Mosterd na de maaltijd of toch fysio?

andere hand

Een van de nadelen die ik heb nu ik wacht op een afspraak met mijn revalidatiearts is dat ik nu al flink later ben met de botox in mijn rechterarm dan gewoonlijk. Botox ken je vast tegen de rimpels maar het is gewoon een spierverslapper die oorspronkelijk ingezet werd tegen spasmes. Bij spasmes heb je last van spierspanningen en door nu botox te spuiten in de spieren die voor die spanningen zorgen, heb je minder last van spasmes. Op die manier gebruik ik al een kleine tien jaar botox voor mijn rechterarm en dat werkt prima.

Omdat ik in september een keer flink ben gevallen, besloot ik contact op te nemen met mijn revalidatiearts. Ik heb door mijn handicap namelijk moeite mijn rechtervoet goed op te tillen. Daar kon iets aan gedaan worden met een beugel of veer hoorde ik toen ik ook over botox voor mijn arm hoorde.

En nu bleek dus ook dat botox ook voor mijn been een optie was. Maar dat moest onderzocht worden en als driemaal scheepsrecht is, kan de uitslag over twee weken besproken worden. En dan moet de botox nog ingepland worden. En weet ik ook pas wanneer mijn arm weer aan de beurt is. Mijn revalidatiearts zei dat ze arm en been het liefste in één keer behandelden en ik had daar geen bezwaar tegen, zo met corona. Alleen had ik geen idee dat het zo lang zou duren. Normaal laat ik in november of begin december de botoxinjecties zetten zodat ik er in de winter weer tegenaan kan en mijn arm soepel is voor de echte kou.

Dit jaar loopt het dus anders

En omdat het anders loopt, moet ik ook mijn oude hulpmiddel van stal halen: fysio oefeningen. Die bestaan simpelweg uit de handen in een bidgreep nemen en de armen vervolgens lichtjes strekken. Op het moment dat de arm zich begint te ontspannen kan ik mijn armen verder strekken. Naar voren, naar boven of naar beneden. En dan een minuut of tien. Die oefening wilde ik dus al een week of zes elke dag een paar keer doen. Maar dacht je dat dat lukte? Ik kon me er maar niet toe zetten.

Tot vandaag. Ik heb nu twee keer tien minuten geoefend en ik merk het al meteen. Wat ik nu bedacht heb is een techniek die in alle boeken staat die ik over gewoontes heb gelezen: gewoontes stapelen. Ik heb vanmiddag bedacht dat ik voortaan na iedere maaltijd vijf à tien minuten oefen. En als ik uit de kou van het wandelen kom.

Ik hoop dat het blijft werken. Ik meen vandaag al verschil te voelen.

Nachtmis met een knal

Kerstavond. Maar dan zonder vrienden en zonder nachtmis. Dat laatste vind ik eerlijk gezegd minder erg. We gingen al die jaren meer omdat een vriend van me koren op keyboard begeleidt. En na afloop Brabantse worstenbroodjes. Lekker.

De afgelopen twee jaar was er toch al het een en ander veranderd. Ik ging niet meer ter communie. Niet uit principe maar omdat ik in 2017 de kerstnacht bij de weekendpost van de huisarts in het ziekenhuis in Helmond belandde, alwaar mij twee hechtingen werden aangemeten.

Dat zat zo. Gewoontegetrouw gingen we allemaal op voor het lichaam van Christus. Dat kreeg ik uitgereikt door de pastoor of een acoliet, dat heb ik uiteraard niet onthouden. Toen we terugliepen ging het nogal mis. Er waren wat mensen blijven zitten en of we daarom nu een rij achter ons bankje inliepen om vanuit de middenpad in onze rij uit te komen of dat het zelfs al misging op weg naar de hostie. Ik weet het niet precies meer. Het viel niet mee die avond. Hoe het dan ook weer precies is gegaan maakt ook niet uit. Het resultaat loog er niet om. Het waren van die banken waar aan de rug het knielbankje vast vast zat. En bij de pad zit dan zo’n ijzeren strip die bank met knielbankje verbindt.

