dat er iets moest zijn wat mijn manieën veroorzaakte. Ik had het gevoel dat het helemaal niet zo ingewikkeld hoefde te zijn, maar dat datgene wat zo netjes in mijn signaleringsplan stond niet de oorzaak van ellende was, maar een gevolg van eerdere ellende. Maar het lukte me in eerste instantie niet om er de vinger op te leggen.

Toch kwam ik erachter en dat zorgde voor een bevrijdend gevoel. En ik kreeg steeds sterker het gevoel dat omdat het mij twintig jaar moest hebben gekost om deze ontdekking te doen, ik heel graag lotgenoten wilde helpen om diezelfde ontdekking sneller te kunnen doen. Want ik weet wat voor een ellende een bipolaire op kan leren. Hoewel een manie voor mij in eerste instantie gewoon heerlijk aanvoelt, ken ik ook de keerzijde maar al te goed en die gun ik niemand.

En precies om die reden ging ik dus een boek schrijven. Dat werd vorig jaar welwillend ontvangen door proeflezers maar ze waren wel zo eerlijk om aan te geven dat er nog verbeterpunten. Daar was ik het na enig nadenken helemaal mee eens en afgelopen november, december ging ik weer aan de slag. Ik heb het boek volledig opnieuw geschreven (vooruit: ik heb één kort hoofdstuk laten staan, maar dat heb nog eens deels herschreven en verder ingekort) en ik ben nu heel benieuwd wat mijn proeflezers ervan vinden.

Het boek is de eerste stap, maar ik merk dat ik nu veel meer wil weten over bipolaire stoornissen en aanverwante ziektes/stoornissen die binnen de ggz worden behandeld. Dat is de ene kant waar mijn belangstelling naar uit gaat. De andere kant is die van leren, onderwijzen want ik schreef al, lezen alleen is niet genoeg.

Hoe kan ik zorgen dat de boodschap overkomt? Want waar ergernissen mijn begin/trigger zijn, is dat voor lotgenoten misschien iets heel anders. Ik hoop dat mijn boek de trigger voor lotgenoten kan zijn om zelf samen met naasten en behandelaars op zoek te gaan naar hun trigger, of met hernieuwde energie ernaar op zoek te gaan. Het vinden van die trigger en merken dat het klopt geeft zo’n rust. Dat gun ik wel iedereen. Daarom wil ik daar op alle mogelijke manieren bij helpen. Maar eerst dus via het boek.

~~~

Afbeelding van Arek Socha via Pixabay

Leesdoelen 2022

Op Twitter gaf ik aan dat ik dit jaar elke week een boek wil lezen. Later realiseerde ik me dat dat dat niet klopte. Ik vind lezen een dusdanig fijne tijdsbesteding dat ik graag elke dag wil lezen. En dan zie ik wel hoeveel boeken dat het worden. Dat kunnen er zo’n 25 worden (schatting van 2021 omdat ik nergens heb vastgelegd welke boeken ik las) maar ook meer of minder.

Voor iemand die Algemene Cultuurwetenschappen heeft gestudeerd heb ik last van een vreemd probleem: het lukt me de laatste jaren steeds moeilijker om na het lezen te benoemen wat ik van het boek vond. Ja, tijdens het lezen geniet ik vaak, maar naderhand het wat en waarom benoemen, valt nog niet mee. En dan te bedenken dat ik op de middelbare school de hoogste punten haalde voor mijn boekenbeurten.

Dat stoort me behoorlijk. Misschien is dat ook de reden dat ik de laatste jaren zo’n moeite heb met elke dag lezen. Soms gingen er ineens weken voorbij zonder dat ik maar een boek las, behoudens dan het boek dat ik op dat moment vertaalde. Daar wil ik dit jaar graag verandering in brengen. Ik wil vooral weer kunnen benoemen wat ik mooi vind in een boek, waarom het me aanspreekt. Misschien dat ik boekenblogger word, dat ik blogposts ga schrijven over de boeken die me aanspreken, zodat ik mezelf dwing kritischer te lezen.

En waar ik ook aan denk is aan boeken herlezen. Sommige non-fictie boeken die ik interessant vond, heb ik nu alweer verschillende jaren geleden gelezen en die weer herlezen kan denk ik geen kwaad. Dit gaat over leren van theorie naar praktijk waar ik het gisteren over had, dus daar kom ik later nog op terug.

Maar ook: herlezen van romans. Vroeger had ik een docent Engels die zwoer bij het twee keer achter elkaar lezen van boeken. De tweede keer zag je volgens hem zo veel meer dan met slechts één keer lezen. Ik heb het nooit geprobeerd maar ik denk erover dat nu wel (af en toe) te doen. Zodat ik uit kan leggen waarom ik Onder de radar van Emma J.J. Voerman zo’n mooi boek vind. Hopelijk verwoord in een boekenblogpost.

Een ander boek heb ik al een eeuwigheid in Goodreads staan: de Metamorphosen van Ovidius. Die behandelden wij in 5 gym. En nu zag ik vorige maand dat de Metamorphosen het eindexamenonderwerp 2023 van Latijn is. Lijkt me geinig om vanaf volgend schooljaar mee te lezen, liefst ook in het Latijn. Daarvoor heb ik al eens wat gegoogeld naar Latijn leren. Ben in de weer met grammatica en vocabulaire. En met Anki natuurlijk. Het zit er nog tamelijk goed in en het moet me denk ik lukken voor begin volgend schooljaar weer op niveau te krijgen.