En terwijl ik het middenpad op wil lopen, til ik kennelijk mijn voet niet goed op. En blijf ik waarschijnlijk hangen onder dat ijzer als ik een stap naar voren doe. Ik lanceer me zelf en kan me niet opvangen omdat ik over rechts val. Het ging hard, ik moet heel even ‘out’ zijn geweest. Er is paniek en bloed. Net boven mijn rechter slaap. Gelukkig is er onder de kerkgangers ook een EHBO’er, die te hulp snelt. Ze stelt wat vragen en ik geef samenhangende antwoorden. De kerkvloer is een beetje rood maar ik heb het idee dat het met mij wel gaat en die indruk heeft de vrouw van de EHBO ook. Maar toch beter even naar de huisartsenpost.

Zo gaat het gezelschap dus na de nachtmis niet richting worstenbroodjes maar richting het ziekenhuis, waar de nachtpost van de huisarts is. Daar blijken twee hechtingen noodzakelijk te zijn. Daarna zijn we door onze vrienden naar huis gebracht, de worstenbroodjes hebben we maar laten zitten.

Dus: fijne feestdagen, maar wees vooral ook voorzichtig!

~~~

Afbeelding van ddzphoto via Pixabay

Botox in mijn been?

andere hand

Normaal meld ik me ergens tussen eind oktober en eind december bij de schoonheidskliniek voor een flinke portie botox. Eh, zei ik nou schoonheidskliniek? Ik bedoel natuurlijk het revalidatiecentrum. Dit jaar zit het er niet in. Het zal begin volgend jaar worden. Dat heeft te maken met het uitgebreid looponderzoek dat ik heb gehad naar aanleiding van een flinke snoekduik. Nu moet de uitslag van het onderzoek nog worden besproken.

Een maand geleden kreeg ik een oproep en dat werd een telefonisch contact. Toen de revalidatiearts belde, bleek er een misverstand te zijn en was het rapport over het onderzoek nog niet binnen. Dus een nieuwe afspraak afwachten. Die kwam ook, maar de oproep kwam de avond voor het gesprek binnen met de post en ik kon geen vrij meer krijgen, laat staan vervoer regelen. En daarom staat het gesprek nu voor 19 januari 2020 gepland, de laatste dag van de nieuwe lockdown. Medische afspraken mochten doorgaan, meen ik begrepen te hebben, dus ik wacht het even af en probeer extra goed op te letten met wandelen zodat de kans op valpartijen kleiner is. Dat gebeurt, afkloppen, toch gemiddeld maar 1 keer per jaar.

Even geduld

Wat ik wel een klein beetje vervelend vind is dat ik nu later ben met de botox voor mijn arm. Toen duidelijk werd dat botox in mijn rechterbeen een optie was, kreeg ik het verzoek even te wachten met botox in mijn arm omdat been en arm dan in een keer kon gebeuren. Alleen als het echt niet meer te houden was, mocht het eerder. Dat is nu niet het geval maar ik merk nu toch wel dat het kouder wordt en dat de vorige injecties uitgewerkt zijn. Er zit behoorlijk wat spanning op mijn arm. Dat ziet er overigens erger uit dan het aanvoelt. Het is trouwens een oude foto. Nu moet ik eraan denken wat vaker rek- en strekoefeningen te doen. De eerste afspraak was aan het begin van de herfst en toen had ik nooit gedacht dat het zo lang zou gaan duren.

Het moet maar even zo, en nu met de lockdown neem ik natuurlijk helemaal geen risico. De schoonheidskliniek Het revalidatiecentrum wacht wel.

Looponderzoek

linkerschoen

Toen ik vijf weken geleden onderweg naar mijn werk viel omdat ik met mijn rechtervoet bleef hangen aan een straatsteen bij het station, belde ik bij thuiskomst meteen met het revalidatiecentrum. Eerst dacht ik nog het weekend af te wachten – het was vrijdagmiddag maar het kon nog net dus ik besloot toch maar te bellen.

Ik was namelijk lelijk gevallen: schaafwonden aan mijn ellebogen en gezicht en – dat zou blijken – een aantal dagen last van mijn ribben. En een paar maanden daarvoor was ik ook gevallen. Toen weliswaar een stuk minder pijnlijk omdat dat in het bos was en zand gelukkig minder hard aanvoelt dan stenen. Twee keer kort achter elkaar gevallen terwijl het ritme eigenlijk was dat ik het gemiddeld één keer per jaar doe.

Dat heeft te maken met mijn handicap. Een gedeeltelijke halfzijdige verlamming rechts. Ik heb vooral last van mijn rechterarm maar mijn rechterbeen is ook niet helemaal goed en ik draag dan ook orthopedische schoenen, hoewel ik thuis voldoende heb aan pantoffels of slippers.

Toen ik in 2010 was afgestudeerd leek het mij nuttig om weer eens een afspraak te maken met mijn revalidatiearts. Ze liet me wat lopen en bekeek mijn arm. Voor de laatste zou botox goed kunnen helpen. Voor mijn lopen zou een beugel/veer kunnen helpen. Die botox voor mijn rechteram ben ik snel gaan gebruiken maar die beugel zag ik toen niet zo zitten. Ik liep een stuk minder, viel ook een stuk minder dan nu en had ook niet het idee dat ik moeilijk liep.

Maar ik moest na die val aan dat gesprek denken. Inmiddels heb ik een nieuwe revalidatiearts. Ik kon snel terecht. En zij dacht inderdaad aan beugel/veer in de schoen en aan botox. Maar ze wilde eerst een uitgebreid looponderzoek.

Dat uitgebreide looponderzoek was vandaag

Het bestond uit twee delen. Het begon met een korte vragenlijst over wat mijn klachten waren en hoeveel ik liep. Vervolgens mocht ik op een behandeltafel plaatsnemen terwijl een fysiotherapeut allerlei oefeningen met mijn linker- en rechterbeen, en dito voor de voet. Links natuurlijk ter controle. Een greep uit de oefeningen: ik moest kracht zetten met benen en voeten, of juist ontspannen. Handen wegduwen. Benen ontspannen opzij open laten vallen in o-vorm. Of ik met de ogen dicht kon voelen of mijn grote teen naar achteren of naar voren werd geduwd. De fysiotherapeut bestuurde mijn schoenen en steunzolen. En al tijd werden de bevindingen genoteerd door een revalidatiearts. Al met duurde dat bijna een uur.

Videoregistratie

Het tweede deel – zeg maar een klein half uur – bestond uit een videoregistratie van hoe ik loop. Ik krijg zes kleine kastjes op mijn rechterbeen en voelde me bijna een heuse wielrenner want er werd wat beenhaar weggeschoren om die kastjes (10 tot 15 vierkante centimeter en een paar centimeter hoog, al is schatten nooit mijn sterkste punt geweest) aan mijn rechterbeen te laten plakken. Ik moet verschillende keer op en neer lopen van de ene streep of pion naar de andere. Zonder schoenen en met schoenen. De kastjes dienden om spieractiviteit te meten en al die tijd liep de fysiotherapeut mee met rijdende camera die aan de muur was gemonteerd.

Na afloop zeiden ze dat ze het rapport gingen uitwerken, de opnames bestuderen en met mijn revalidatiearts gingen bespreken. Daar zou ik dan over een paar weken vanzelf iets over horen. Ze lieten zich niet uit de tent lokken over wat die mogelijke uitslag zou zijn dus ik zal geduldig af moeten wachten en op blijven letten waar en hoe ik loop.

Wordt vervolgd.

Waarom ik beter ga lopen van nieuwe hoorapparaten

linkerschoen

Mijn lichamelijke handicap zorgt ervoor dat ik niet zo netjes loop. Ik til mijn rechtervoet eigenlijk niet voldoende op en daardoor struikel ik regelmatig bijna. En gemiddeld één keer per jaar struikel ik echt. Dat komt enerzijds dus doordat ik mijn rechtervoet niet hoog genoeg optil en anderzijds doordat ik op mijn tenen loop. Dat klopt niet. Ik loop niet op mijn tenen maar als ik met rechts een stap zet, gaan mijn tenen omlaag. Mijn rechtervoet hangt na het optillen dus altijd schuin in de lucht, met de tenen richting de grond. Wat weer onhandig als je in een bos loopt want dan heb je altijd kans dat je een boomwortel tegenkomt waar je tenen dan lekker achter kunnen blijven haken. En als je dan pech hebt, ga je zandhappen en dat is precies wat me aan het begin van de zomer een keer overkwam.