~~~

Afbeelding van Paul Brennan via Pixabay

Van theorie naar praktijk: kan ik lezers van mijn boek in wording daarmee helpen?

Het doel van het lezen van al die boeken over gewoontes waar ik het gisteren over had, is natuurlijk dat ik van theorie naar praktijk ga. En daar schort het juist nogal aan. Dat was dus een reden om met de genoemde cursus van James Clear mee te doen. De cursus is trouwens gratis, anders had ik er wel bij gezegd dat het betaald was en had ik er waarschijnlijk zelf niet aan deelgenomen en dus ook niet op gewezen.

Op zich denk ik wel dat het goed gaat komen met mij en mijn gewoontes, de slechte zijn af en toe lastig, maar daar is dus die opfriscursus voor. En het activiteitenlijstje dat ik ooit uit de blogpost Plannen voor succes van Elja had gedownload en dat ik ieder jaar hergebruik. Weliswaar meestal maar een paar maanden, maar ik ben nu van plan het langer vol te houden. Wat Elja zegt: het voelt motiverend om iets af te vinken (een eentje waardoor de cel ook nog eens groen wordt). Dat gaat ook wel helpen tegen de slechte gewoontes. Vanaf morgen dus aan gaan werken, want daar is het vandaag te laat voor. Voor bloggen ook, maar ja, ik ben schrijver, schreef ik gisteren, als titel van het artikel nog wel.

Die laat ik staan maar die komt niet zoals ik schreef van James Clear maar gewoon van mezelf. Toen ik de mail later teruglas zag ik dat er iets anders stond. “Niet: ik wil een boek schrijven maar ik wil wil het type persoon zijn dat elke dag schrijft.” Dat geeft dus wel product versus proces en dat is de tweede rectificatie want die heb ik uit A mind for numbers van Barbara Oakley en niet uit The power of habit van Charles Duhigg.

Tot zover de rectificaties. Ik zal de blogpost zelf later aanpassen. Nu terug naar de theorie en de praktijk. Ik geloof dat ik er al eerder over heb geblogd, van lezen naar doen. Het is een onderwerp dat me af en toe fascineert. Ik merk dat ik van veel boeken, artikelen, documentaires, online cursussen na afloop zelden meer iets onthoud. Net als vroeger na het proefwerk, zeg maar. En nu ik hopelijk voor het einde van het jaar (en liefst een flink stuk daarvoor) een boek zal hebben gepubliceerd, zit ik me af te vragen hoe ik er als auteur voor kan zorgen dat de boodschap blijft hangen. Het is mijn verhaal maar er zijn wel dingen die voor een ander ook relevant kunnen zijn. En dan is het wel handig als een lezer dat dan onthoudt. Moet/Kan ik dat als auteur faciliteren en zo ja, hoe dan? Dat lijken me interessante vragen om uit te zoeken.

~~~

Afbeelding van eko pramono via Pixabay