Een ander probleem is dat ik moeite heb met afrollen. Ik klos met mijn rechtervoet. Die komt soms komt nogal hard neer. Nu loop ik wel regelmatig in een bos maar op stoepen kan het soms best vervelend zijn. Het zorgt ervoor dat mijn rechterknie extra zwaar belast wordt want die moet in zo’n geval de klap opvangen. Daar heb ik gelukkig nog geen last van maar dat wil ik wel zo houden en daarom let ik al een hele tijd op hoe ik mijn rechtervoet neerzet en ik heb het idee dat het effect heeft.

Wat is dat effect dan?

Ik loop soepeler, afrollen lukt steeds beter en ik land minder hard bij het neerzetten van mijn rechterbeen. En sinds een week heb ik dus flink sterkere hoorapparaten op proef en hoor ik alles iets luider. Gelukkig niet onaangenaam luider, maar wel luider dus. Maak ik dan een een misstap – klossen met mijn rechtervoet – dan hoor ik dat ook harder dan met mijn oude toestellen.

En dat weet ik weer om te zetten in extra motivatie om nog beter te letten op het neerzetten van mijn rechtervoet. Tot nu toe lukt dat naar tevredenheid want ik heb het idee dat minder vaak te hard neerkom op mijn rechtervoet. Zo zie je maar dat nieuwe hoorapparaten meer gevolgen hebben dan je in eerste instantie misschien zou denken. Ik had tenminste nog stilgestaan bij dit positieve effect.

Nieuwe schoenen

En misschien ga ik nog wel beter lopen. Want ik blijf er uiteraard op letten en dat zal hopelijk steeds meer effect sorteren, zeker als het een gewoonte wordt. Maar mijn orthopedische schoenen waren aan vervanging toe en ik was vanmorgen bij mijn schoenmaker en legde het probleem voor. Hij gaf aan dat hij voor iets meer demping in de schoenzolen kon zorgen. En de hakken aan de achterkant wat ronder maken zodat je bij het neerzetten makkelijker afrolt. Ik ben benieuwd: nog acht weken geduld.

Wandelen

Linkerschoen binnenkant

Gisteren 11,5 kilometer gewandeld, hoewel mijn stappenteller drie kilometer meer aangaf dan de informatieborden bij de Schadijkse bossen. Dat komt wel vaker voor: mijn stappenteller denkt vaker dat ik meer gewandeld heb dan volgens de routebeschrijving het geval is.

Misschien heeft het ermee te maken dat ik moeite heb de ene voet voor de andere te zetten. Nou is dat dat wel de meest basale definitie die je kunt geven van wandelen of lopen: de ene voet voor de andere zetten. Wat ik bedoel is dat bij lopen de linkervoet voorbij de rechtervoet wordt gezet en daarna de rechter voorbij de linker. Voor mij is dat iets gecompliceerder. Vanwege mijn handicap komt mijn rechtervoet bij het neerzetten meestal slechts op gelijke hoogte met de linker. Mijn stappen zijn daardoor waarschijnlijk kleiner dan de instelling van de stappenteller. Zeg dat ik links, rechts één meter twintig vooruit zou moeten volgens de stappenteller. Maar doordat ik mijn rechtervoet niet voorbij de linker zet, kom ik maar tot één meter afstand. Willekeurige cijfers maar het idee is hopelijk duidelijk: ik leg met mijn stappen in werkelijkheid minder afstand af dan de stappenteller ‘denkt’ en daardoor zijn mijn wandelingen vaak langer dan ze op papier zouden moeten zijn.

Het maakt me verder niet uit; ik geniet van het wandelen; de omgeving, de natuur en ik zou bij wijze van spreke elke dag wel een wandeling van 11,5 kilometer willen maken. Dat is wat overdreven maar op zaterdag: heerlijk en als dagelijks rondje een uur door het bos of door het dorp. Goed te doen en ook genieten.

En dan te bedenken dat ik vroeger – op de Mytylschool – moeite had met lopen. Achteraf denk ik dat dat kwam doordat ik orthopedische schoenen had en heb en het ongeveer twee tot drie maanden duurt voor die af zijn. Als je dan in de groei bent, loop je door die vertraging regelmatig op schoenen die je eigenlijk al niet meer goed passen. Later gingen de onstuimige groeistuipen eruit en begon ik makkelijker en meer te lopen.

Lopen ging me makkelijk af, maar het werd pas vijf jaar geleden een echt dagelijkse gewoonte. Nooit spijt van gehad. Met mijn orthopedische schoenen loop ik dus heel wat af. Maar alleen lopen: voor hardlopen zijn het iets te lompe kistjes. Maar ik heb ook geen behoefte aan hardlopen trouwens. Ik struikel nogal makkelijk. Gelukkig blijft het op gemiddeld één keer per jaar na bij bijna struikelen. Maar zou ik harder lopen dan is het risico op vallen natuurlijk iets groter, net als de kans op harder vallen.

Nee, laat mij maar lekker wandelen.

Fotograferen met 1 hand

Toen ik besloot een smartphone te gaan kopen, dacht ik dat ik nu eindelijk eens foto’s zou gaan maken. Mijn eerste fototoestel was er uiteraard eentje waar fotorolletjes in moesten en dat bleek niet mijn hobby.

Omgekat toestel

Ik kan maar 1 hand gebruiken en dat is mijn linkerhand. Dat maakt fotograferen er niet gemakkelijker op. Al die toestellen zijn namelijk gemaakt op bediening met de rechterhand. Voor linkshandigen onhandig, voor mij in die tijd onpraktisch. Ik kon gewone toestellen eigenlijk niet bedienen. Stad en land hadden we afgezocht naar een toestel voor linkshandigen. Er bleek weleens een toestel speciaal te zijn omgebouwd maar dat was zo’n hels karwei dat het bij een eenmalige actie bleef. Voor mij dus geen oplossing.

Gelukkig had ik een handige vader. Hij bedacht dat het mogelijk moest zijn om de zelfontspanner via een zelfgemaakte houder aan de linkerkant van het toestel vast te maken. Ik kon het toestel dus links bedienen terwijl de bediening rechts ook gewoon bleef functioneren. Het werkte voor mij prima. Alleen die rolletjes bleven lastig, daar moest ik altijd iemand voor vragen. En ik vergat het toestel altijd. Helaas kan ik het toestel nu niet vinden maar mocht ik het alsnog tegenkomen, dan zal ik er een foto van maken en plaatsen.

De digitale camera

Toen de digitale camera’s opkwamen, duurde het even voor ik mee ging. Ik was niet zo’n fotograaf. Maar uiteindelijk ging ik uiteraard om want digitaal is toch een stuk makkelijker dan met die rolletjes. En mede door die rolletjes werden de toestellen ook een stuk kleiner. Ik kon nu met mijn wijsvinger over het toestel heen op de sluiterknop drukken. Ombouwen voor bediening met links bleek niet nodig. Enige kleine probleem was dat het lusje te kort was. Ik kon het niet om mijn linkerarm doen. Probeer maar eens uit of dat met jouw toestel wel gaat. Ik ben benieuwd. Gelukkig was daar een eenvoudige oplossing voor: het lusje helemaal oprollen, er een knoop inleggen en er een lanyard aan vastmaken. Kon ik het toestel om mijn nek hangen. Wel zo veilig als omdat ik het toestel immers maar met één hand kan vasthouden. Al met al was er eigenlijk maar één probleem. Ik vergat het toestel steeds.

De smartphone

Toen ik een smartphone kocht, dacht ik dan ook dat ik eindelijk veel zou gaan fotograferen. Mijn telefoon had (en heb) ik altijd bij me. Dat probleem was dus opgelost. Alleen had ik er totaal geen rekening mee gehouden dat het mij nauwelijks lukte de telefoon tijdens het fotograferen stil te houden. Je drukt immers op het toestel als je een foto neemt. Wat ik ook probeerde, het lukte niet.

Tot gistermorgen: mijn telefoon lag aan de lader en ik pakte hem ineens ongemerkt anders vast dan normaal. Met mijn vingers in lengterichting gestrekt achter het toestel, in plaats van een paar vingers in breedterichting. Eureka, zo kan ik misschien wel fotograferen.

Nu, een dagje oefenen later, lukt foto’s maken terwijl ik het toestel rechtop houd prima. Als ik het toestel draai in landschapsrichting, zeg maar, is het iets lastiger, maar ik heb ik vertrouwen in dat dat met enige oefening ook nog wel gaat lukken.

Lukt het of lukt het niet?

Vandaag hield ik de hele dag de weersvoorspellingen bij. Zou het lukken of toch niet? Kou, regen, niets houdt de echte matadoren (lees: eigenaars van een hond) tegen. Wij hebben katten. Daar moet ik het dus niet van hebben.

Maar vanmorgen had er zich bij een gewaagd plan postgevat. Hoe het kwam weet ik niet, opeens was het er. Realistisch? Nee. Waarschijnlijk zou het mislukken, maar dat zou geen ramp zijn. Eén keer per jaar ben ik erg ijdel en laat ik mij flink onderhanden nemen met botox. Dat had je niet achter mij gezocht, hè. Wat veroorzaakt al die rimpels nou? Juist, samentrekkingen van spieren in het gezicht. En wat voor voor het gezicht werkt, kan ook voor spieren in de arm worden gebruikt, dat was zelfs het oorspronkelijke doel van botox. Meer over mijn botox-avonturen kun je hier lezen.

Maar waarom kom ik daar nou op?

Als mijn botox begint te werken ontspant mijn rechterarm en dan kan ik iets wat ik normaal niet kan. Allebei mijn handen in de zakken van mijn winterjas. Je voelt ’m al komen: vandaag wilde ik kijken of dat nog steeds lukte. Nu heb ik mijn laatste injecties begin december laten zetten, dus het was een erg optimistisch om te denken dat de botox nog steeds zou werken. Officieel gaat-ie drie maanden mee, in de praktijk een aantal maanden langer maar omdat de zomer voor warmte zorgt en ik tijdens de werking van de botox enkele maanden flink inspannende fysiotherapie heb gehad om maximale ontspanning en rek te bereiken en omdat ik zelf nog steeds allerlei oefeningen doe, had ik hoop dat het mogelijk zou zijn.

Het bleek ijdele hoop

De hele dag hield ik het weer dus in de gaten. Het was in ieder geval jassenweer. Ik besloot een uur eerder te gaan wandelen dan normaal omdat dat mij de beste kans leek om het droog te houden. Ik begon zodra ik een honderd meter had gelopen en mijn arm soepel was poging te doen deze in mijn jaszak te krijgen. Ik zeg ‘krijgen’ omdat ik daarvoor ook mijn linkerhand nodig heb. Ik kan mijn rechterarm redelijk strekken, maar hij gaat niet vanzelf in een jaszak. Met pas werkende botox injectie al niet, en nu al helemaal niet. Ik kreeg mijn hand er gedeeltelijk in, maar hij sprong er vrijwel meteen uit. Als het goed gaat, kan ik de hand er gedeeltelijk in stoppen, waarna die ontspant en ik hem even later er helemaal in kan stoppen. Vandaag lukte het niet. Misschien lag het eraan dat bij de zomerjas van vandaag de opening van de zakken minder royaal is dan die van de winterjas…

Zwaar maar lichtvoetig

Vandaag sprak ik iemand die mij al een tijdje kent. Ik spreek hem regelmatig en hij zei iets wat me aan het denken zette. Hij leest namelijk mijn columns voor Onzichtbaar Ziek. Hij vond ze wat zwaar van toon terwijl hij mij ‘in het echt’ kende als veel positiever. Mijn repliek was dat dit blog, dat hij niet leest, een stuk vrolijker is.

Maar toch: de onderwerpen die ik gisteren noemde waarover dit blog zou gaan, stemmen niet automatisch vrolijk. Daar kan ik tegen inbrengen dat ‘met zonder beperking’ natuurlijk heel ruim is. Niet beperkt in onderwerpkeuze bijvoorbeeld en daar ga ik absoluut gebruik van maken.

Toch zijn die onderwerpen best lichtvoetig te benaderen

En dat ga ik proberen. Natuurlijk neem ik mijn handicaps en slechthorendheid serieus, maar ik kan er regelmatig om lachen. En ik kan je verzekeren: van een manie word ik heel vrolijk. Dat al die ‘malloten’ om mij heen mij op dat moment helemaal niet meer begrijpen, ja, daar kan ik toch niks aan doen. Dat vertel ik een andere keer wel.

Nog zo’n misverstand

Ik zeg wel eens dat ik in een manie niks gedaan. Nou, ik was wel zo goed als manisch toen ik dit blog begon en vol schreef met een dozijn of wat blogposts. En ik rondde de eerste versie van een deel van een vertaling af. Ik bedoel maar.

Al met al neem ik mezelf serieus en jou als lezer natuurlijk helemaal, maar waar mogelijk met humor. Liefst met een verhaal dat aan tot nadenken stemt. Ik weet niet hoe dat bij jou zit, maar bij mij werkt een verhaal het beste als een serieus onderwerp met enige lichtvoetigheid, frivoliteit of ronduit humor wordt benaderd. Maar ik kan me voorstellen dat alleen de columns het beeld geven dat ik misschien wat zwaarmoedig in het leven sta. Dat klopt niet. Nu niet. Een paar maanden geleden echter voelde ik me wat minder prettig. Niet dat ik dat in het dagelijks leven merkte, maar achteraf wel en ik denk dat het enige invloed had op mijn columns. Dit blog had er minder van te ‘lijden’, ook omdat ik hier minder zware kost serveer.

Het stemt dus tot nadenken maar ik hoop op dit moment vooral dat ik zware kost toch losjes kan brengen. Gewoon omdat ik volgens mij absoluut geen zwartkijker ben 😉

Verandering op komst (dag 7)

Van al dat wandelen kan ik gewoon geen zwartkijker worden. Morgenavond mag ik mijn hoopapparaten dus alweer inhouden.

Zichtbaar en onzichtbaar

Zichtbaar en onzichtbaar zijn twee uitersten van een schaal. Tenminste, dat dacht ik ooit. Tegenwoordig weet ik wel beter. Dat gaat een belangrijk onderdeel worden van de doorstart van dit blog. Doorstart. Groot woord, maar ik neem het wel in de mond.

Zichtbaar en onzichtbaar zijn misschien wel niet meer dan veronderstellingen. Als je bereid bent om dat in te zien, kun je beloond worden met veel nieuwe inzichten. Klinkt erg zen, yin en yang. Maar ik ga proberen om er meer van te maken. Door vragen te stellen. Aan mezelf maar ook aan jou als lezer.

Daar word ik wijzer van – dat heb ik nu al gemerkt – maar jij ook. Althans, ik hoop dat je mee wilt gaan op een reis waarvan ik nog geen idee heb hoelang hij zal duren of waarheen we zullen gaan.

Ik heb alleen een vage notie van de onderwerpen

Lichamelijke handicaps, slechthorendheid, manisch depressiviteit en ander ongemak.  En ik weet nog iets.

Het wordt persoonlijk

Wat ik vertel is mijn verhaal, mijn opvatting over iets. Maar het kunnen ook mijn vragen aan jou zijn. Het zou leuk zijn als jij dan in de comments of op je eigen blog antwoord geeft zodat we een echt digitaal gesprek hebben. En mettertijd misschien een tweet- of meetup.

Wat ik heb gemerkt is namelijk dat zichtbaar en onzichtbaar veel minder duidelijk zijn dan we vaak denken en dat daardoor ongewild en onbedoeld misverstanden en onbegrip ontstaan. Terwijl de wil er juist wel is, aan beide kanten.

Verandering op komst (dag 6)

Ook vandaag weer een heerlijk wandelingetje gemaakt. Waar dat al niet goed voor is.

Wandel je mee op mijn digitale reis?